We zitten hier vlakbij de Cava streek, Penedes. Dus daar moeten we eens naartoe. We hebben gelezen dat een bezoek aan de site van Codorniu de moeite waard is. We bellen 's ochtends en horen dat er om 1330 plaats is in de engelstalige rondleiding. Dat komt prima uit. Zo kunnen we traag starten. Pauline is verlost van haar oorontsteking, maar loopt nu snipverkouden rond en is dus niet echt in topvorm. Dus rustig starten is prima. Valerie en Margaux gaan eerst nog even zwemmen. Tegen twaalven vertrekken we dan voor onze afspraak. Het is een uurtje rijden.
We zijn iets te vroeg en wachten even in het ontvangstgebouw van de hand van de architect Puig i Cadafalch. Gelukkig hebben we een boek bij om de tijd te doden. De toer begint met een filmpje en dan beginnen we aan onze rondreis met te kijken naar de gestage aanvoer van pas geplukte druiven, het is oogsttijd. Tractors met opleggers rijden af en aan en voeren zo 1 000 000 kg druiven per dag aan. De moeite. Het hele proces van druif tot Cava fles wordt uit de doeken gedaan tijdens een toer door de kelders. Het met de hand draaien van de flessen op pupiters, behoort hier tot het verleden: de mechanisatie bespaart arbeiders de taak om per dag 40 000 flessen met de hand te moeten draaien. Het bezoek eindigt met een proeverij.
Na ons bezoek rijden we naar Sitges, het St Tropez van Catalunya. Vooral omdat een van de vroegere burgemeesters de sirenezang van de betonboeren heeft weerstaan en de projectontwikkeling aan banden heeft gelegd. Hierdoor heb je een zeer mooie waterkant met mooie oude huizen en is het geen massa toerisme. Een appartementje in deze stad vind je dan ook niet onder de 600 000 euro. Maar parkeren is niet duurder dan in Barcelona en de horeca is ook betaalbaar. Het is een hippe stad met een zeer uitgebreide gay-scene. Het aantal gaykoppels valt echt op. Maar het is ook de uitverkoren badstad voor de Barcelonese jonge beau monde. Het resultaat mag er zijn. We gaan eerst iets eten en voor 34 euro hebben we weer 3 gangen gegeten en gedronken met ons vieren. Daarna dwalen we door de straten naar het strand. Tegen halfzes nemen we onze strandspullen uit de auto en gaan nog wat zwemmen in zee en luieren op het strand. Tegen achten ruien we onze spullen op en vertrekken terug naar Can Bartomeu waar we tegen negen uur aankomen en eten.
27 augustus 2009
26 augustus 2009
Colonia Guell en Barcelona
Vandaag staat Barcelona weer op het programma. We beginnen met een bezoek aan de Colonia Guell even buiten de stad. Dit is de plek waar de grote mecenas van Gaudi, Eusebi Guell, de sociale troubles in Barcelona ontvluchtte door er een moderne textielfabriek neer te poten en deze te omringen met een dorp voor de arbeiders met daarin alle mogelijke sociale en culturele voorzieningen. Ongezien in Catalunya tot dan. En wie vraag je als architecten, de heersende architecten. Antoni Gaudi was er een van en toonde hier zijn genie in het bouwen van onafgewerkte kerken, een kunst die bij de Sagrada Familia haar culminatie kende. Mocht Gaudi vandaag in Belgie werken, hij zou neergebliksemd worden door de commentatoren van alle kranten en de publieke opinie wegens zijn geldverslindende en onafgewerkte projecten. Maar hier is hij top. Terecht overigens, want 's mans werk is magnifiek, geniaal en blijft intrigeren. Als bouwheer is het wel een ander paar mouwen. De kinderen slepen zich achter ons aan en bezweren dat ze volgend jaar geen vakantie buiten Antwerpen willen. Maar goed we ronden ons bezoek af en gaan terug naar de auto.
We trekken naar de wijk L'eixample in Barcelona om er te gaan snuisteren bij Vincon, een vermaarde designwinkel. Voor we daar naar toe gaan, gaan we eerst lunchen in een van de betere restaurants, volgens de Trotter. Nadat we er zijn gaan eten, kunnen we de mening van de Trotter alleen maar onderschrijven. Zeer goed, zeer lekker en niet duur. Je begint je in het buitenland echt vragen te stellen bij prijzen van de Belgische restaurants. Is dat alleen een kwestie van BTW en belastingen?
Vinçon is een echte design schatkamer maar we kopen er niks. In de winkel van het audi museum La Pedrera dat er vlakbij ligt daarentegen dan weer wel. Hier splitsen onze wegen. Ik neem de auto en rijd naar de Passeig del Born, de vrouwen wandelen via de Passeig de Gracia en de Ramblas naar dezelfde plek. Wanneer ik de auto geparkeerd heb, installeer ik me met "Master and Commander" op een terras en lees een eind weg onder het genot van een bier. De vrouwen shopten langs verschillende adressen tot bij mij. Samen kijken we nog naar schoenen voor Valerie en een horloge voor Margaux. Gezien het wel warm, maar overtrokken met een spatje regen is, veranderen we onze dineer plannen van een broodje op het strand naar koken in Can Bartomeu. Op de Passeig is een kleine supermarkt waar we vlees en groenten kopen. Daar zien we ook KBC collega Paul Daels. It is a small world.
Hierna rijden we terug huiswaarts waar we een gezond en smakelijk avondmaal bereiden. En deze blog schrijven en dan gaan slapen zeker?
We trekken naar de wijk L'eixample in Barcelona om er te gaan snuisteren bij Vincon, een vermaarde designwinkel. Voor we daar naar toe gaan, gaan we eerst lunchen in een van de betere restaurants, volgens de Trotter. Nadat we er zijn gaan eten, kunnen we de mening van de Trotter alleen maar onderschrijven. Zeer goed, zeer lekker en niet duur. Je begint je in het buitenland echt vragen te stellen bij prijzen van de Belgische restaurants. Is dat alleen een kwestie van BTW en belastingen?
Vinçon is een echte design schatkamer maar we kopen er niks. In de winkel van het audi museum La Pedrera dat er vlakbij ligt daarentegen dan weer wel. Hier splitsen onze wegen. Ik neem de auto en rijd naar de Passeig del Born, de vrouwen wandelen via de Passeig de Gracia en de Ramblas naar dezelfde plek. Wanneer ik de auto geparkeerd heb, installeer ik me met "Master and Commander" op een terras en lees een eind weg onder het genot van een bier. De vrouwen shopten langs verschillende adressen tot bij mij. Samen kijken we nog naar schoenen voor Valerie en een horloge voor Margaux. Gezien het wel warm, maar overtrokken met een spatje regen is, veranderen we onze dineer plannen van een broodje op het strand naar koken in Can Bartomeu. Op de Passeig is een kleine supermarkt waar we vlees en groenten kopen. Daar zien we ook KBC collega Paul Daels. It is a small world.
Hierna rijden we terug huiswaarts waar we een gezond en smakelijk avondmaal bereiden. En deze blog schrijven en dan gaan slapen zeker?
25 augustus 2009
Ruta del Cister
Vandaag stond de route van de Cistercienzer abdijen op het programma. Zoals je op de site kan lezen, speelt Catalunya een belangrijke rol in de ontwikkeling van deze orde. En aangezien we in de buurt zijn, besluiten we ze alle drie met een bezoek te vereren.
We beginnen met deze van Santa Creus. Om deze te bereiken, moeten we eerst een heel eind via B-wegen rijden, mooi maar bochtig. We hebben geluk, want op dinsdag is het bezoek gratis en pech, want we zijn te laat voor de franstalige audiovisuele voorstelling. In het Spaans dan maar. Het blijft de moeite, met niet alleen beelden, maar ook een levensgroot diorama over het leven in Ora et Labora. Maar in het Spaans missen we wel iets meer dan alleen de nuances... Daarna bezoeken we zonder gids het klooster dat sinds de negentiende eeuw zonder kloosterlingen zit door troebels met de overheid. Het gebouw is de moeite, de zon schijnt en de meisjes vinden een waterbak met visjes in, dus dit bezoek kan niet meer stuk.
Van hieruit vertrekken we naar Poblet. In het nabijgelegen dorp L'Espluga De Francoli eten we, na enig zoeken en dwalen door de straatjes, in Hostal Les Disset Fonts. Een dagmenu voor 9 euro, 3 gangen met wijn en water en koffie toe. En heerlijk eten. Hoe doen ze het toch?
Het is nu nog een kort eindje rijden naar de abdij. We zijn net te laat voor een geleid bezoek in het frans, dus het is weer Spaans deze reis. We krijgen wel een nederlandstalige foldertje, maar de stemming bij onze twee dochters daalt nog een paar graden. Als ik opmerk dat de Cistercienzer kloosters gebouwd zijn volgens hetzelfde bouwplan en geloof me dat is zo) en zo een beetje de MacDonald's van de Middeleeuwen zijn is dat niet bepaald van aard om hen te motiveren om er nog eentje te bezoeken...
Maar dat laat ons niet verzaken aan ons plan en niet veel later rijden we Vallbona binnen. Dit is de vrouwelijke orde en we zien er zowaar een echte klooserzuster in habijt rondlopen. Markant is dat dit klooster middenin een dorp staat. Door het concilie van Trente, mochten vrouwelijke kloosterorden zich niet meer midden de natuur vestigen. Dus bouwen ze in Vallbona een dorp rond hun klooster en huppekee. Vallbona is geen MacDonald's ze houden zich zeer strikt aan de leer met als gevolg een bijna saai gebouw, geen afleiding voor de nonnen aldaar. De recentste vleugel van de kloostergang stamt uit de vijftiende eeuw en is de saaiste van allemaal, een bewust gezocht effect! We worden rondgeleid door een gids die alles schitterend vertelt in het Spaans. Met mijn beetje Spaans, veel Frans en uiterste concentratie kan ik het meeste van zijn betoog wel volgen, maar mijn drie vrouwen pikken er niets van mee en Pauline en Margaux staan op onweer. Dit is niet het moment om nog een cultureel bezoek met hen te bespreken. De MacDonald's stelling wordt bovengehaald en goed door mijn haar gesmeerd, hoewel dit klooster er juist een ontkenning van is. Margaux begint trouwens haar zuster in te halen in puberaal verzet tegen de ouderlijke macht. Er wachten ons nog mooie jaren.
Na Vallbona sturen we weer op huis aan. Het is in Poblet beginnen regenen en met tussenpozen krijgen we een aantal druppels over ons heen. Maar het blijft warm en de druppels schrikken dan ook niemand af. Thuis lezen we nog wat en gaan dan slapen.
We beginnen met deze van Santa Creus. Om deze te bereiken, moeten we eerst een heel eind via B-wegen rijden, mooi maar bochtig. We hebben geluk, want op dinsdag is het bezoek gratis en pech, want we zijn te laat voor de franstalige audiovisuele voorstelling. In het Spaans dan maar. Het blijft de moeite, met niet alleen beelden, maar ook een levensgroot diorama over het leven in Ora et Labora. Maar in het Spaans missen we wel iets meer dan alleen de nuances... Daarna bezoeken we zonder gids het klooster dat sinds de negentiende eeuw zonder kloosterlingen zit door troebels met de overheid. Het gebouw is de moeite, de zon schijnt en de meisjes vinden een waterbak met visjes in, dus dit bezoek kan niet meer stuk.
Van hieruit vertrekken we naar Poblet. In het nabijgelegen dorp L'Espluga De Francoli eten we, na enig zoeken en dwalen door de straatjes, in Hostal Les Disset Fonts. Een dagmenu voor 9 euro, 3 gangen met wijn en water en koffie toe. En heerlijk eten. Hoe doen ze het toch?
Het is nu nog een kort eindje rijden naar de abdij. We zijn net te laat voor een geleid bezoek in het frans, dus het is weer Spaans deze reis. We krijgen wel een nederlandstalige foldertje, maar de stemming bij onze twee dochters daalt nog een paar graden. Als ik opmerk dat de Cistercienzer kloosters gebouwd zijn volgens hetzelfde bouwplan en geloof me dat is zo) en zo een beetje de MacDonald's van de Middeleeuwen zijn is dat niet bepaald van aard om hen te motiveren om er nog eentje te bezoeken...
Maar dat laat ons niet verzaken aan ons plan en niet veel later rijden we Vallbona binnen. Dit is de vrouwelijke orde en we zien er zowaar een echte klooserzuster in habijt rondlopen. Markant is dat dit klooster middenin een dorp staat. Door het concilie van Trente, mochten vrouwelijke kloosterorden zich niet meer midden de natuur vestigen. Dus bouwen ze in Vallbona een dorp rond hun klooster en huppekee. Vallbona is geen MacDonald's ze houden zich zeer strikt aan de leer met als gevolg een bijna saai gebouw, geen afleiding voor de nonnen aldaar. De recentste vleugel van de kloostergang stamt uit de vijftiende eeuw en is de saaiste van allemaal, een bewust gezocht effect! We worden rondgeleid door een gids die alles schitterend vertelt in het Spaans. Met mijn beetje Spaans, veel Frans en uiterste concentratie kan ik het meeste van zijn betoog wel volgen, maar mijn drie vrouwen pikken er niets van mee en Pauline en Margaux staan op onweer. Dit is niet het moment om nog een cultureel bezoek met hen te bespreken. De MacDonald's stelling wordt bovengehaald en goed door mijn haar gesmeerd, hoewel dit klooster er juist een ontkenning van is. Margaux begint trouwens haar zuster in te halen in puberaal verzet tegen de ouderlijke macht. Er wachten ons nog mooie jaren.
Na Vallbona sturen we weer op huis aan. Het is in Poblet beginnen regenen en met tussenpozen krijgen we een aantal druppels over ons heen. Maar het blijft warm en de druppels schrikken dan ook niemand af. Thuis lezen we nog wat en gaan dan slapen.
24 augustus 2009
Montserrat
Nadat we al verschillende keren deze berg intrigerend langs onze weg zagen, besluiten we deze vandaag toch eens te bezoeken. Na ons ontbijt, vertrekken we snel uit Can Bartomeu zodat we al om 1030 onderweg zijn ;-)
Na een tankstop, rijden we verder en komen we even na elven aan in Monistrol de Montserrat waar het station van de tandradbaan is. Er is een ruime, overdekte en gratis parking. We nemen een gecombineerd biljet waar je ook de banen boven kan gebruiken. We smeren ons royaal in met zonnecreme, we hebben allemaal een zonnehoed en zonnebril bij evenals een goede t-shirt en goede schoenen. Even later vertrekken we dan ook de berg op.
Het is een spectaculaire rit, geplakt tegen de berg en de aankomst is dat nog meer als je ziet hoe het klooster en de kerk en de gebouwen er rond uit de berg gehouwen en er tegen aan gekleefd lijken. We nemen onmiddellijk de volgende tandradbaan naar San Joan. Daar vertrekt een wandeling die we willen maken. Zo begint een wandeling met prachtige uitzichten over de omliggende bergruggen en de omringende vlakte. De meisjes blaken niet gelijk van enthousiasme en moeten wel even aangepord worden. Na een half uur verandert de brede gecementeerde weg in een geitenpad. De uitzichten worden nog mooier, de wandeling interessanter en de berggeit in Pauline en Margaux wordt wakker. Waar ze in het begin een meter of 5 achter ons aansjokten, stuiteren ze nu al gauw een meter of 50 voor ons uit. We zijn te traag voor hen. De zon brandt, maar onze bescherming werpt zijn vruchten af en we hebben voldoende water bij. Na een kleine twee uur komen we bij de Santa Cova waar het allemaal om draait. We bezoeken de kapel die rond dit heiligdom werd gebouwd en wandelen verder naar het benedenstation van de tandradbaan die ons terug naar het klooster moet brengen. Daar wachten we even op de volgende rit bergopwaarts.
Boven zoeken we een eetgelegenheid. We kiezen voor de zelfbediening, basic but OK en niet te duur. Na het eten bezoeken we de shop (niks gekocht) en de audiovisuele voorstelling over het klooster. Interessant maar ook niet meer dan dat. Hierna besluiten we terug huiswaarts te keren.
In Can Bartomeu gaan we samen zwemmen. Daarna vertrek ik nog voor een looptocht van 11km door de streek hier. Het is al voorbij negenen wanneer we eten.
Na een tankstop, rijden we verder en komen we even na elven aan in Monistrol de Montserrat waar het station van de tandradbaan is. Er is een ruime, overdekte en gratis parking. We nemen een gecombineerd biljet waar je ook de banen boven kan gebruiken. We smeren ons royaal in met zonnecreme, we hebben allemaal een zonnehoed en zonnebril bij evenals een goede t-shirt en goede schoenen. Even later vertrekken we dan ook de berg op.
Het is een spectaculaire rit, geplakt tegen de berg en de aankomst is dat nog meer als je ziet hoe het klooster en de kerk en de gebouwen er rond uit de berg gehouwen en er tegen aan gekleefd lijken. We nemen onmiddellijk de volgende tandradbaan naar San Joan. Daar vertrekt een wandeling die we willen maken. Zo begint een wandeling met prachtige uitzichten over de omliggende bergruggen en de omringende vlakte. De meisjes blaken niet gelijk van enthousiasme en moeten wel even aangepord worden. Na een half uur verandert de brede gecementeerde weg in een geitenpad. De uitzichten worden nog mooier, de wandeling interessanter en de berggeit in Pauline en Margaux wordt wakker. Waar ze in het begin een meter of 5 achter ons aansjokten, stuiteren ze nu al gauw een meter of 50 voor ons uit. We zijn te traag voor hen. De zon brandt, maar onze bescherming werpt zijn vruchten af en we hebben voldoende water bij. Na een kleine twee uur komen we bij de Santa Cova waar het allemaal om draait. We bezoeken de kapel die rond dit heiligdom werd gebouwd en wandelen verder naar het benedenstation van de tandradbaan die ons terug naar het klooster moet brengen. Daar wachten we even op de volgende rit bergopwaarts.
Boven zoeken we een eetgelegenheid. We kiezen voor de zelfbediening, basic but OK en niet te duur. Na het eten bezoeken we de shop (niks gekocht) en de audiovisuele voorstelling over het klooster. Interessant maar ook niet meer dan dat. Hierna besluiten we terug huiswaarts te keren.
In Can Bartomeu gaan we samen zwemmen. Daarna vertrek ik nog voor een looptocht van 11km door de streek hier. Het is al voorbij negenen wanneer we eten.
23 augustus 2009
Waterpretpark
Vandaag stond een bezoek aan Isla Fantasia op het programma. Een van de waterpretparken langs de Iberische kust. De meisjes keken erg uit naar een dagje waterglijbanen, dobberen, springen en spatten. Valérie keek met gemengde gevoelens naar een volledige dag in de zon. Maar we gingen er toch heen en vertrokken goed op tijd. Tegen 11 uur waren we daar. Valerie beslist uiteindelijk niet mee te gaan en gaat dan maar een dagje naar Barcelona. De meisjes en ik trekken dapper het park in en beginnen aan een dagje schuiven en spetteren. Er is veel volk, maar we hebben toch een fijne dag in de volle zon. Gelukkig hebben de meisjes hun rash vest aan (dat van mij ligt nog in Berchem). Dat beschermt hen tegen de zon terwijl we aanschuiven bij een van de vele attracties. Ik betrouw op de zonnecreme ;-) We eten ter plekke. Minstens zo leuk als het park zelf is het bekijken en bespreken van de bezoekers.
Tegen 1600 zijn we met Valerie afgesproken aan de uitgang. Om 1630 zien we elkaar daar weer terug. Valerie heeft het Palau de la Musica Catalana bezocht, een pareltje van de Art Nouveau. Verder is ze bij Mare Magnum nog even bij Desigual geweest... Samen gaan we eten bij het restaurant Origens, waar we vorig jaar al een keer geweest zijn. Dat is een restaurant dat een Catalaanse en biologische keuken aanbiedt. En het is er bovendien erg lekker. Na het eten wandelen we naar de Port Vell en kijken vanop de steiger naar de boten, de vissen en de mensen. Daarna wandelen we rustig terug naar de auto voor de rit naar Can Bartomeu. Thuis verzorgen we onze brandwonden (ik dan toch) waar de zonnecreme de duimen moest leggen voor de Catalaanse zon.
Tegen 1600 zijn we met Valerie afgesproken aan de uitgang. Om 1630 zien we elkaar daar weer terug. Valerie heeft het Palau de la Musica Catalana bezocht, een pareltje van de Art Nouveau. Verder is ze bij Mare Magnum nog even bij Desigual geweest... Samen gaan we eten bij het restaurant Origens, waar we vorig jaar al een keer geweest zijn. Dat is een restaurant dat een Catalaanse en biologische keuken aanbiedt. En het is er bovendien erg lekker. Na het eten wandelen we naar de Port Vell en kijken vanop de steiger naar de boten, de vissen en de mensen. Daarna wandelen we rustig terug naar de auto voor de rit naar Can Bartomeu. Thuis verzorgen we onze brandwonden (ik dan toch) waar de zonnecreme de duimen moest leggen voor de Catalaanse zon.
21 augustus 2009
Terrassa en Barcelona
Na een rustdag gisteren, gaan we vandaag weer op stap: eerst naar Terrassa en dan naar Barcelona.
Omdat ik graag van vers brood hou, begint de dag met een rit naar de bakker in Calaf. Na het ontbijt als iedereen properkes gewassen is, vertrekken we naar Terrassa.
In Terrassa hebben we een bezoek gepland aan het museo de ciencia i industria. Dat is gehuisvest in een prachtige modernistische fabriek van het begin van de twintigste eeuw. Het museum huisvest een mooie tentoonstelling van een textielfabriek van rond de eeuwwisseling waar alles draait om stoomkracht. Maar er is nog veel meer te zien. Bijzonder mooi is de bakstenen dak architectuur van de fabriekshal. Het museum is ook een showcase vn alternatieve energie: een gigantische wand vol fotovoltaische cellen en een paar mooie zonneovens op het dak zijn er praktische voorbeelden van. Na het bezoek trekken we de rambla op op zoek naar een plaats om te lunchen. Een beetje verder vinden we een restaurant met een menu del dia van 11 euro. Voorgerecht, eerste en tweede gerecht en dessert en drank. Alstemblief. en lekker en fijn eten op de koop toe! Hier eet je buiten de toeristische hotspots voor weinig geld.
Na het eten trekken we naar Barcelona: de vrouwen willen shoppen, Pauline wil de ramblas zien en afsluitend is er een bezoek aan het strand gepland. Barcelona bruist weeral van de drukte, van het volk, van de originele winkels. We parkeren de auto onder de mercat del Born (dank u wel TomTom) en vertrekken te voet naar het centrum van de stad en bezoeken intussen een aantal originele winkels en alle vestigingen van Desigual (en geloof me, dat zijn er wel wat) tot we aan de Ramblas komen.
Op de ramblas gaan we in schildformatie om onze bezittingen tegen de boze dievenbendes te beschermen. We dwalen er over de overdekte markt en bewonderen vooral de levende standbeelden en de dierenkraampjes. Verder valt me de bonte fauna op die deze straat bevolkt, van mooi tot lelijk, van exotisch tot superseut, van chique tot kitsch, het loopt hier allemaal dooreen. Op het einde van de straat blijken er nog twee Desiguals te zijn en uiteindelijk in de derde die we daarna nog tegenkomen vinden we ons geluk. We kopen een paar broodjes en lopen terug naar de auto.
In de parking pakken we onze strandspullen en trekken we naar de playa Barceloneta waar we rond 2030 aankomen. Het is daar dan nog aangenaam toeven en we gaan allemaal een eindje zwemmen n de mediteranneo alvorens te avondeten op het strand. De temperatuur is aangenaam en er is nog altijd volk op de been als we rond 2130 terug naar de auto vertrekken. We kennen onze weg al wat in Barcelona en na een rit van een uur komen we terug aan in het o zo aangenaam rustige Can Bartomeu.
Omdat ik graag van vers brood hou, begint de dag met een rit naar de bakker in Calaf. Na het ontbijt als iedereen properkes gewassen is, vertrekken we naar Terrassa.
In Terrassa hebben we een bezoek gepland aan het museo de ciencia i industria. Dat is gehuisvest in een prachtige modernistische fabriek van het begin van de twintigste eeuw. Het museum huisvest een mooie tentoonstelling van een textielfabriek van rond de eeuwwisseling waar alles draait om stoomkracht. Maar er is nog veel meer te zien. Bijzonder mooi is de bakstenen dak architectuur van de fabriekshal. Het museum is ook een showcase vn alternatieve energie: een gigantische wand vol fotovoltaische cellen en een paar mooie zonneovens op het dak zijn er praktische voorbeelden van. Na het bezoek trekken we de rambla op op zoek naar een plaats om te lunchen. Een beetje verder vinden we een restaurant met een menu del dia van 11 euro. Voorgerecht, eerste en tweede gerecht en dessert en drank. Alstemblief. en lekker en fijn eten op de koop toe! Hier eet je buiten de toeristische hotspots voor weinig geld.
Na het eten trekken we naar Barcelona: de vrouwen willen shoppen, Pauline wil de ramblas zien en afsluitend is er een bezoek aan het strand gepland. Barcelona bruist weeral van de drukte, van het volk, van de originele winkels. We parkeren de auto onder de mercat del Born (dank u wel TomTom) en vertrekken te voet naar het centrum van de stad en bezoeken intussen een aantal originele winkels en alle vestigingen van Desigual (en geloof me, dat zijn er wel wat) tot we aan de Ramblas komen.
Op de ramblas gaan we in schildformatie om onze bezittingen tegen de boze dievenbendes te beschermen. We dwalen er over de overdekte markt en bewonderen vooral de levende standbeelden en de dierenkraampjes. Verder valt me de bonte fauna op die deze straat bevolkt, van mooi tot lelijk, van exotisch tot superseut, van chique tot kitsch, het loopt hier allemaal dooreen. Op het einde van de straat blijken er nog twee Desiguals te zijn en uiteindelijk in de derde die we daarna nog tegenkomen vinden we ons geluk. We kopen een paar broodjes en lopen terug naar de auto.
In de parking pakken we onze strandspullen en trekken we naar de playa Barceloneta waar we rond 2030 aankomen. Het is daar dan nog aangenaam toeven en we gaan allemaal een eindje zwemmen n de mediteranneo alvorens te avondeten op het strand. De temperatuur is aangenaam en er is nog altijd volk op de been als we rond 2130 terug naar de auto vertrekken. We kennen onze weg al wat in Barcelona en na een rit van een uur komen we terug aan in het o zo aangenaam rustige Can Bartomeu.
17 augustus 2009
Barcelona
Onze eerste bezoekdag is gewijd aan Barcelona. We beginnen met het wetenschapsmuseum, ons hartelijk aanbevolen door opa.
We programmeren TomTom One en vertrekken. Het is weer een prachtige dag en de zon brandt al stevig als we de bezoekersparking oprijden. We trekken het museum in en zien dat het goed is. Het is een prachtig modern en goed onderhouden museum dat zeer aanschouwelijk vertelt over wetenschap en techniek. We beginnen met een tentoonstelling die de vergelijking maakt tussen de pre-columbiaanse cultuur en onze huidige hulpmiddelen en technieken. Vooral de elektronische microscoop waarmee je je kleren, huid en haar kan uitvergroten op een beeldscherm heeft zeer veel succes. Maar ook andere proeven zijn de moeite. Ik ben erg onder de indruk van een toestel dat de vlucht van protonen, muonen en andere micro-deeltjes zichtbaar maakt. Wat gewoonweg indrukwekkend is, is echter het ondergelopen amazonewoud. Een gigantisch aquarium waarboven de bomen uittorenen. Prachtig in beeld gebracht en geillustreerd met teksten, filmpjes. In deze ruimte kan je allerlei vissen vogels, knaagdieren en reptielen (anaconda, alligator) bewonderen.
We eten een broodje in het cafetaria en zetten ons bezoek verder. Het is al voorbij drie uur wanneer we naar het Park Guëll vertrekken. Tijdens ons vorige bezoek is dit er overgeschoten. We rijden er naar toe, maar parkeren is minder evident. We zetten de auto in een parkeergarage en wandelen naar het park. Daar zijn we niet de nigen om de architectuur van Gaudi te bewonderen. We wandelen langs de loopbruggen, helemaal naar boventot aan de drie kruisen waar we een mooi uitzicht hebben over Barcelona. Pauline is aan het koppen en wil niet naar boven komen. We wandelen verder om uit te komen op het meest beroemde beeld van dit park: de banken bedekt met keramiek tegeltjes (later leren we dat dit plein een gigantische regenvanger is voor een ondergronds regenwater reservoir). Het is indrukwekkend, de zuilengalerij eronder is ook de moeite. We dalen de trappen af voorbij de hagedis en wachten op Valerie die de winkel afschuimt. Terwijl we wachten is er een allerliefst klein meisje dat knuffels komt geven aan Margaux. Die weet zich geen houding te geven bij zoveel genegenheid ;-)
Terug bij de auto, rijden we naar de oude haven waar we de auto parkeren. Vandaar uit wandelen we naar het Mare Magnum shopping center waar de vrouwen een uurtje gaan shoppen. Ik kijk uit over het water zolang. Uitgeshopt, gaan we eten bij El Chipiron. toeristenpriijzen maar wat een ligging! We eten verlicht door de ondergaande zon en genieten van het moment. Het is bijna donker als we vertrekken. Het is even stressen om de stad uit te geraken, maar we geraken heelhuids terug in Can Bartomeu.
We programmeren TomTom One en vertrekken. Het is weer een prachtige dag en de zon brandt al stevig als we de bezoekersparking oprijden. We trekken het museum in en zien dat het goed is. Het is een prachtig modern en goed onderhouden museum dat zeer aanschouwelijk vertelt over wetenschap en techniek. We beginnen met een tentoonstelling die de vergelijking maakt tussen de pre-columbiaanse cultuur en onze huidige hulpmiddelen en technieken. Vooral de elektronische microscoop waarmee je je kleren, huid en haar kan uitvergroten op een beeldscherm heeft zeer veel succes. Maar ook andere proeven zijn de moeite. Ik ben erg onder de indruk van een toestel dat de vlucht van protonen, muonen en andere micro-deeltjes zichtbaar maakt. Wat gewoonweg indrukwekkend is, is echter het ondergelopen amazonewoud. Een gigantisch aquarium waarboven de bomen uittorenen. Prachtig in beeld gebracht en geillustreerd met teksten, filmpjes. In deze ruimte kan je allerlei vissen vogels, knaagdieren en reptielen (anaconda, alligator) bewonderen.
We eten een broodje in het cafetaria en zetten ons bezoek verder. Het is al voorbij drie uur wanneer we naar het Park Guëll vertrekken. Tijdens ons vorige bezoek is dit er overgeschoten. We rijden er naar toe, maar parkeren is minder evident. We zetten de auto in een parkeergarage en wandelen naar het park. Daar zijn we niet de nigen om de architectuur van Gaudi te bewonderen. We wandelen langs de loopbruggen, helemaal naar boventot aan de drie kruisen waar we een mooi uitzicht hebben over Barcelona. Pauline is aan het koppen en wil niet naar boven komen. We wandelen verder om uit te komen op het meest beroemde beeld van dit park: de banken bedekt met keramiek tegeltjes (later leren we dat dit plein een gigantische regenvanger is voor een ondergronds regenwater reservoir). Het is indrukwekkend, de zuilengalerij eronder is ook de moeite. We dalen de trappen af voorbij de hagedis en wachten op Valerie die de winkel afschuimt. Terwijl we wachten is er een allerliefst klein meisje dat knuffels komt geven aan Margaux. Die weet zich geen houding te geven bij zoveel genegenheid ;-)
Terug bij de auto, rijden we naar de oude haven waar we de auto parkeren. Vandaar uit wandelen we naar het Mare Magnum shopping center waar de vrouwen een uurtje gaan shoppen. Ik kijk uit over het water zolang. Uitgeshopt, gaan we eten bij El Chipiron. toeristenpriijzen maar wat een ligging! We eten verlicht door de ondergaande zon en genieten van het moment. Het is bijna donker als we vertrekken. Het is even stressen om de stad uit te geraken, maar we geraken heelhuids terug in Can Bartomeu.
16 augustus 2009
Eerste dag in Spanje
Na een verkwikkende nachtrust, rij ik eerst naar Calaf om brood en beleg te halen. In de hoofdstraat vind ik een bakkerij die me van alles voorziet. Daarna nemen we de tijd om te ontbijten en even te zwemmen. Na ons toilet gemaakt te hebben, vertrekken we naar de markt in Cardona om verdere voorraden in te slaan.
Cardona is een allerleukst stadje, gelegen bovenop een berg van zout. Zoutwinning is er belangrijk geweest, ze hebben een kasteel dat nooit overwonnen werd en een markt waar wij voor komen. Het is een dik half uur rijden, maar de wegen zijn goed en zonder veel verkeer. Verder waarschuwt onze GPS ons voor snelheidscamera's en waarschuwt ons als een behulpzame schoonmoeder als we de maximumsnelheid overschrijden. Na enig zoeken vinden we een parkeerplaats en gaan op stap door de straten van deze middeleeuwse stad. De marktkraampjes staan zo een beetje overal waar er plaats is. Het kost niet veel moeite om groenten, vlees, kaas, fruit en brood te vinden. Het weer staat hier op beau fixe, wat heb je nog meer nodig... Na een tijdje rondgelopen te hebben keren we terug naar huis. Daar bereiden we ons middagmaal en leggen ons te rusten.
Na nog een beetje zwemmen, ga ik voor een eerste keer lopen. Vanaf 1800 begint het te waaien en wordt het wat draaglijker. Ik doe 2l water in mijn waterrugzak doe een pet op en ik vertrek. Wat verdacht is dat ik de eerste twee km een flink stuk afdaal. een mooie weg dat wel. Na een km of 3 kom ik bij La Manresana. Ik rust uit door deze toren op te klimmen. Dat is een oefening voor mensen zonder hoogtevrees, dat wel. Na even puffen vertrek ik voor de rest van mijn looptocht. Na een kilometer of wat komt het gevreesde stuk bergopwaarts, en dat in de volle zon. Wanneer ik terug thuis ben besllis ik niet meer te lopen tot het einde van deze hittegolf. Het moet plezant blijven.
's Avonds gaan we naar de botifarrada, onderdeel van fiesta major van Els Prats de rei. Dat is een feest waarbij je eerst een stuk brood besmeert met tomatensaus krijgt met daarbij een lokale braadwordt die geroosterd werd op een houtsvuur. Die eet je op, gezeten aan lange tafels. Daarna is er muziek en dansen. Terwijl we eten dreigt een onweer dichterbij te komen, maar buiten ene mooie achtergrond van bliksemflitsen komt er niks van in huis. Omdat het erg lang duurt voor de muziek en de dansen, haken mijn vrouwen af en trekken we terug naar huis.
Einde van onze eerste dag vakantie.
Cardona is een allerleukst stadje, gelegen bovenop een berg van zout. Zoutwinning is er belangrijk geweest, ze hebben een kasteel dat nooit overwonnen werd en een markt waar wij voor komen. Het is een dik half uur rijden, maar de wegen zijn goed en zonder veel verkeer. Verder waarschuwt onze GPS ons voor snelheidscamera's en waarschuwt ons als een behulpzame schoonmoeder als we de maximumsnelheid overschrijden. Na enig zoeken vinden we een parkeerplaats en gaan op stap door de straten van deze middeleeuwse stad. De marktkraampjes staan zo een beetje overal waar er plaats is. Het kost niet veel moeite om groenten, vlees, kaas, fruit en brood te vinden. Het weer staat hier op beau fixe, wat heb je nog meer nodig... Na een tijdje rondgelopen te hebben keren we terug naar huis. Daar bereiden we ons middagmaal en leggen ons te rusten.
Na nog een beetje zwemmen, ga ik voor een eerste keer lopen. Vanaf 1800 begint het te waaien en wordt het wat draaglijker. Ik doe 2l water in mijn waterrugzak doe een pet op en ik vertrek. Wat verdacht is dat ik de eerste twee km een flink stuk afdaal. een mooie weg dat wel. Na een km of 3 kom ik bij La Manresana. Ik rust uit door deze toren op te klimmen. Dat is een oefening voor mensen zonder hoogtevrees, dat wel. Na even puffen vertrek ik voor de rest van mijn looptocht. Na een kilometer of wat komt het gevreesde stuk bergopwaarts, en dat in de volle zon. Wanneer ik terug thuis ben besllis ik niet meer te lopen tot het einde van deze hittegolf. Het moet plezant blijven.
's Avonds gaan we naar de botifarrada, onderdeel van fiesta major van Els Prats de rei. Dat is een feest waarbij je eerst een stuk brood besmeert met tomatensaus krijgt met daarbij een lokale braadwordt die geroosterd werd op een houtsvuur. Die eet je op, gezeten aan lange tafels. Daarna is er muziek en dansen. Terwijl we eten dreigt een onweer dichterbij te komen, maar buiten ene mooie achtergrond van bliksemflitsen komt er niks van in huis. Omdat het erg lang duurt voor de muziek en de dansen, haken mijn vrouwen af en trekken we terug naar huis.
Einde van onze eerste dag vakantie.
14 augustus 2009
De reis
Voor we vertrekken moeten we eerst nog naar de dokter met Pauline. Die sukkelt met een oorontsteking die behoorlijk pijnlijk is. Geen sprake om daarmee te vertrekken zonder behandeling. Dus het is 1030 voor we met medicamenten gelade vertrekken op het eerste deel van onze reis. Eerst nog even de auto tanken vóór de grens en dan op naar Lyon. Buiten een file bij Dijon wegens werken, rijden we vlot en komen we tegen 1900 bij ons Novotel. Omdat Pauline niet in het zwembad mag, beslissen we de metro te nemen naar het centrum om daar te eten. De metro in Lyon is zeer modern, zonder bestuurder. We zitten dus vooraan met uitzicht op de tunnel voor ons. In het oude centrum eten we in restaurant amphitryon waar we voor weinig geld een heel lekker maal krijgen voorgeschoteld. Het is zelfs 's avonds nog aangenaam warm. Daarna wandelen wwe ontspannen terug naar de metro en naar het hotel; Hoewel onze kamer aan de straatkant ligt, doet de vierdubbele beglazing zijn werk en brengen we een rustige nacht door.
Het hotel ligt vol mensen op doorreis zoals wij. We beginnen met ons uitgebreide ontbijtbuffet. Terwijl Valerie afrekent, laden de meisjes en ik de auto. Daarna maneuvreer ik de Ford uit zijn parkeerplaats, millimeterwerk, maar zonder een schram geraken we uit deze krappe parking weg. We haasten ons om de files voor te zijn, maar een kilometer of 30 voorbij Vienne is het prijs. 30 km. We beslissen Tomtom eens te testen en gaan de snelweg af. Helaas zijn we niet de enigen met dat idee en in plaats van op de A7 staan we even later aan te schuiven op de N7. Les 1: plan je overnachting in Orange ipv in Lyon, dan ben je al voorbij de ergste files. Les 2: neem onmiddellijk een echte Bis-route. Les 3: op een rode dag valt er niet te ontsnappen aan de files. Hierna besluiten we een eind naar het Westen te trekken om de files te omzeilen. Niet noodzakelijk sneller, maar je rijdt tenminste. Zo verzeilen we op de kronkelwegen van de Ardeche. Erg mooi, maar niet erg snel. Ergens onderweg in een kleine stad stoppen we voor het middageten. Het is al tegen drieen als we bij Montpellier weer de snelweg oprijden waar de files dan al opgelost zijn. Zo rijden we verder zonder eigenlijk nog veel files tegen te komen. Die zijn voor ons al opgelost :-S Het is al voorbij negenen wanneer we bij ons vakantiehuis aankomen.
Dat is erg mooi gelegen, bovenop een heuvel, op drie kilometer van het eerste dorpje. Het is de verbouwde graanschuur van een boerderij die nog altijd leeft van akkerbouw en varkensteelt (nu ja het kan niet allemaal meevallen). Er ligt een mooi zwembad met daarnaast twee overdekte terrassen met tuinstoelen. Het huis zelf heeft drie slaapkamers met in totaal 7 slaapplaatsen, een grote woonkamer en praktische keuken. En dat alles in een rustiek interieur. Tof. Om te eten rijden we naar Calaf waar we aankomen midden de drukte van het avondmaal. De rit heeft ons wat versuft, maar voor de spanjaarden is het nu pas etenstijd. Gezeten op de Plaça del Mercat, krijgen we daar ons avondeten opgediend. Na het eten is het terug naar huis en licht uit.
Het hotel ligt vol mensen op doorreis zoals wij. We beginnen met ons uitgebreide ontbijtbuffet. Terwijl Valerie afrekent, laden de meisjes en ik de auto. Daarna maneuvreer ik de Ford uit zijn parkeerplaats, millimeterwerk, maar zonder een schram geraken we uit deze krappe parking weg. We haasten ons om de files voor te zijn, maar een kilometer of 30 voorbij Vienne is het prijs. 30 km. We beslissen Tomtom eens te testen en gaan de snelweg af. Helaas zijn we niet de enigen met dat idee en in plaats van op de A7 staan we even later aan te schuiven op de N7. Les 1: plan je overnachting in Orange ipv in Lyon, dan ben je al voorbij de ergste files. Les 2: neem onmiddellijk een echte Bis-route. Les 3: op een rode dag valt er niet te ontsnappen aan de files. Hierna besluiten we een eind naar het Westen te trekken om de files te omzeilen. Niet noodzakelijk sneller, maar je rijdt tenminste. Zo verzeilen we op de kronkelwegen van de Ardeche. Erg mooi, maar niet erg snel. Ergens onderweg in een kleine stad stoppen we voor het middageten. Het is al tegen drieen als we bij Montpellier weer de snelweg oprijden waar de files dan al opgelost zijn. Zo rijden we verder zonder eigenlijk nog veel files tegen te komen. Die zijn voor ons al opgelost :-S Het is al voorbij negenen wanneer we bij ons vakantiehuis aankomen.
Dat is erg mooi gelegen, bovenop een heuvel, op drie kilometer van het eerste dorpje. Het is de verbouwde graanschuur van een boerderij die nog altijd leeft van akkerbouw en varkensteelt (nu ja het kan niet allemaal meevallen). Er ligt een mooi zwembad met daarnaast twee overdekte terrassen met tuinstoelen. Het huis zelf heeft drie slaapkamers met in totaal 7 slaapplaatsen, een grote woonkamer en praktische keuken. En dat alles in een rustiek interieur. Tof. Om te eten rijden we naar Calaf waar we aankomen midden de drukte van het avondmaal. De rit heeft ons wat versuft, maar voor de spanjaarden is het nu pas etenstijd. Gezeten op de Plaça del Mercat, krijgen we daar ons avondeten opgediend. Na het eten is het terug naar huis en licht uit.
Abonneren op:
Posts (Atom)