En hier zijn de foto's

Greenwich

We staan op met prachtig weer. We genieten van het uitgebreide ontbijtbuffet van het hotel. Daarna checken we uit en vertrekken met de auto naar het Thames barrier park. Daar wandelen we wat rond en spelen de meisjes even in de speeltuin. Daarna trekken we de Thames over om naar het visitor centre van de barrier te kijken. Hierna trekken we verder naar Greenwich. Daar bezoeken we het observatorium en wandelen door het prachtige park naar de markt. Daar laat ik Valerie met de meisjes shoppen en ga een bezoek brengen aan het maritime museum. Als dat sluit gaan we samen terug naar de auto. Vandaar uit wordt het een eenvoudige rit naar Dover, waar we vruchteloos een terrasje zoeken vooraleer in te schepen op de ferry. We eten aan boord met zicht op een winderige maar niet al te woelige Noordzee. Dan nog effe autorije en we zijn weer thuis.

Inpakken en wegwezen...

Voor en na het ontbijt werkten we verder aan het opruimen en en schoonmaken en inpakken van de auto's. Na een paar afscheidsfoto's, namen we afscheid. De Mousset's trekken naar Colwyn, wij direct naar Londen waar we nog een nacht blijven. Het was een fijne week samen en zeker voor herhaling vatbaar.
Wij beginnen aan de lange rit langs de A5 naadd e M54 en dan de M6 en dan de M1. Het is uiteindelijk bijna 1600 voor we in Hampstead zijn. Het gezellige dorpje dat door Londen werd ingesloten. Parkeren blijkt moeilijk en we besluiten dan aar verder te trekken naar ons hotel. Even na vijf uur komen we daar aan. Terwijl de vrouwen zich te rusten leggen, vertrek ik voor een duurloop van ene km of 13 in de miezerregen rond het West India dock. Op mijn looptocht kom ik voorbij de Thames Barrier en over de brug over het dok ontdek ik dat dit recht in het verlengde ligt van London City Airport. Als ik terugkom in het hotel, vervoeg ik de vrouwen in het zwembad na eerst een douche genomen te hebben. Daar zwem ik een beetje en ga dan in de jaccuzzi, stoombad en tot slot nog een beetje sauna. Om te eten zag ik al lopend een Caribisch restaurant, vlakbij het hotel. Dat voorstel wordt gevolgd. Het restaurant heeft een mooi uitzicht op het dok en is gevuld met zwarten. We zitten vlakbij de open keuken, de bediening is supervriendelijk en het eten origineel en lekker.
Daarna keren we terug naar het hotel waar er nu 3 verdiepingen tussen ons en het huwelijksfeest liggen. We hebben dan ook een supergoeie nacht.

Puffin Island

Na het ontbijt gaan Valérie en JP brood en een paar laatste boodschappen halen. Ondertussen werk ik de blog bij en lees nog wat. Als ze terug zijn zoeken we vrijwilligers voor een bezoek aan het nabije Penrhynn castle. Onze woning maakt deel uit van het uitgestrekte domein. Dat is volledig ommuurd met een twee meter hoge natuurstenen muur, zowel aan land- als aan zeezijde. Het kasteel zelf werd rond 1820 gebouwd door een meneer Pennant, parlementslid uit Liverpool die trouwde met de dochter van de adellijke familie die de grond bezat. Meneer Pennant was rijk geworden met de slavenhandel en met een suikerplantage in de Caraiben waar meer dan 500 mensen werkten, meestal slaven. Net als zijn collega's voelde hij de weerstand tegen de slavenhandel opkomen en begon te investeren in het nabije Wales waar hij een grote steengroeve begon en als een captain of industry erg bijdroeg tot de economische ontwikkeling. Een kasteel kon er dus wel af. En wat voor één! Een mastodont van een lookalike middeleeuwse burcht, met kantelen en torens. Van buiten indrukwekkend maar binnenin al evenzeer. Met voor de tijd moderne watergespoelde toiletten, mooi gelambriseerde kamers, Versailles-achtige salons. Naast de kwartieren van de rich and famous, was ook het bezoek aan de vertrekken van de bedienden verhelderend. Tot slot bezochten we het industrial railway museum dat er ook was ondergebracht. Na dit bezoek (dat we met drieën aflegden) keerden we terug naar ons huisje. Daar aten we en vertrokken dan naar Beaumaris. Daar hadden we een boottoer naar Puffin Island geboekt. Dat is een eiland net voor de kust van Anglesey dat het exclusieve domein is van 40 verschillende soorten van zeevogels. Het werd vernoemd naar de papegaaiduiker of Puffin. De tocht was fris maar de toer rond het eiland dat krioelt van de vogels was de moeite. Niet alleen zagen we de merkwaardige papegaaiduiker, maar ook zeehonden. We waren dan ook tevreden toen we terugkwamen. Omdat we nog geen echt strand hadden gezien, reden we nog verder Anglesey in op zoeek naar een mooi strand. Dat vonden we in Berwyn dat een zandstrand heeft. Daar speelden de kinderen een half uur in een beek die op het strand uitliep. Wij genoten van het uitzicht van oa een caravanpark dat uitkeek op het strand.
Hierna trokken we naar huis waar we begonnen met in te pakken, op te ruimen en schoon te maken. Dankzij een goede mentale voorbereiding waren de kinderen erg bereid om mee te werken.
Voor onze warme maaltijd trokken we terug naar The Boat Yard. Het eten was wel ok, maar de bediening bakte er niks van en leidde ertoe dat de borden wel erg gespreid aan tafel kwamen. Uiteindelijk kreeg JP zijn maaltijd gratis, aar toch. Dat hield ons niet tegen om twee flessen wijn soldaat te maken en te genieten van het uitzicht op de zee en de heuvels.
Terug thuis sloten we de week af met een kampvuur op het strand. De marshmallows waren al opgegeten, maar dat mocht de pret niet drukken. De jongens deden vuurtrukjes en wij keken erop toe dat het niet uit de hand liep. We waren allemaal gerookt op het einde, maar het uitzicht op zee, de lichtjes van Beaumaris aan de overkant, de sterren maakten er een magische avond van. Even voor middernacht doofden we het vuur en gingen we slapen.

Mount Snowdon

De aanval op Mount Snowdon is vandaag, na een ontbijt met een lichtgekookt eitje. Alle plannen om met de trein te gaan hebben we laten varen. Die is immers fully booked en om met gepensioneerden en gehandicapten te reizen, nee bedankt. Vandaag moet het mooi weer worden. Na onze weg gezocht te hebben in Llanberis, parkeren we de auto, doen de wandelschoenen aan en vertrekken naar het station. Daar houden we een sanitaire stop en bewonderen de stoomtrein.
Dan vertrekken we via het wandelpad dat gelijk erg steil begint. Auw! Het pad volgt het treinspoor op een eindje en zo kunnen we de treintjes volgen die volk aan en af brengen. De wandeling is goed te doen met prachtige uitzichten over de omringende bergen en dalen. Naarmate we vorderen wordt het frisser en winderiger en we krijgen zelfs een paar regendruppels over ons heen. Een paar honderd meter voorbij het halfweg punt, geeft de zool van mijn linkerschoen het op. Scheurt horizontaal middendoor. Van hieraf aan is er nog enkel de binnenzool tussen mijn voet en Mount Snowdon. Het contact wordt er alleen maar intenser door. De wind trekt gevoelig aan, de kilte wordt voelbaar en de zon is al een tijdje weg. Onze aankopen van gister, inclusief de muts van Valerie bewijzen hun nut! Hoe dichter we bij de top komen, hoe dichter de wolkenkraag wordt. Vlakbij de top zien we hoe de wolken door de wind over de rand gejaagd worden. KKKOOOOUUUDDD! En mist. We zijn wat blij als we binnen in de hut zijn. Daar drinken we samen een koffie en eten we onze picknik op. Terwijl we daar zetten lijkt het alsof er een gordijn wordt opengetrokken. De wolk klimt een meer of 50 boven ons en onthult een uitzicht van bijna Cardiff tot Conwy met voor ons het hele eiland Anglesey en de Ierse zee. Magnifiek. Na het eten nemen we nog een groepsfoto op de top en dan dalen we via de Miners' track terug de berg af. Hier zitten we aan de lijzijde van de berg wat een verademing is. De afdaling is erg steil en de mensen die langs hier naar boven gaan zien erg rood en verhit uit, en moe ook. Mijn schoen houdt gelukkig vol. Hier op kousenvoeten door moeten zou niet zo goed zijn. Het ene mooie uitzicht volgt het andere op. De kinderen vinden de afdaling reuze leuk, zelfs Margaux (hoewel ze dat maar een keer dorst te zeggen). Na drie uur dalen komen we in het zicht van de bushalte van de sjerpa bus. Dit blijkt een dubbeldekker bus te zijn met een onbedakte bovenverdieping. Behalve Valerie gaan we allemaal het dak op. Daar beleven we een winderige en leuke busrit terug naar llanberis. Daar gaan we terug naar de auto en gooi ik mijn tienjarige en kapotte schoenen weg.
Terug thuis maakt Valerie pannekoeken en het avondmaal, daarin bijgestaan door ondergetekende. Terwijl het eten klaarkookt, kijken we naar Madagaskar. Na het eten volgt er nog een aflevering van Fawlty Towers en dan gaan we allemaal moe maar tevreden naar bed.

naar de kopermijn

Vandaag een relaxte ochtend. Na een ontbijt meet gebakken worstjes en roerei, gaan Dominique en JP boodschappen doen en zien hoe we mount snowdon morgen op geraken. Het zal te voet naar boven en naar beneden zijn, want de trein is volzet. Als ze terug zijn, gaan we eten.
De namiddag gaan we een bezoek brengen aan de kopermijn van Sygun dur. Het is een hele rit door Snowdonia o daar te geraken. Een mooie rit, dat wel. Ter plaatse kopen we kaarten en beginnen we aan onze wandeling in de flank van de berg. Vijf meter binnen begrijpen we al waarom we een werfhelm op moesten: het plafond is wel erg laag. Op een dik halfuur hebben we een schets gekregen van de omstandigheden waarin de Welshe mijnwerkers 10 uur per dag en zes dagen per wijk moesten werken voor een schamel loon. De arme mensen zulleen weinig gelegenheid gehad hebben om te genieten van het mooie uitzicht bij de uitgang van de mijn. Na ons mijnbezoek gaan we naar een outdoorshop bij Bettgelem. Margaux heeft nog goeie schoenen nodig en het is solden. Uiteindelijk komen we met meer dan schoenen terug buiten. We gaan nog op zoek naar een stoomtrein, maar uiteindelijk wordt het een rit door de bergen.
We sluiten af mmet avondeten bij the Boat Yard in Bangor. Daar hebben we een gezellige en lekkere avondmaaltijd met wijn en dessert. We sluiten af met een episode van Fawlty Towers.

elk zijns weegs

Valerie en Dominique gaan samen naar Manchester, JP en ik blijven bij de kinderen voor een sportieve dag. Het regent, en nog geen klein beetje ook. Maar in het zwembad worden we sowieso nat. We blijven anderhalf uur in het water, showduiken, tikkertje, haasje onder en zelfs zwemmen. Na het zwemen een snelle stop bij Morrisson eten we thuis en vertrekken we naar Caernarfon. Daar hebben we fietsen gehuurd en trekken we naar een fietspad dat werd aangelegd op een oude spoorwegbedding. Daar peddelen we er lustig op los, tot het een beetje eentonig wordt. Dan slaan we af en gaan op zoek naar zee. Die bereiken we in een baai die vol slikken sen schorren ligt. Erg mooi nu het water wegtrekt. Dat laat ons ook toe om wat sportiever te gaan fietsen. En dat doen we dan ook voor een paar honderd meter. Daarna gaan we terug naar het fietspad en volgen dat een eindje verder. Als dat weer rechte asfalt blijkt te zijn, keren we terug om onze weg versperd te zien door een kudde overstekende melkkoeien die bovendien keimager lijken te zijn. We fietsen verder en gaan een andere fietsweg op. Die belooft wat sportiever te zijn, met een afdaling over kiezel naar de rivier toe. Maar na een paar honderd meter wordt dit ook een asfaltweg. Die bovendien doodloopt, we keren terug en in een kleine afdaling onder de bomen glijdt JP uit en maakt een doodsmak tegen het asfalt en blijft kreunend liggen. Als ik bij hem kom heeft hij duidelijk pijn, maar geeft hij aan niks gebroken te hebben. De val heeft toch de wind uit zijn longen geslagen. We stappen terug op en rijden rustig terug naar Caernarfon. Daar blijft JP wachten terwijl ik nog een kort stukje verder rijdt met de kinderen. Aan de overkant van het kasteel zien we de leugen van het Floating restaurant: dat rust op paaltjes! Na deze korte omzwerving leveren we de fietsen terug in en gaan we voor een ijsje. Na rustig geijsd te hebben aan de rand van de zee, rijden we terug huiswaarts. Daar kijken we eerst samen een DVD (de originele “scarface” uit 1938) vooraleer het eten te maken.
Daarna beginnen we aan een paar afleveringen Fawlty Towers. Intussen komen de vrouwen terug die een fijne dag beleefden in Manchester. Ze bezochten er het industriemuseum en wandelden er wat rond. Dominique heeft een goede invloed op Valerie: ze kwamen zonder inkopen terug! Na een derde episode gekeken te hebben gaan de lichten uit in Capel Ogwen.

Caernarfon

Na een trage start vertrekken we met een auto en een kind naar het centrum voor inkopen en voor informatie. Een volle koffer en wat brochures rijker komen we terug thuis. Na het eten trekken we naar Caernarfon. Dit is de vroegere hoofdstad van Wales. Daar bouwde Edward I een dwangburcht om zijn nieuw veroverd gebied eronder te houden. Wat vandaag blijft is nog altijd een indrukwekkend kasteel met ernaast een ommuurde stad, met een quasi intacte muur. Bovenop de muren en torens hebben we een prachtig uitzicht op de zee, de bergen en het omringende landschap. Een mooi zicht hier is het grote verval tussen eb en vloed, dat zorgt voor taferelen met drooggevallen schepen jachten. De jachten met kimkielen zijn hier erg populair omdat deze zo probleemloos kunnen droogvallen. We bezoeken ook het museum van de Welsh Guards, eenheid van Prins Charles en die een paar dagen geleden nog zijn kolonel verloor in Afghanistan door een bermbom. Gezien de historiek van de eenheid is dit verre van het ergste wat haar overkwam. Na het bezoek van het kasteel trekken we rond in de stad en verpozen op een terras bij een koffie en een milkshake. Het weer dat 's ochtends dreigde is nu magnifiek uitgeklaard. Het is dus prettig toeven op het terras. Op de weg terug stoppen we bij het station voor reisinformatie naar Manchester want Valerie wil daar graag naar toe, maar de kinderen niet. Daarna trekken we huiswaarts. Ik hijs me in loopkleren en met Frederic en Christophe aan mijn zij vertrek ik voor 50 minuten lopen. Best gezellig zo en samen rennen we door bos en wei naar Bangor, tot aan de pier en terug voorbij het huis. Na het lopen maken we het eten klaar en is het redelijk snel dodo.

Capel Ogwen

Een nacht zonder discotheek onder mijn bed, fantastisch! We bakken broodjes af voor het ontbijt en we insstalleren ons verder en verkennen de omgeving rond het huis. Tegen elven trekken we naar Bangor op zoek naar het bureau voor toerisme. Daar komen we op onze zoektocht het college van burgemeester en schepenen in vol ornaat tegen. Mooi en vriendelijke mensen. Maar op zondag is het bureau gesloten. We doen dan nog wat etensinkopen en gaan dat in de auto leggen. Daarna wandelen we tot op de pier van Bangor.
Na de lunch rusten we nog wat. De kinderen zetten een DVD op. Het weer beetrekt, maar het is nog doenbaar. In de late namiddag vertrekken we dan voor een korte uitstap naar Beaumaris, een schilderachtig badplaatsje aan de overkant op het eiland Anglesey. Daar dreigen de regenbuien. We stellen er onze wandeling niet voor uit. Na een twee uren stappen, nemen we de auto terug over de Menai brug en naar huis. Daar werk ik eerst een looptraining af vooraleer we het avondeten maken. De kinderen kijken intussen verder naar the return of the king terwijl er een vuurtje brandt in de open haard. Na het eten kijken we verder en tegen 2230 moet het kleine grut naar bed en even later volgen wij ook.

Londen - Wales

Na een te korte nacht worden we even voor 8 uur wakker. We besluiten eerst te gaan zwemmen en dan pas te gaan ontbijten met de kamerdiscussie ergens in de buurt. Het zwembad is prima, de eisjes spelen, Valérie en ik trekken baantjes. Er is een stoombad en een jacuzzi. Daarin raak il aan de praat met een local. Een gepensioneerde tweedehandsautoverkoper die in de buurt woont. Rustige buurt zegt ie, en geen auto nodig wat maar best is in Londen tegenwoordig.
Na gedoucht te hebben gaan we naar het ontbijt. Dat is echt heel goed met naar engelse gewoonte een uitgebreid warm gedeelte. De meisjes en wij genieten. Slecht voor lijn en cholesterol maar lekker. Daarna afspraak met de dienstdoende manager. Ons probleem is vaste prik in dat hotel. Elk weekeinde verhuren ze die zalen voor privefeesten en elk weekeinde zijn er klachten over lawaai. Het is toch normaal dat je je investering optimaliseert. We krijgen ons verblijf voor minder dan de helft van de prijs end e garantie dat we volgende week zaterdag (als we terugkomen) een stilleree kamer hebben. We zien wel.
Het is intussen al bijna elf uur geworden, maar we trekken toch nog richting centrum. De meisjes willen shoppen en het is gay prride. In de buurt van oxford street zien we een verkeersvrije straat en al groepjes gay dei zich opaken voor de stoet. Het is prachtig weer. We bezoeken verschillende winkels. Op zoek naar een kasjmier trui voor Valerie gaan we nog naar King's Road. Daardoor schiet er geen tijd meer over voor de gay pride.
Het is uiteindelijk al drie uur als we in de auto zitten en naar Wales vertrekken. We hebben proviand, snoep en drank ingeslagen voor de reis en we rijden eerst drie kwartier dwars door Londen om op de M1 te geraken. Dan begint de lange rit: M1, M6, M54 en dan A5. De laatste 100 km zijn gewone wegen door de bergen en schieten niet echt op. Het is 2030 als we eindelijk aankomen. Het huis is prachtig gelegen. Om er te geraken moet je door een grote massieve houten poort. En dan nog een kilometer of wat rijden over een priveweg. Het huis zelf ligt vlakbij het strand in een grote tuin. Het is erg ruim met veel ruime kamers. De Moussets zijn er al en hebben voor eten gezorgd. Na het eten betrekken we de kamers en is het tijd om te slapen.

We zijn weg

Om 0600 ging de wekkerradio. Nog eens een warme nacht maar goed geslapen. Wij staan ontspannen op en na een summier ontbijt laden we de auto vol. Het nieuws van 0700 is nog bezig als we vertrekken.
Niet het minste vermoeden van fliles, geen spatje regen, geen dreigend onweer. Om 0900 zijn we al op de carferry terminal in Duinkerken. Het inchecken gaat stroef door problemen met een passagier voor ons, maar we zijn ruim op tijd. Hoewel het onderweg niet druk leek, zit de boot toch redelijk goed vol. De zee is zo vlak als (melk)glas en het is een voorspoedige vaart. Geen schipbreuk, niemand overboord, geen motorpech en norfolklines valt best mee. Maar de Chunnel is toch handiger en een heel stuk sneller. Het is 1300 als we in ons hotel aankomen. Hoe we hier voor 80 euro konden boeken zal wel altijd een raadsel blijven. Nog eens 20 pond erbij en we hebben een ontbijtbuffet. We laden de auto uit en betrekken de kamer.
Dan trekken we naar buiten en stoppen even bij een supermarkt voor een broodje en drank. Dan naar de DLR voor een rit naar het centrum. Valérie wil een paar shopping adressen afwerken en de meisjes en ik gaan naar het Science museum. Eignelijk speciaal voor een tentoonstelling over uitvindingen die gebouwd is rond uitvinder par excellence Wallace en zijn trouwe vriend Gromit. Het is een erg fun tentoonsteling met veel dingen om te doen voor de kinderen (ne de volwassenen). Zingen in de douche met karaoke, zelf muziek maken, virtueel smoothies maken, zelf uitvindingen opschrijven, ... Daarna bezoeken we nog wat van de rest van de vaste collectie en vlak voor sluiting vind ik Sea Monkeys in de shop voor Margaux. Na maanden zoeken eindelijk!!
We spreken terug af aan de Tower Of Londen vanwaar we naar Brick Lane trekken voor het avondeten. Daar worden we aan elk restaurant aangeklampt. Maar na er een paar gepasseerd te hebben vinden we onze smaak en genieten we van een Indische maaltijd. Daarna trekken we met bus en DLR terug naar ons hotel. Het is een prachtige avond.

In het hotel moet het bed van de meisjes gemaakt worden. Tegen elven liggen we allemaal te bed. Om middernacht word ik wakker van het lawaai. In de conferentiekamer onder onze kamer is er een feest met DJ en de muziek bonkt door de vloer heen. Ondanks onze protesten blijft dat zo bonken tot 0145 wanneer het eindelijk stil wordt. Lang leve Crowne Plaza....

Eindelijk: nog eens een entry

Het is al een hele tijd geleden dat er nog iets veranderde op deze pagina. Naar aanleiding van onze reis naar Wales knopen we terug aan bij de traditie, beloofd!