Natuurlopen 19 december 2009

De tweede natuurloop van dit seizoen in Lier zou sowieso een speciale worden. Michael is op bezoek en moest en zou deelnemen. Moet je weten dat het in Perth volle zomer is en dus een graadje of 35 is. Hier zou het wat kouder zijn. Hoeveel kouder moest nog blijken.
De week voor zijn komst was het een klassieke decembermaand. Fris en nat, een graad of tien. Maar toen ze bijna op het vliegtuig zaten dook de temperatuur naar beneden en begon het te sneeuwen. En ontstond er een file van 501km, en vrijdagochtend duurde de rit naar Zaventem drie uur vanuit Antwerpen.
Zaterdag dus -10° en een cm of 15 sneeuw. Buiten Michael en mij was natuurlijk Erwin van de partij. Frédéric Moussset kwam ook mee. En Kurt Tielemans moest ook niet gaan voetballen en had dus ook geen excuus.

We hebben onder een stralende winterzon 16km door de sneeuw gelopen. Nog nooit gedaan. Het gevoel lijkt op lopen door los zand. Maar dan veel kouder. De kou viel wel mee, maar je gezicht verkleumde zodat praten moeilijker werd. Het was een plezante jogging met een gezellige babbel onderweg. Voorbij de jachthaven begonnen we zoals gewoonlijk harde te lopen voor de laatste 4 km. Kurt leek wel een banaan van nonkel Luc gekregen te hebben. Frédéric, Michael en ik volgden. We hielden dit uptempo goed vol, maar de ongetrainde Frédéric nog het best van al. Hij finishte dan ook als eerste van onze groep.

Na een warme douche genoten we dan van een lekker stuk rijstvlaai en een donkere trappist. Mike, Fred en ik zijn daarna nog gaan zwemmen in waterperels.

De enige duidelijke stem op het Oosterweel referendum is een Ja-stem, dus stem niet

De enige duidelijke stem morgen is een Ja-stem. Dan weet je tenminste waaraan en waaraf.
Hoewel: de aansluiting met de ring aan het sportpaleis wordt veranderd, de brugpijlers zoals ze getekend zijn zijn technisch onhaalbaar aan een normale prijs en er zijn nog wat rechtszaken hangende.

Een neen-stem is problematischer. Waar stemmen de neen-stemmers voor? Een greep uit de meningen:
- sommigen willen helemaal niks, er moeten geen wegen bijkomen
- anderen willen in de plaats de liefkenshoek tolvrij
- anderen willen wel een tunnel maar geen brug
- nog anderen willen wel de brug maar niet de aansluiting aan de ring (minderheid, maar toch)
- nog anderen willen een tunnel maar geen stadsring
- ....

Het enige wat morgenavond zal tellen is die Ja of Neen-stem.
Ter vergelijking: in 2007 kreeg Leterme 800 000 voorkeurstemmen. Waarom elk van die mensen dat deed is zeer divers: een alternatief voor paars, goed bestuur, splitising van BHV. Na de verkiezeing bleken al die mensen gekozen te hebben voor een staatshervorming.Het zou best kunnen dat die mensen daar allemaal voor gekozen hebben, maar ik durf daaraan twijfelen.
Hetzelfde ga je op zondagavond zien gebeuren met die Neen-stem: elk van de bovenaangehaalde redenen kan aanspraak maken op die neen-stemmers.

Je hoort een aantal mensen jubelen over de triomf van de democratie die dit referendum zou zijn. Ammehoela. Dit dossier is al een tijd beslissingsrijp, maar onze bange politici durven niet beslissen. Het werd van de vorige Vlaamse regering naar deze regering doorgeschoven.
Het stadsbestuur bestelde nog maar eens een studie. En intussen waren de actiegroepen georganiseerd rond een petitie. Het strafste is dan nog dat politici die van in het begin bij dit verhaal betrokken waren nu met een beschuldigende vinger naar de BAM beginnen te wijzen, hun eigen creatie potverdorie. De regering die voor Lange Wapper koos bevatte zowel liberalen als socialisten als Groenen! De nu protesterende politici waren toen met vakantie of zo? Als dit referendum al iets is, is het het falen van onze verkozen politici om belangrijke en omstreden beslissingen te durven nemen.
Een 10/10 voor de actiegroepen dus, een 0 voor de politiek. De sluiting van de ring is iets te complex om door een referendum te laten beslissen. Kan je nagaan wat een zootje er van een Neen-stem zal gemaakt worden door deze heren en dames.

Misschien kan het referendum van Zwijndrecht dan gaan over een keuze tussen de Neen-alternatieven. Zou mooi zijn als Zwijndrechtenaars de uiteindelijke beslissing nemen. Die "van over het water" die beslissen over 't Stad.

Cava en Sitges

We zitten hier vlakbij de Cava streek, Penedes. Dus daar moeten we eens naartoe. We hebben gelezen dat een bezoek aan de site van Codorniu de moeite waard is. We bellen 's ochtends en horen dat er om 1330 plaats is in de engelstalige rondleiding. Dat komt prima uit. Zo kunnen we traag starten. Pauline is verlost van haar oorontsteking, maar loopt nu snipverkouden rond en is dus niet echt in topvorm. Dus rustig starten is prima. Valerie en Margaux gaan eerst nog even zwemmen. Tegen twaalven vertrekken we dan voor onze afspraak. Het is een uurtje rijden.
We zijn iets te vroeg en wachten even in het ontvangstgebouw van de hand van de architect Puig i Cadafalch. Gelukkig hebben we een boek bij om de tijd te doden. De toer begint met een filmpje en dan beginnen we aan onze rondreis met te kijken naar de gestage aanvoer van pas geplukte druiven, het is oogsttijd. Tractors met opleggers rijden af en aan en voeren zo 1 000 000 kg druiven per dag aan. De moeite. Het hele proces van druif tot Cava fles wordt uit de doeken gedaan tijdens een toer door de kelders. Het met de hand draaien van de flessen op pupiters, behoort hier tot het verleden: de mechanisatie bespaart arbeiders de taak om per dag 40 000 flessen met de hand te moeten draaien. Het bezoek eindigt met een proeverij.

Na ons bezoek rijden we naar Sitges, het St Tropez van Catalunya. Vooral omdat een van de vroegere burgemeesters de sirenezang van de betonboeren heeft weerstaan en de projectontwikkeling aan banden heeft gelegd. Hierdoor heb je een zeer mooie waterkant met mooie oude huizen en is het geen massa toerisme. Een appartementje in deze stad vind je dan ook niet onder de 600 000 euro. Maar parkeren is niet duurder dan in Barcelona en de horeca is ook betaalbaar. Het is een hippe stad met een zeer uitgebreide gay-scene. Het aantal gaykoppels valt echt op. Maar het is ook de uitverkoren badstad voor de Barcelonese jonge beau monde. Het resultaat mag er zijn. We gaan eerst iets eten en voor 34 euro hebben we weer 3 gangen gegeten en gedronken met ons vieren. Daarna dwalen we door de straten naar het strand. Tegen halfzes nemen we onze strandspullen uit de auto en gaan nog wat zwemmen in zee en luieren op het strand. Tegen achten ruien we onze spullen op en vertrekken terug naar Can Bartomeu waar we tegen negen uur aankomen en eten.

Colonia Guell en Barcelona

Vandaag staat Barcelona weer op het programma. We beginnen met een bezoek aan de Colonia Guell even buiten de stad. Dit is de plek waar de grote mecenas van Gaudi, Eusebi Guell, de sociale troubles in Barcelona ontvluchtte door er een moderne textielfabriek neer te poten en deze te omringen met een dorp voor de arbeiders met daarin alle mogelijke sociale en culturele voorzieningen. Ongezien in Catalunya tot dan. En wie vraag je als architecten, de heersende architecten. Antoni Gaudi was er een van en toonde hier zijn genie in het bouwen van onafgewerkte kerken, een kunst die bij de Sagrada Familia haar culminatie kende. Mocht Gaudi vandaag in Belgie werken, hij zou neergebliksemd worden door de commentatoren van alle kranten en de publieke opinie wegens zijn geldverslindende en onafgewerkte projecten. Maar hier is hij top. Terecht overigens, want 's mans werk is magnifiek, geniaal en blijft intrigeren. Als bouwheer is het wel een ander paar mouwen. De kinderen slepen zich achter ons aan en bezweren dat ze volgend jaar geen vakantie buiten Antwerpen willen. Maar goed we ronden ons bezoek af en gaan terug naar de auto.

We trekken naar de wijk L'eixample in Barcelona om er te gaan snuisteren bij Vincon, een vermaarde designwinkel. Voor we daar naar toe gaan, gaan we eerst lunchen in een van de betere restaurants, volgens de Trotter. Nadat we er zijn gaan eten, kunnen we de mening van de Trotter alleen maar onderschrijven. Zeer goed, zeer lekker en niet duur. Je begint je in het buitenland echt vragen te stellen bij prijzen van de Belgische restaurants. Is dat alleen een kwestie van BTW en belastingen?

Vinçon is een echte design schatkamer maar we kopen er niks. In de winkel van het audi museum La Pedrera dat er vlakbij ligt daarentegen dan weer wel. Hier splitsen onze wegen. Ik neem de auto en rijd naar de Passeig del Born, de vrouwen wandelen via de Passeig de Gracia en de Ramblas naar dezelfde plek. Wanneer ik de auto geparkeerd heb, installeer ik me met "Master and Commander" op een terras en lees een eind weg onder het genot van een bier. De vrouwen shopten langs verschillende adressen tot bij mij. Samen kijken we nog naar schoenen voor Valerie en een horloge voor Margaux. Gezien het wel warm, maar overtrokken met een spatje regen is, veranderen we onze dineer plannen van een broodje op het strand naar koken in Can Bartomeu. Op de Passeig is een kleine supermarkt waar we vlees en groenten kopen. Daar zien we ook KBC collega Paul Daels. It is a small world.

Hierna rijden we terug huiswaarts waar we een gezond en smakelijk avondmaal bereiden. En deze blog schrijven en dan gaan slapen zeker?

Foto's

Ruta del Cister

Vandaag stond de route van de Cistercienzer abdijen op het programma. Zoals je op de site kan lezen, speelt Catalunya een belangrijke rol in de ontwikkeling van deze orde. En aangezien we in de buurt zijn, besluiten we ze alle drie met een bezoek te vereren.

We beginnen met deze van Santa Creus. Om deze te bereiken, moeten we eerst een heel eind via B-wegen rijden, mooi maar bochtig. We hebben geluk, want op dinsdag is het bezoek gratis en pech, want we zijn te laat voor de franstalige audiovisuele voorstelling. In het Spaans dan maar. Het blijft de moeite, met niet alleen beelden, maar ook een levensgroot diorama over het leven in Ora et Labora. Maar in het Spaans missen we wel iets meer dan alleen de nuances... Daarna bezoeken we zonder gids het klooster dat sinds de negentiende eeuw zonder kloosterlingen zit door troebels met de overheid. Het gebouw is de moeite, de zon schijnt en de meisjes vinden een waterbak met visjes in, dus dit bezoek kan niet meer stuk.

Van hieruit vertrekken we naar Poblet. In het nabijgelegen dorp L'Espluga De Francoli eten we, na enig zoeken en dwalen door de straatjes, in Hostal Les Disset Fonts. Een dagmenu voor 9 euro, 3 gangen met wijn en water en koffie toe. En heerlijk eten. Hoe doen ze het toch?

Het is nu nog een kort eindje rijden naar de abdij. We zijn net te laat voor een geleid bezoek in het frans, dus het is weer Spaans deze reis. We krijgen wel een nederlandstalige foldertje, maar de stemming bij onze twee dochters daalt nog een paar graden. Als ik opmerk dat de Cistercienzer kloosters gebouwd zijn volgens hetzelfde bouwplan en geloof me dat is zo) en zo een beetje de MacDonald's van de Middeleeuwen zijn is dat niet bepaald van aard om hen te motiveren om er nog eentje te bezoeken...

Maar dat laat ons niet verzaken aan ons plan en niet veel later rijden we Vallbona binnen. Dit is de vrouwelijke orde en we zien er zowaar een echte klooserzuster in habijt rondlopen. Markant is dat dit klooster middenin een dorp staat. Door het concilie van Trente, mochten vrouwelijke kloosterorden zich niet meer midden de natuur vestigen. Dus bouwen ze in Vallbona een dorp rond hun klooster en huppekee. Vallbona is geen MacDonald's ze houden zich zeer strikt aan de leer met als gevolg een bijna saai gebouw, geen afleiding voor de nonnen aldaar. De recentste vleugel van de kloostergang stamt uit de vijftiende eeuw en is de saaiste van allemaal, een bewust gezocht effect! We worden rondgeleid door een gids die alles schitterend vertelt in het Spaans. Met mijn beetje Spaans, veel Frans en uiterste concentratie kan ik het meeste van zijn betoog wel volgen, maar mijn drie vrouwen pikken er niets van mee en Pauline en Margaux staan op onweer. Dit is niet het moment om nog een cultureel bezoek met hen te bespreken. De MacDonald's stelling wordt bovengehaald en goed door mijn haar gesmeerd, hoewel dit klooster er juist een ontkenning van is. Margaux begint trouwens haar zuster in te halen in puberaal verzet tegen de ouderlijke macht. Er wachten ons nog mooie jaren.

Na Vallbona sturen we weer op huis aan. Het is in Poblet beginnen regenen en met tussenpozen krijgen we een aantal druppels over ons heen. Maar het blijft warm en de druppels schrikken dan ook niemand af. Thuis lezen we nog wat en gaan dan slapen.

Montserrat

Nadat we al verschillende keren deze berg intrigerend langs onze weg zagen, besluiten we deze vandaag toch eens te bezoeken. Na ons ontbijt, vertrekken we snel uit Can Bartomeu zodat we al om 1030 onderweg zijn ;-)

Na een tankstop, rijden we verder en komen we even na elven aan in Monistrol de Montserrat waar het station van de tandradbaan is. Er is een ruime, overdekte en gratis parking. We nemen een gecombineerd biljet waar je ook de banen boven kan gebruiken. We smeren ons royaal in met zonnecreme, we hebben allemaal een zonnehoed en zonnebril bij evenals een goede t-shirt en goede schoenen. Even later vertrekken we dan ook de berg op.

Het is een spectaculaire rit, geplakt tegen de berg en de aankomst is dat nog meer als je ziet hoe het klooster en de kerk en de gebouwen er rond uit de berg gehouwen en er tegen aan gekleefd lijken. We nemen onmiddellijk de volgende tandradbaan naar San Joan. Daar vertrekt een wandeling die we willen maken. Zo begint een wandeling met prachtige uitzichten over de omliggende bergruggen en de omringende vlakte. De meisjes blaken niet gelijk van enthousiasme en moeten wel even aangepord worden. Na een half uur verandert de brede gecementeerde weg in een geitenpad. De uitzichten worden nog mooier, de wandeling interessanter en de berggeit in Pauline en Margaux wordt wakker. Waar ze in het begin een meter of 5 achter ons aansjokten, stuiteren ze nu al gauw een meter of 50 voor ons uit. We zijn te traag voor hen. De zon brandt, maar onze bescherming werpt zijn vruchten af en we hebben voldoende water bij. Na een kleine twee uur komen we bij de Santa Cova waar het allemaal om draait. We bezoeken de kapel die rond dit heiligdom werd gebouwd en wandelen verder naar het benedenstation van de tandradbaan die ons terug naar het klooster moet brengen. Daar wachten we even op de volgende rit bergopwaarts.

Boven zoeken we een eetgelegenheid. We kiezen voor de zelfbediening, basic but OK en niet te duur. Na het eten bezoeken we de shop (niks gekocht) en de audiovisuele voorstelling over het klooster. Interessant maar ook niet meer dan dat. Hierna besluiten we terug huiswaarts te keren.

In Can Bartomeu gaan we samen zwemmen. Daarna vertrek ik nog voor een looptocht van 11km door de streek hier. Het is al voorbij negenen wanneer we eten.

Waterpretpark

Vandaag stond een bezoek aan Isla Fantasia op het programma. Een van de waterpretparken langs de Iberische kust. De meisjes keken erg uit naar een dagje waterglijbanen, dobberen, springen en spatten. Valérie keek met gemengde gevoelens naar een volledige dag in de zon. Maar we gingen er toch heen en vertrokken goed op tijd. Tegen 11 uur waren we daar. Valerie beslist uiteindelijk niet mee te gaan en gaat dan maar een dagje naar Barcelona. De meisjes en ik trekken dapper het park in en beginnen aan een dagje schuiven en spetteren. Er is veel volk, maar we hebben toch een fijne dag in de volle zon. Gelukkig hebben de meisjes hun rash vest aan (dat van mij ligt nog in Berchem). Dat beschermt hen tegen de zon terwijl we aanschuiven bij een van de vele attracties. Ik betrouw op de zonnecreme ;-) We eten ter plekke. Minstens zo leuk als het park zelf is het bekijken en bespreken van de bezoekers.

Tegen 1600 zijn we met Valerie afgesproken aan de uitgang. Om 1630 zien we elkaar daar weer terug. Valerie heeft het Palau de la Musica Catalana bezocht, een pareltje van de Art Nouveau. Verder is ze bij Mare Magnum nog even bij Desigual geweest... Samen gaan we eten bij het restaurant Origens, waar we vorig jaar al een keer geweest zijn. Dat is een restaurant dat een Catalaanse en biologische keuken aanbiedt. En het is er bovendien erg lekker. Na het eten wandelen we naar de Port Vell en kijken vanop de steiger naar de boten, de vissen en de mensen. Daarna wandelen we rustig terug naar de auto voor de rit naar Can Bartomeu. Thuis verzorgen we onze brandwonden (ik dan toch) waar de zonnecreme de duimen moest leggen voor de Catalaanse zon.

Terrassa en Barcelona

Na een rustdag gisteren, gaan we vandaag weer op stap: eerst naar Terrassa en dan naar Barcelona.

Omdat ik graag van vers brood hou, begint de dag met een rit naar de bakker in Calaf. Na het ontbijt als iedereen properkes gewassen is, vertrekken we naar Terrassa.

In Terrassa hebben we een bezoek gepland aan het museo de ciencia i industria. Dat is gehuisvest in een prachtige modernistische fabriek van het begin van de twintigste eeuw. Het museum huisvest een mooie tentoonstelling van een textielfabriek van rond de eeuwwisseling waar alles draait om stoomkracht. Maar er is nog veel meer te zien. Bijzonder mooi is de bakstenen dak architectuur van de fabriekshal. Het museum is ook een showcase vn alternatieve energie: een gigantische wand vol fotovoltaische cellen en een paar mooie zonneovens op het dak zijn er praktische voorbeelden van. Na het bezoek trekken we de rambla op op zoek naar een plaats om te lunchen. Een beetje verder vinden we een restaurant met een menu del dia van 11 euro. Voorgerecht, eerste en tweede gerecht en dessert en drank. Alstemblief. en lekker en fijn eten op de koop toe! Hier eet je buiten de toeristische hotspots voor weinig geld.

Na het eten trekken we naar Barcelona: de vrouwen willen shoppen, Pauline wil de ramblas zien en afsluitend is er een bezoek aan het strand gepland. Barcelona bruist weeral van de drukte, van het volk, van de originele winkels. We parkeren de auto onder de mercat del Born (dank u wel TomTom) en vertrekken te voet naar het centrum van de stad en bezoeken intussen een aantal originele winkels en alle vestigingen van Desigual (en geloof me, dat zijn er wel wat) tot we aan de Ramblas komen.

Op de ramblas gaan we in schildformatie om onze bezittingen tegen de boze dievenbendes te beschermen. We dwalen er over de overdekte markt en bewonderen vooral de levende standbeelden en de dierenkraampjes. Verder valt me de bonte fauna op die deze straat bevolkt, van mooi tot lelijk, van exotisch tot superseut, van chique tot kitsch, het loopt hier allemaal dooreen. Op het einde van de straat blijken er nog twee Desiguals te zijn en uiteindelijk in de derde die we daarna nog tegenkomen vinden we ons geluk. We kopen een paar broodjes en lopen terug naar de auto.

In de parking pakken we onze strandspullen en trekken we naar de playa Barceloneta waar we rond 2030 aankomen. Het is daar dan nog aangenaam toeven en we gaan allemaal een eindje zwemmen n de mediteranneo alvorens te avondeten op het strand. De temperatuur is aangenaam en er is nog altijd volk op de been als we rond 2130 terug naar de auto vertrekken. We kennen onze weg al wat in Barcelona en na een rit van een uur komen we terug aan in het o zo aangenaam rustige Can Bartomeu.

Barcelona

Onze eerste bezoekdag is gewijd aan Barcelona. We beginnen met het wetenschapsmuseum, ons hartelijk aanbevolen door opa.

We programmeren TomTom One en vertrekken. Het is weer een prachtige dag en de zon brandt al stevig als we de bezoekersparking oprijden. We trekken het museum in en zien dat het goed is. Het is een prachtig modern en goed onderhouden museum dat zeer aanschouwelijk vertelt over wetenschap en techniek. We beginnen met een tentoonstelling die de vergelijking maakt tussen de pre-columbiaanse cultuur en onze huidige hulpmiddelen en technieken. Vooral de elektronische microscoop waarmee je je kleren, huid en haar kan uitvergroten op een beeldscherm heeft zeer veel succes. Maar ook andere proeven zijn de moeite. Ik ben erg onder de indruk van een toestel dat de vlucht van protonen, muonen en andere micro-deeltjes zichtbaar maakt. Wat gewoonweg indrukwekkend is, is echter het ondergelopen amazonewoud. Een gigantisch aquarium waarboven de bomen uittorenen. Prachtig in beeld gebracht en geillustreerd met teksten, filmpjes. In deze ruimte kan je allerlei vissen vogels, knaagdieren en reptielen (anaconda, alligator) bewonderen.

We eten een broodje in het cafetaria en zetten ons bezoek verder. Het is al voorbij drie uur wanneer we naar het Park Guëll vertrekken. Tijdens ons vorige bezoek is dit er overgeschoten. We rijden er naar toe, maar parkeren is minder evident. We zetten de auto in een parkeergarage en wandelen naar het park. Daar zijn we niet de nigen om de architectuur van Gaudi te bewonderen. We wandelen langs de loopbruggen, helemaal naar boventot aan de drie kruisen waar we een mooi uitzicht hebben over Barcelona. Pauline is aan het koppen en wil niet naar boven komen. We wandelen verder om uit te komen op het meest beroemde beeld van dit park: de banken bedekt met keramiek tegeltjes (later leren we dat dit plein een gigantische regenvanger is voor een ondergronds regenwater reservoir). Het is indrukwekkend, de zuilengalerij eronder is ook de moeite. We dalen de trappen af voorbij de hagedis en wachten op Valerie die de winkel afschuimt. Terwijl we wachten is er een allerliefst klein meisje dat knuffels komt geven aan Margaux. Die weet zich geen houding te geven bij zoveel genegenheid ;-)

Terug bij de auto, rijden we naar de oude haven waar we de auto parkeren. Vandaar uit wandelen we naar het Mare Magnum shopping center waar de vrouwen een uurtje gaan shoppen. Ik kijk uit over het water zolang. Uitgeshopt, gaan we eten bij El Chipiron. toeristenpriijzen maar wat een ligging! We eten verlicht door de ondergaande zon en genieten van het moment. Het is bijna donker als we vertrekken. Het is even stressen om de stad uit te geraken, maar we geraken heelhuids terug in Can Bartomeu.

Eerste dag in Spanje

Na een verkwikkende nachtrust, rij ik eerst naar Calaf om brood en beleg te halen. In de hoofdstraat vind ik een bakkerij die me van alles voorziet. Daarna nemen we de tijd om te ontbijten en even te zwemmen. Na ons toilet gemaakt te hebben, vertrekken we naar de markt in Cardona om verdere voorraden in te slaan.

Cardona is een allerleukst stadje, gelegen bovenop een berg van zout. Zoutwinning is er belangrijk geweest, ze hebben een kasteel dat nooit overwonnen werd en een markt waar wij voor komen. Het is een dik half uur rijden, maar de wegen zijn goed en zonder veel verkeer. Verder waarschuwt onze GPS ons voor snelheidscamera's en waarschuwt ons als een behulpzame schoonmoeder als we de maximumsnelheid overschrijden. Na enig zoeken vinden we een parkeerplaats en gaan op stap door de straten van deze middeleeuwse stad. De marktkraampjes staan zo een beetje overal waar er plaats is. Het kost niet veel moeite om groenten, vlees, kaas, fruit en brood te vinden. Het weer staat hier op beau fixe, wat heb je nog meer nodig... Na een tijdje rondgelopen te hebben keren we terug naar huis. Daar bereiden we ons middagmaal en leggen ons te rusten.

Na nog een beetje zwemmen, ga ik voor een eerste keer lopen. Vanaf 1800 begint het te waaien en wordt het wat draaglijker. Ik doe 2l water in mijn waterrugzak doe een pet op en ik vertrek. Wat verdacht is dat ik de eerste twee km een flink stuk afdaal. een mooie weg dat wel. Na een km of 3 kom ik bij La Manresana. Ik rust uit door deze toren op te klimmen. Dat is een oefening voor mensen zonder hoogtevrees, dat wel. Na even puffen vertrek ik voor de rest van mijn looptocht. Na een kilometer of wat komt het gevreesde stuk bergopwaarts, en dat in de volle zon. Wanneer ik terug thuis ben besllis ik niet meer te lopen tot het einde van deze hittegolf. Het moet plezant blijven.

's Avonds gaan we naar de botifarrada, onderdeel van fiesta major van Els Prats de rei. Dat is een feest waarbij je eerst een stuk brood besmeert met tomatensaus krijgt met daarbij een lokale braadwordt die geroosterd werd op een houtsvuur. Die eet je op, gezeten aan lange tafels. Daarna is er muziek en dansen. Terwijl we eten dreigt een onweer dichterbij te komen, maar buiten ene mooie achtergrond van bliksemflitsen komt er niks van in huis. Omdat het erg lang duurt voor de muziek en de dansen, haken mijn vrouwen af en trekken we terug naar huis.

Einde van onze eerste dag vakantie.

De reis

Voor we vertrekken moeten we eerst nog naar de dokter met Pauline. Die sukkelt met een oorontsteking die behoorlijk pijnlijk is. Geen sprake om daarmee te vertrekken zonder behandeling. Dus het is 1030 voor we met medicamenten gelade vertrekken op het eerste deel van onze reis. Eerst nog even de auto tanken vóór de grens en dan op naar Lyon. Buiten een file bij Dijon wegens werken, rijden we vlot en komen we tegen 1900 bij ons Novotel. Omdat Pauline niet in het zwembad mag, beslissen we de metro te nemen naar het centrum om daar te eten. De metro in Lyon is zeer modern, zonder bestuurder. We zitten dus vooraan met uitzicht op de tunnel voor ons. In het oude centrum eten we in restaurant amphitryon waar we voor weinig geld een heel lekker maal krijgen voorgeschoteld. Het is zelfs 's avonds nog aangenaam warm. Daarna wandelen wwe ontspannen terug naar de metro en naar het hotel; Hoewel onze kamer aan de straatkant ligt, doet de vierdubbele beglazing zijn werk en brengen we een rustige nacht door.

Het hotel ligt vol mensen op doorreis zoals wij. We beginnen met ons uitgebreide ontbijtbuffet. Terwijl Valerie afrekent, laden de meisjes en ik de auto. Daarna maneuvreer ik de Ford uit zijn parkeerplaats, millimeterwerk, maar zonder een schram geraken we uit deze krappe parking weg. We haasten ons om de files voor te zijn, maar een kilometer of 30 voorbij Vienne is het prijs. 30 km. We beslissen Tomtom eens te testen en gaan de snelweg af. Helaas zijn we niet de enigen met dat idee en in plaats van op de A7 staan we even later aan te schuiven op de N7. Les 1: plan je overnachting in Orange ipv in Lyon, dan ben je al voorbij de ergste files. Les 2: neem onmiddellijk een echte Bis-route. Les 3: op een rode dag valt er niet te ontsnappen aan de files. Hierna besluiten we een eind naar het Westen te trekken om de files te omzeilen. Niet noodzakelijk sneller, maar je rijdt tenminste. Zo verzeilen we op de kronkelwegen van de Ardeche. Erg mooi, maar niet erg snel. Ergens onderweg in een kleine stad stoppen we voor het middageten. Het is al tegen drieen als we bij Montpellier weer de snelweg oprijden waar de files dan al opgelost zijn. Zo rijden we verder zonder eigenlijk nog veel files tegen te komen. Die zijn voor ons al opgelost :-S Het is al voorbij negenen wanneer we bij ons vakantiehuis aankomen.

Dat is erg mooi gelegen, bovenop een heuvel, op drie kilometer van het eerste dorpje. Het is de verbouwde graanschuur van een boerderij die nog altijd leeft van akkerbouw en varkensteelt (nu ja het kan niet allemaal meevallen). Er ligt een mooi zwembad met daarnaast twee overdekte terrassen met tuinstoelen. Het huis zelf heeft drie slaapkamers met in totaal 7 slaapplaatsen, een grote woonkamer en praktische keuken. En dat alles in een rustiek interieur. Tof. Om te eten rijden we naar Calaf waar we aankomen midden de drukte van het avondmaal. De rit heeft ons wat versuft, maar voor de spanjaarden is het nu pas etenstijd. Gezeten op de Plaça del Mercat, krijgen we daar ons avondeten opgediend. Na het eten is het terug naar huis en licht uit.

En hier zijn de foto's

Greenwich

We staan op met prachtig weer. We genieten van het uitgebreide ontbijtbuffet van het hotel. Daarna checken we uit en vertrekken met de auto naar het Thames barrier park. Daar wandelen we wat rond en spelen de meisjes even in de speeltuin. Daarna trekken we de Thames over om naar het visitor centre van de barrier te kijken. Hierna trekken we verder naar Greenwich. Daar bezoeken we het observatorium en wandelen door het prachtige park naar de markt. Daar laat ik Valerie met de meisjes shoppen en ga een bezoek brengen aan het maritime museum. Als dat sluit gaan we samen terug naar de auto. Vandaar uit wordt het een eenvoudige rit naar Dover, waar we vruchteloos een terrasje zoeken vooraleer in te schepen op de ferry. We eten aan boord met zicht op een winderige maar niet al te woelige Noordzee. Dan nog effe autorije en we zijn weer thuis.

Inpakken en wegwezen...

Voor en na het ontbijt werkten we verder aan het opruimen en en schoonmaken en inpakken van de auto's. Na een paar afscheidsfoto's, namen we afscheid. De Mousset's trekken naar Colwyn, wij direct naar Londen waar we nog een nacht blijven. Het was een fijne week samen en zeker voor herhaling vatbaar.
Wij beginnen aan de lange rit langs de A5 naadd e M54 en dan de M6 en dan de M1. Het is uiteindelijk bijna 1600 voor we in Hampstead zijn. Het gezellige dorpje dat door Londen werd ingesloten. Parkeren blijkt moeilijk en we besluiten dan aar verder te trekken naar ons hotel. Even na vijf uur komen we daar aan. Terwijl de vrouwen zich te rusten leggen, vertrek ik voor een duurloop van ene km of 13 in de miezerregen rond het West India dock. Op mijn looptocht kom ik voorbij de Thames Barrier en over de brug over het dok ontdek ik dat dit recht in het verlengde ligt van London City Airport. Als ik terugkom in het hotel, vervoeg ik de vrouwen in het zwembad na eerst een douche genomen te hebben. Daar zwem ik een beetje en ga dan in de jaccuzzi, stoombad en tot slot nog een beetje sauna. Om te eten zag ik al lopend een Caribisch restaurant, vlakbij het hotel. Dat voorstel wordt gevolgd. Het restaurant heeft een mooi uitzicht op het dok en is gevuld met zwarten. We zitten vlakbij de open keuken, de bediening is supervriendelijk en het eten origineel en lekker.
Daarna keren we terug naar het hotel waar er nu 3 verdiepingen tussen ons en het huwelijksfeest liggen. We hebben dan ook een supergoeie nacht.

Puffin Island

Na het ontbijt gaan Valérie en JP brood en een paar laatste boodschappen halen. Ondertussen werk ik de blog bij en lees nog wat. Als ze terug zijn zoeken we vrijwilligers voor een bezoek aan het nabije Penrhynn castle. Onze woning maakt deel uit van het uitgestrekte domein. Dat is volledig ommuurd met een twee meter hoge natuurstenen muur, zowel aan land- als aan zeezijde. Het kasteel zelf werd rond 1820 gebouwd door een meneer Pennant, parlementslid uit Liverpool die trouwde met de dochter van de adellijke familie die de grond bezat. Meneer Pennant was rijk geworden met de slavenhandel en met een suikerplantage in de Caraiben waar meer dan 500 mensen werkten, meestal slaven. Net als zijn collega's voelde hij de weerstand tegen de slavenhandel opkomen en begon te investeren in het nabije Wales waar hij een grote steengroeve begon en als een captain of industry erg bijdroeg tot de economische ontwikkeling. Een kasteel kon er dus wel af. En wat voor één! Een mastodont van een lookalike middeleeuwse burcht, met kantelen en torens. Van buiten indrukwekkend maar binnenin al evenzeer. Met voor de tijd moderne watergespoelde toiletten, mooi gelambriseerde kamers, Versailles-achtige salons. Naast de kwartieren van de rich and famous, was ook het bezoek aan de vertrekken van de bedienden verhelderend. Tot slot bezochten we het industrial railway museum dat er ook was ondergebracht. Na dit bezoek (dat we met drieën aflegden) keerden we terug naar ons huisje. Daar aten we en vertrokken dan naar Beaumaris. Daar hadden we een boottoer naar Puffin Island geboekt. Dat is een eiland net voor de kust van Anglesey dat het exclusieve domein is van 40 verschillende soorten van zeevogels. Het werd vernoemd naar de papegaaiduiker of Puffin. De tocht was fris maar de toer rond het eiland dat krioelt van de vogels was de moeite. Niet alleen zagen we de merkwaardige papegaaiduiker, maar ook zeehonden. We waren dan ook tevreden toen we terugkwamen. Omdat we nog geen echt strand hadden gezien, reden we nog verder Anglesey in op zoeek naar een mooi strand. Dat vonden we in Berwyn dat een zandstrand heeft. Daar speelden de kinderen een half uur in een beek die op het strand uitliep. Wij genoten van het uitzicht van oa een caravanpark dat uitkeek op het strand.
Hierna trokken we naar huis waar we begonnen met in te pakken, op te ruimen en schoon te maken. Dankzij een goede mentale voorbereiding waren de kinderen erg bereid om mee te werken.
Voor onze warme maaltijd trokken we terug naar The Boat Yard. Het eten was wel ok, maar de bediening bakte er niks van en leidde ertoe dat de borden wel erg gespreid aan tafel kwamen. Uiteindelijk kreeg JP zijn maaltijd gratis, aar toch. Dat hield ons niet tegen om twee flessen wijn soldaat te maken en te genieten van het uitzicht op de zee en de heuvels.
Terug thuis sloten we de week af met een kampvuur op het strand. De marshmallows waren al opgegeten, maar dat mocht de pret niet drukken. De jongens deden vuurtrukjes en wij keken erop toe dat het niet uit de hand liep. We waren allemaal gerookt op het einde, maar het uitzicht op zee, de lichtjes van Beaumaris aan de overkant, de sterren maakten er een magische avond van. Even voor middernacht doofden we het vuur en gingen we slapen.

Mount Snowdon

De aanval op Mount Snowdon is vandaag, na een ontbijt met een lichtgekookt eitje. Alle plannen om met de trein te gaan hebben we laten varen. Die is immers fully booked en om met gepensioneerden en gehandicapten te reizen, nee bedankt. Vandaag moet het mooi weer worden. Na onze weg gezocht te hebben in Llanberis, parkeren we de auto, doen de wandelschoenen aan en vertrekken naar het station. Daar houden we een sanitaire stop en bewonderen de stoomtrein.
Dan vertrekken we via het wandelpad dat gelijk erg steil begint. Auw! Het pad volgt het treinspoor op een eindje en zo kunnen we de treintjes volgen die volk aan en af brengen. De wandeling is goed te doen met prachtige uitzichten over de omringende bergen en dalen. Naarmate we vorderen wordt het frisser en winderiger en we krijgen zelfs een paar regendruppels over ons heen. Een paar honderd meter voorbij het halfweg punt, geeft de zool van mijn linkerschoen het op. Scheurt horizontaal middendoor. Van hieraf aan is er nog enkel de binnenzool tussen mijn voet en Mount Snowdon. Het contact wordt er alleen maar intenser door. De wind trekt gevoelig aan, de kilte wordt voelbaar en de zon is al een tijdje weg. Onze aankopen van gister, inclusief de muts van Valerie bewijzen hun nut! Hoe dichter we bij de top komen, hoe dichter de wolkenkraag wordt. Vlakbij de top zien we hoe de wolken door de wind over de rand gejaagd worden. KKKOOOOUUUDDD! En mist. We zijn wat blij als we binnen in de hut zijn. Daar drinken we samen een koffie en eten we onze picknik op. Terwijl we daar zetten lijkt het alsof er een gordijn wordt opengetrokken. De wolk klimt een meer of 50 boven ons en onthult een uitzicht van bijna Cardiff tot Conwy met voor ons het hele eiland Anglesey en de Ierse zee. Magnifiek. Na het eten nemen we nog een groepsfoto op de top en dan dalen we via de Miners' track terug de berg af. Hier zitten we aan de lijzijde van de berg wat een verademing is. De afdaling is erg steil en de mensen die langs hier naar boven gaan zien erg rood en verhit uit, en moe ook. Mijn schoen houdt gelukkig vol. Hier op kousenvoeten door moeten zou niet zo goed zijn. Het ene mooie uitzicht volgt het andere op. De kinderen vinden de afdaling reuze leuk, zelfs Margaux (hoewel ze dat maar een keer dorst te zeggen). Na drie uur dalen komen we in het zicht van de bushalte van de sjerpa bus. Dit blijkt een dubbeldekker bus te zijn met een onbedakte bovenverdieping. Behalve Valerie gaan we allemaal het dak op. Daar beleven we een winderige en leuke busrit terug naar llanberis. Daar gaan we terug naar de auto en gooi ik mijn tienjarige en kapotte schoenen weg.
Terug thuis maakt Valerie pannekoeken en het avondmaal, daarin bijgestaan door ondergetekende. Terwijl het eten klaarkookt, kijken we naar Madagaskar. Na het eten volgt er nog een aflevering van Fawlty Towers en dan gaan we allemaal moe maar tevreden naar bed.

naar de kopermijn

Vandaag een relaxte ochtend. Na een ontbijt meet gebakken worstjes en roerei, gaan Dominique en JP boodschappen doen en zien hoe we mount snowdon morgen op geraken. Het zal te voet naar boven en naar beneden zijn, want de trein is volzet. Als ze terug zijn, gaan we eten.
De namiddag gaan we een bezoek brengen aan de kopermijn van Sygun dur. Het is een hele rit door Snowdonia o daar te geraken. Een mooie rit, dat wel. Ter plaatse kopen we kaarten en beginnen we aan onze wandeling in de flank van de berg. Vijf meter binnen begrijpen we al waarom we een werfhelm op moesten: het plafond is wel erg laag. Op een dik halfuur hebben we een schets gekregen van de omstandigheden waarin de Welshe mijnwerkers 10 uur per dag en zes dagen per wijk moesten werken voor een schamel loon. De arme mensen zulleen weinig gelegenheid gehad hebben om te genieten van het mooie uitzicht bij de uitgang van de mijn. Na ons mijnbezoek gaan we naar een outdoorshop bij Bettgelem. Margaux heeft nog goeie schoenen nodig en het is solden. Uiteindelijk komen we met meer dan schoenen terug buiten. We gaan nog op zoek naar een stoomtrein, maar uiteindelijk wordt het een rit door de bergen.
We sluiten af mmet avondeten bij the Boat Yard in Bangor. Daar hebben we een gezellige en lekkere avondmaaltijd met wijn en dessert. We sluiten af met een episode van Fawlty Towers.

elk zijns weegs

Valerie en Dominique gaan samen naar Manchester, JP en ik blijven bij de kinderen voor een sportieve dag. Het regent, en nog geen klein beetje ook. Maar in het zwembad worden we sowieso nat. We blijven anderhalf uur in het water, showduiken, tikkertje, haasje onder en zelfs zwemmen. Na het zwemen een snelle stop bij Morrisson eten we thuis en vertrekken we naar Caernarfon. Daar hebben we fietsen gehuurd en trekken we naar een fietspad dat werd aangelegd op een oude spoorwegbedding. Daar peddelen we er lustig op los, tot het een beetje eentonig wordt. Dan slaan we af en gaan op zoek naar zee. Die bereiken we in een baai die vol slikken sen schorren ligt. Erg mooi nu het water wegtrekt. Dat laat ons ook toe om wat sportiever te gaan fietsen. En dat doen we dan ook voor een paar honderd meter. Daarna gaan we terug naar het fietspad en volgen dat een eindje verder. Als dat weer rechte asfalt blijkt te zijn, keren we terug om onze weg versperd te zien door een kudde overstekende melkkoeien die bovendien keimager lijken te zijn. We fietsen verder en gaan een andere fietsweg op. Die belooft wat sportiever te zijn, met een afdaling over kiezel naar de rivier toe. Maar na een paar honderd meter wordt dit ook een asfaltweg. Die bovendien doodloopt, we keren terug en in een kleine afdaling onder de bomen glijdt JP uit en maakt een doodsmak tegen het asfalt en blijft kreunend liggen. Als ik bij hem kom heeft hij duidelijk pijn, maar geeft hij aan niks gebroken te hebben. De val heeft toch de wind uit zijn longen geslagen. We stappen terug op en rijden rustig terug naar Caernarfon. Daar blijft JP wachten terwijl ik nog een kort stukje verder rijdt met de kinderen. Aan de overkant van het kasteel zien we de leugen van het Floating restaurant: dat rust op paaltjes! Na deze korte omzwerving leveren we de fietsen terug in en gaan we voor een ijsje. Na rustig geijsd te hebben aan de rand van de zee, rijden we terug huiswaarts. Daar kijken we eerst samen een DVD (de originele “scarface” uit 1938) vooraleer het eten te maken.
Daarna beginnen we aan een paar afleveringen Fawlty Towers. Intussen komen de vrouwen terug die een fijne dag beleefden in Manchester. Ze bezochten er het industriemuseum en wandelden er wat rond. Dominique heeft een goede invloed op Valerie: ze kwamen zonder inkopen terug! Na een derde episode gekeken te hebben gaan de lichten uit in Capel Ogwen.

Caernarfon

Na een trage start vertrekken we met een auto en een kind naar het centrum voor inkopen en voor informatie. Een volle koffer en wat brochures rijker komen we terug thuis. Na het eten trekken we naar Caernarfon. Dit is de vroegere hoofdstad van Wales. Daar bouwde Edward I een dwangburcht om zijn nieuw veroverd gebied eronder te houden. Wat vandaag blijft is nog altijd een indrukwekkend kasteel met ernaast een ommuurde stad, met een quasi intacte muur. Bovenop de muren en torens hebben we een prachtig uitzicht op de zee, de bergen en het omringende landschap. Een mooi zicht hier is het grote verval tussen eb en vloed, dat zorgt voor taferelen met drooggevallen schepen jachten. De jachten met kimkielen zijn hier erg populair omdat deze zo probleemloos kunnen droogvallen. We bezoeken ook het museum van de Welsh Guards, eenheid van Prins Charles en die een paar dagen geleden nog zijn kolonel verloor in Afghanistan door een bermbom. Gezien de historiek van de eenheid is dit verre van het ergste wat haar overkwam. Na het bezoek van het kasteel trekken we rond in de stad en verpozen op een terras bij een koffie en een milkshake. Het weer dat 's ochtends dreigde is nu magnifiek uitgeklaard. Het is dus prettig toeven op het terras. Op de weg terug stoppen we bij het station voor reisinformatie naar Manchester want Valerie wil daar graag naar toe, maar de kinderen niet. Daarna trekken we huiswaarts. Ik hijs me in loopkleren en met Frederic en Christophe aan mijn zij vertrek ik voor 50 minuten lopen. Best gezellig zo en samen rennen we door bos en wei naar Bangor, tot aan de pier en terug voorbij het huis. Na het lopen maken we het eten klaar en is het redelijk snel dodo.

Capel Ogwen

Een nacht zonder discotheek onder mijn bed, fantastisch! We bakken broodjes af voor het ontbijt en we insstalleren ons verder en verkennen de omgeving rond het huis. Tegen elven trekken we naar Bangor op zoek naar het bureau voor toerisme. Daar komen we op onze zoektocht het college van burgemeester en schepenen in vol ornaat tegen. Mooi en vriendelijke mensen. Maar op zondag is het bureau gesloten. We doen dan nog wat etensinkopen en gaan dat in de auto leggen. Daarna wandelen we tot op de pier van Bangor.
Na de lunch rusten we nog wat. De kinderen zetten een DVD op. Het weer beetrekt, maar het is nog doenbaar. In de late namiddag vertrekken we dan voor een korte uitstap naar Beaumaris, een schilderachtig badplaatsje aan de overkant op het eiland Anglesey. Daar dreigen de regenbuien. We stellen er onze wandeling niet voor uit. Na een twee uren stappen, nemen we de auto terug over de Menai brug en naar huis. Daar werk ik eerst een looptraining af vooraleer we het avondeten maken. De kinderen kijken intussen verder naar the return of the king terwijl er een vuurtje brandt in de open haard. Na het eten kijken we verder en tegen 2230 moet het kleine grut naar bed en even later volgen wij ook.

Londen - Wales

Na een te korte nacht worden we even voor 8 uur wakker. We besluiten eerst te gaan zwemmen en dan pas te gaan ontbijten met de kamerdiscussie ergens in de buurt. Het zwembad is prima, de eisjes spelen, Valérie en ik trekken baantjes. Er is een stoombad en een jacuzzi. Daarin raak il aan de praat met een local. Een gepensioneerde tweedehandsautoverkoper die in de buurt woont. Rustige buurt zegt ie, en geen auto nodig wat maar best is in Londen tegenwoordig.
Na gedoucht te hebben gaan we naar het ontbijt. Dat is echt heel goed met naar engelse gewoonte een uitgebreid warm gedeelte. De meisjes en wij genieten. Slecht voor lijn en cholesterol maar lekker. Daarna afspraak met de dienstdoende manager. Ons probleem is vaste prik in dat hotel. Elk weekeinde verhuren ze die zalen voor privefeesten en elk weekeinde zijn er klachten over lawaai. Het is toch normaal dat je je investering optimaliseert. We krijgen ons verblijf voor minder dan de helft van de prijs end e garantie dat we volgende week zaterdag (als we terugkomen) een stilleree kamer hebben. We zien wel.
Het is intussen al bijna elf uur geworden, maar we trekken toch nog richting centrum. De meisjes willen shoppen en het is gay prride. In de buurt van oxford street zien we een verkeersvrije straat en al groepjes gay dei zich opaken voor de stoet. Het is prachtig weer. We bezoeken verschillende winkels. Op zoek naar een kasjmier trui voor Valerie gaan we nog naar King's Road. Daardoor schiet er geen tijd meer over voor de gay pride.
Het is uiteindelijk al drie uur als we in de auto zitten en naar Wales vertrekken. We hebben proviand, snoep en drank ingeslagen voor de reis en we rijden eerst drie kwartier dwars door Londen om op de M1 te geraken. Dan begint de lange rit: M1, M6, M54 en dan A5. De laatste 100 km zijn gewone wegen door de bergen en schieten niet echt op. Het is 2030 als we eindelijk aankomen. Het huis is prachtig gelegen. Om er te geraken moet je door een grote massieve houten poort. En dan nog een kilometer of wat rijden over een priveweg. Het huis zelf ligt vlakbij het strand in een grote tuin. Het is erg ruim met veel ruime kamers. De Moussets zijn er al en hebben voor eten gezorgd. Na het eten betrekken we de kamers en is het tijd om te slapen.

We zijn weg

Om 0600 ging de wekkerradio. Nog eens een warme nacht maar goed geslapen. Wij staan ontspannen op en na een summier ontbijt laden we de auto vol. Het nieuws van 0700 is nog bezig als we vertrekken.
Niet het minste vermoeden van fliles, geen spatje regen, geen dreigend onweer. Om 0900 zijn we al op de carferry terminal in Duinkerken. Het inchecken gaat stroef door problemen met een passagier voor ons, maar we zijn ruim op tijd. Hoewel het onderweg niet druk leek, zit de boot toch redelijk goed vol. De zee is zo vlak als (melk)glas en het is een voorspoedige vaart. Geen schipbreuk, niemand overboord, geen motorpech en norfolklines valt best mee. Maar de Chunnel is toch handiger en een heel stuk sneller. Het is 1300 als we in ons hotel aankomen. Hoe we hier voor 80 euro konden boeken zal wel altijd een raadsel blijven. Nog eens 20 pond erbij en we hebben een ontbijtbuffet. We laden de auto uit en betrekken de kamer.
Dan trekken we naar buiten en stoppen even bij een supermarkt voor een broodje en drank. Dan naar de DLR voor een rit naar het centrum. Valérie wil een paar shopping adressen afwerken en de meisjes en ik gaan naar het Science museum. Eignelijk speciaal voor een tentoonstelling over uitvindingen die gebouwd is rond uitvinder par excellence Wallace en zijn trouwe vriend Gromit. Het is een erg fun tentoonsteling met veel dingen om te doen voor de kinderen (ne de volwassenen). Zingen in de douche met karaoke, zelf muziek maken, virtueel smoothies maken, zelf uitvindingen opschrijven, ... Daarna bezoeken we nog wat van de rest van de vaste collectie en vlak voor sluiting vind ik Sea Monkeys in de shop voor Margaux. Na maanden zoeken eindelijk!!
We spreken terug af aan de Tower Of Londen vanwaar we naar Brick Lane trekken voor het avondeten. Daar worden we aan elk restaurant aangeklampt. Maar na er een paar gepasseerd te hebben vinden we onze smaak en genieten we van een Indische maaltijd. Daarna trekken we met bus en DLR terug naar ons hotel. Het is een prachtige avond.

In het hotel moet het bed van de meisjes gemaakt worden. Tegen elven liggen we allemaal te bed. Om middernacht word ik wakker van het lawaai. In de conferentiekamer onder onze kamer is er een feest met DJ en de muziek bonkt door de vloer heen. Ondanks onze protesten blijft dat zo bonken tot 0145 wanneer het eindelijk stil wordt. Lang leve Crowne Plaza....

Eindelijk: nog eens een entry

Het is al een hele tijd geleden dat er nog iets veranderde op deze pagina. Naar aanleiding van onze reis naar Wales knopen we terug aan bij de traditie, beloofd!