Valerie heeft vandaag een Batik cursus geboekt.
Michael, Philip en de kinderen gaan sightseeing doen. We geven aan Lazarus de opdracht om ons langs rijstvelden te voeren, een gewoon dorp te tonen en misschien een paar ateliers van houtsnijders om te zien hoe de mensen leven. We vertrekken langs wat een van de langste winkelstraten moet zijn die ik ooit gezien heb: kilometers shops, maar gespecialiseerd per onderwerp. Mozaiek, houtsnijwerk, vliegers, maar ook Maorikunst, aboriginalkunst met didgeridoos, indiaanse kunst, afrikaanse kunst, modelbouwvliegtuigen, you name it they make it!!
Dan stoppen we bij een scenic view van de rijstvelden. We worden besprongen door een paar verkopers, maar we worstelen ons erdoor en worden beloond met een prachtig uitzicht. Er is een cafe met gazebo’s die over de velden uitkijken en we nemen er een drankje. Philip drinkt een jonge kokosnoot: de top is er afgesneden, rietje erin en je hebt een natuurversie van Isotone drankjes. We rijden verder en stoppen in een houtsnijdorp. Elk huis heeft een atelier waar de Garuda’s, Vishnu of Ganesha koppen je aanstaren. Soms zie je ook meer originele ontwerpen. We rijden tussen de rijstvelden, zien de publieke baden en zien de boeren aan het werk op hun velden. Het is een mooie en interessante tocht. Daarna rijden we terug naar Ubud waar we eten in Murni’s restaurant.
Lazarus gaat Valerie halen, maar er gaat weer iets mis met de communicatie tt groot ongenoegen van Valerie die daardoor een uur in de zon moet wachten. Als we allemaal terug samen zijn, gaan we kerstinkopen doen, ze hebben hier immers zo een mooie spullen voor zo weinig geld...
Na de inkopen, gaan we om 20u naar de Wajang poppenvoorstelling kijken. Dat is een voorstelling waarbij de schaduw van leren (wajang) poppen op een wit doek wordt geprojecteerd. Het spel wordt begeleid door de stem van een verteller en Balinese muziek. Lichtbron is een walmende en flakkerende olielamp. Knap om zien, maar hoewel het stuk van 4 tot 1 uur werd ingekort heb ik toch een paar stukken gemist... gelukkig waren er een paar grappige engelstalige intermezzos en sloot het stuk af met een sterke actiescene ondersteund door virtuoze speciale effecten, of iets in die aard.
Nadien was het laat voor Ubud om nog een restaurant te vinden. Uitenindelijk vonden we een sjiek en naar balinese maatstaven duur restaurant. Daar ontdekten we dat zelfs in een sjiek restaurant het bier op kan zijn, ze zonder sinaasappelen kunnen zitten en heel wat gerechten op zijn. Uiteindelijk dan toch gegeten en tegen 2230 lagen we in onze beddenbak.
