Zeilen en eten bij Sails

We zijn weer vroeg wakker en vroeg aan het ontbijt. Terwijl we op ons eten wachten ga ik even naar de staat van de zee kijken. Ik ben nog getuige van de terugkomst van de vissers: de zee is gevuld met kleurrijke zeilen. Ik maak een praatje met een van hen en hij wil ons tegen betaling in de namiddag wel naar een Japans wrak brengen dat begroeid is met koralen en omzwermd met vele vissen. Zo hebben we geen last van het lage tij straks. Het is springvloed en het water overspoelt het hele strand.
terug in het hotel ontbijten we rustig en besluiten tegen 10 naar het strand te gaan voor te snorkelen. We worden beloond met een feeeriek onderwater schouwspel. Ik blijf uiteindelijk anderhalf uur in zee. De koralen bij Lipah zijn niet zo mooi, maar er zijn zeer veel verschillende vissen die ik voordien alleen maar in aquaria zag. Het water is bovendien op de ideale temperatuur om er uren in te blijven liggen.
In het hotel neem ik een douche en we vertrekken voor het middageten. Een eerste hotel is misschien aangelegd volgens de regels van Feng Shui, maar het hotelreglement duidelijk niet. Als Valerie hoort dat we 20 000 Rp (1,5 euro) per persoon moeten betalen om even in het zwembad te mogen zwemmen, geraken haar Yin en Yang zo in de knoop dat we twee minuten later terug buiten staan. We gaan terug naar het hotel van gisteren en de meisjes mogen er naar hartelust plonzen. We eten weer lekker.

Om 1500 staan we op de afgesproken plaats en Madileo, onze schipper ook. Met zijn vijven klauteren we in een traditioneel vissersbootje: een smal bootje, 4m lang, dat gesteund wordt door twee zijdelingse drijvers uit bamboe. We zoeken ons allemaal een plaats en even later start de motor en varen we weg. Een half uurtje lang varen we langs de kust om ons tenslotte vast te maken twee stranden ver aan het Japanse wrak. Hoewel er veel zand in het water zweeft, zien we toch een grotere rijkdom aan koralen en veel vissen. Hier is geen dood koraal als bij het strand. Als we nog een beetje verder varen wordt het uitzicht nog mooir. Er is wel een sterke stroming en dan ishet fijn om een meedrijvende boot bij je te hebben. Na een uurtje klauteren we weer aan boord en nu hijst Madileo het kleurrijke zeil. En zo zeilen we genoeglijk terug langs de kust met mij aan de helmstok. Op het einde valt de wind weg en de shcipper strijkt het zeil en op de motor komen we terug bij het strand aan. Daar geven we ons snorkelgerei terug.

In het hotel nemen we een douche en beginnen we onze koffers te pakken. Als dat voldoende gevorderd is vertrekken we voor het avondeten naar Lean beach voor het restaurant Sails. Dat is zonder twijfel het beste restaurant dat we bezochten tijdens onze reis met bovendien een betaalbare wijnkaart. We eten heerlijk op een prachtig design terras onder het genot van een lekkere rode wijn. Er staat een fikse wind maar in deze temperaturen kan ons dat niet echt deren. Tijdens onze wandeling door het donker teurg naar het hotel zien we een vallende ster. Maar ik weet gewoon niks meer om nog te wensen...

Snorkelen in Amed

Na een verkwikkende en rustige nacht (gelukkig stopte de gamelan tegen 2100 en de live muziek in het restaurant verder in de straat om 2200) zijn we vroeg wakker. We hebben de airco uitgelaten in de kamer want het is niet zo warm dat die nodig is en dan zijn we die herrie liever kwijt dan rijk. We nemen een douche in onze gerieflijke openlucht badkamer en gaan ontbijten. Het ontbijt is sober maar lekker. Na het ontbijt trekken we naar het strand waar we voor 30 000 Rp per dag elk een snorkelsetje huren. En even na negenen liggen we in het water te spartelen ons verbazend over het vele, diverse en kleurrijke leven zo vlakbij de kust. Na een uurtje is iedereen om allerlei redenen uitgesnorkeld en gaan we terug naar de kamer. Daar zijn nog een paar douches nodig en we rusten wat uit in en rond het huis.

Tegen 11u30 vertrekken waar het resort Anda Amed voor de lunch. Dit hotel ligt een km verder langs de kustweg en heeft een mooi uitzicht over zee en een zwembad met overloop. Wanneer we onze drankjes besteld hebben, duikelen Pauline en Margaux het bad in en spelen terwijl we op het eten wachten. Dat eten is lekker (ik kan weer met smaak eten) en het uitzicht prachtig. Tijdens het eten krijgen we het gezelschap van een koppel ganzen dat daar blijkbaar residentie houdt. Erg grappig paar waarbij een van de twee bovendien een erg grappig toefje veren achterop zijn kop heeft. Zij komenpop corn bedelen, maar die hebben wij al opgegeten. Na het eten en een kopje thee, gaan we naar het hotel terug. Daar is het intussen laag water en omdat het een paar dagen na volle maan is, erg laag water. Dat gevoegd bij een stevige golfslag maken het te gevaarlijk om te gaan zwemmen zoals Pauline aan den lijve zal ondervinden even later. Niet zwemmen dan maar en lezen op het terras van ons huisje. De meisjes spelen wat met kinderen van een frans koppel in het hotel.

Voor het eten gaan we naar Warung Brith, een restaurant een beetje verder dat wordt aanbevolen door de Routard. Zonder dat we het wisten zijn ook de twee kroostrijke gezinnen uit ons hotel daar neergestreken. gelukkig bestellen we eerst en eten we eerst. De eigenaar, Brith, komt na het eten even bij ons zitten en een praatje maken. Het is een erg aardige en ook muzikale man. Hij speelt zelf gitaat en gamelan. Hij heeft er een kleine staan en speelt op onze vraag een stukje voor ons. Leuk. Daarna is het hotel en bed voor ons.

Turista

Ik word 's morgens wakker met een stevige turista. Ik bespaar jullie de details. Het hotel was volgens de Lonely Planet "basic but OK" de inhoud daarvan kennen we ook weeral. Er is stromend water in de badkamer, maar alleen koud stromend water en druppelend is een betere omschrijving dan stromend. Valerie gaat zich dan ook wassen in het publieke bad in open lucht naast de vijver waar we gisteravond zwommen. Ik blijf verder afzien in mijn bed en de badkamer.
Terug gaan de vrouwen zonder mij ontbijten. De chauffeur is erg bezorgd omdat ik er toch wel ziekuitzie. Dat was ook geen comedie.
We betalen, laden alles in en na een laatste keer overgeven, vertrekken we. We rijden naar het dorp van onze chauffeur waar we zijn moeder gaan bezoeken. Daar worden we ontvangen op het terras voor het huis waar we verse kokosnoot krijgen voorgezet. Ik moet weigeren, want alleen eten of drinken zien, maken me al misselijk. Valerie laat het zich echter welgevallen en maakt mijn gebrek aan enthousiasme meer dan goed. Zij drinkt twee kokosnoten leeg en lepelt het vruchtvlees uit. Ook de meisjes hebben zich flink gehouden en er wat van gedronken.

We vertrekken en beginnen onze tocht langs de kust. De weg biedt regelmatig een prachtig uitzicht. We stoppen aan de Pura Ponjok Batu. Wij moeten een sarong en een sjaal aan en in ik krijg ook een balinese hoofdtooi op. Daarna worden we eerst gezuiverd met rijst en water. Met een gids klimmen we naar boven. Die zuivering heeft bij mij van alles losgemaakt, want boven moet ik gelijk gaan zitten en om niet van mijn stokje te draaien. Ik wacht dan ook op het einde van het bezoek gezeten op een steen in de schaduw.

We rijden verder en stoppen in het Alam Anda resort voor de lunch. Dit is weer een van die prachtig aangelegde hotels gelegen op een geïsoleerde plek aan zee. Je kan er leren duiken en een beetje zwemmen en het restaurant is erg mooi en niet duur en aan zee gelegen. Wat duurder dan oins hotel in Amed, maar nog altijd betaalbaar.
Na de lunch voel ik me al veel beter en we rijden verder naar Amed. Tegen vieren komen we daar aan en checken in in ons hotel. Dit zijn vier bungalows rond een mooie tuin, vlakbij zee. Amed is ander bier vergeleken met Kuta of Ubud: alles is er maar het is er veel rustiger, kleinschaliger, authentieker. We rekenen af met de chauffeur en spreken af dat hij ons op vrijdag komt halen om naar de luchthaven te gaan.
We kleden ons om en gaan naar het strand om te zwemmen. Daar ontmoeten we Belgen en Fransen die ons spontaan hun snorkelgerei lenen. Net voor de kust ontdekken we een tropisch aquarium: vissen in alle kleuren zwemmen door de koralen heen. De zon begint achter de bergen te verdwijnen dus we gaan het water uit en besluiten dat ons programma voor de volgende dag vastligt.
Ik ga na een douche naar een internetcafe waar ik eindelijk de elektronische tickets voor de terugvlucht kan afdrukken. Eindelijk in orde. 's Avonds eten we bij het hotel.

Van batukau naar Air Sanih

De nacht was maar zozo. De kamer noch het bed zijn mugdicht, er zitten er veel cicaden en net onder ons raam is er een watervalletje: natuurgeluiden, akkoord, maar met lichte slapers is zelfs dat te veel. Maar bon, de ochtendstond onthult de top van de berg en het ontbijt is Ok. Ik reken het hotel af met cash geld daar er geen GSM ontvangst is en de draadloze credit card terminal niet wil werken.

Rai komt ons oppikken en we vertrekken naar Bedugul. Eerst moeten we weer over de slechte weg van Jatiluwih. Tot nog groter ongenoegen van onze chauffeur moeten we weer betalen voor dit genoegen. We reden verder en onderweg zie ik een boer zijn rijstveld omploegen met een buffel. Daar wil ik wel een foto van. We stoppen en ik stap uit om een foto te trekken. Als ik een vriendelijke groet roep naar de man, nodigt hij me uit om zelf even achter de ploeg te komen lopen. En zo loop ik even later achter de ploeg op een Balinees rijstveld. Niet dat ik er veel van terechtbreng, maar de Balinese instructies van de boer zijn nu ook niet erg duidelijk. Na twee voren getrokken te hebben, poets ik mijn Teva's in het water van een naburig rijstveld en rijden we verder. Het is een hele klim om tot bij het meer te komen. Eerst stoppen we bij de botanische tuin van bali. Dit is een erg mooi domein waar we in ronddolen om uiteindelijk de tuin met de orchideeën te vinden. Daarna rijden we verder naar de lokale markt. Met de chauffeur dwalen we erover rond en kopen er lokale kruiden en fruit. Lokaal zijn er een paar onbekende en erg lekkere soorten fruit. Daarna voert Rai ons na een eerste restaurant maar dat blijkt een overdrukke tourist trap te zijn waar alle chauffeurs hun klanten afzetten. Bij het vooruitzicht van nog een buffet sta ik op en gaan we naar buiten, we rijden een beetje verdernaar de Pura Ulun Danu of de tempel bij het meer die Michael in zijn hoofd had bij het Batur meer. Daar eten we op een terras met het zicht op het meer een eenvoudige schotel. Weinig bijzonder behalve dat Pauline wel erg lang op haar spaghetti moet wachten: moest ze ook maar Indonesisch eten bestellen!
We bezoeken daarna de tempel die weer erg mooi gelegen is. We zien hier toeristen uit alle landen en gidsen die Japan, Nederlands, Frans en zelfs Russisch spreken.
We vervolgen onze weg naar de Gitgit falls. Ondertussen vertelt onze chauffeur dat hij deze weg op regelmatige basis aflegt met zijn motor met (een deel van) zijn gezin erop. Hij woont in denpasar, zijn moeder in Sanah. Ik probeer het me voor te stellen, maar kan dat maar moeilijk hoe je met vrouw en je kinderen samen over deze weg motort gedurende een uur of twee. Bij de watervallen dient zich een lokale gids aan. Eerst wil ik die niet, maar uiteindelik vinden we toch een vergelijk en daar hebben we geen spijt van. De man vertelt ons alles over het kweken van de kruiden en specerijen: vanille, koffie, peper, paprika's: hij laat ons alle bomen zien en de bladeren ruiken: interessant. De watervallen zelf zijn indrukwekkend en mooi. de meisjes wensten dat ze hun badpak bijhadden. Jammer maar het is nu zo.
We vervolgen onze weg naar SingaRaja (leeuw koning). Onderweg zien we schoolkinderen die per klasje over de weg marcheren. Erg raar als je het eerst ziet: blijkt dat ze zich oefenen voor Onafhankelijkheidsdag op 17-08. Erg militair allemaal tot je ziet dat jongens en meisjes een mooie bloem achter het oor hebben zitten.
Vanuit Singaraja waar we enkel stoppen om geld bij te tanken rijden we verder naar Air Sanih. Daar hadden we hotel Tarah geboekt. Dat is volgens de chauffeur echter een vlooienhotel en hij overtuigt ons hotel Puri Sanih te nemen. Dat is niet veel beter en oorspronkelijk drie keer duurder. Na wat onderhandelen is de prijs voor twee kamers gehalveerd en doen we het toch. We installeren ons, kleden ons om en gaan daarna samen met de lokale bevolking zwemmen in de naastgelegen zoetwaterbron. Deze is zalig en een prachtige manier om de dag af te sluiten.
We eten vis in het restaurant van het hotel en ik sluit de dag af met een Balinese massage.

Een Nieuw begin: Batukau

Met vier ontbijten, het voelt wat onwennig aan. Na het ontbijt hebben we onze valiezen gepakt en tegen tienen staan we in de lobby van het hotel. Daar wachten we op Ida Bagus Ray, onze chauffeur. Het verkeer in Bali is van die aard dat ik er zelf niet ga door rijden. De auto's op zich zijn niet het echte probleem. Wat erger is zijn de honderde brommers die er doorheen rijden die het echt stressy maken. Bovendien betaal je hier voor een auto met chauffeur ongeveer hetzelfde als op een ander enkel voor een huurauto. Rai hebben we leren kennen tijdens een restaurant uitstap vorige week. Hij ad toen een heel goede indruk op ons gemaakt en we gebruiken zijn diensten nu voor drie dagen om rond Bali te rijden. Hij wacht ons op met een Toyota Kijang. Die is zeker ruim genoeg voor ons vier en voor al onze bagage.
Comfortabel gezeten en goed gekoeld vertrekken we met als eindbestemming Batukau. Via Legian en Emiyak verlaten we Kuta en rijden tussen de rijstvelden en het groen. Onze eerste stop is in Pura Taman Ayun. Deze tempel werd ind e 18e eeuw gebouwd voor de koninklijke familie van Mengwi. De tempel ligt in een mooi aangelegd park en is omringd door een aangelegde slotgracht waarin prachtige lelies groeien. Het is er een oase van rust na de drukte van Ubud en Kuta. We wandelen er rond en rusten uit in een pagode bij de gracht. Daarna lopen we terug naar de auto.

In de auto neemt Rai ons via een rustige achtergelegen weg mee naar Belayu en zijn Alas Kedaton tempel met bijhorende makaken. We hebben allerlei angstaanjagende verhalen gehoord over apen en zijn er maar half gerust op. Maar Rai overtuigt ons en we rijden even na de middag de parking op. Daar worden we onder de hoede genomen door een begeleidster. Deze begeleidt ons door het park en houdt de aapjes in toom. Dat is nodig want die schooiers zitten er op te wachten tot je hen eten geeft en komen dat uit je handen grissen. Ze klampen je aan om voer. Als ze zien dat de uitdeling gedaan is laten ze je met rust. Een leuk spektakel. Daarna zien we ook nog fruitetende reuze vleermuizen in de bomen hangen en voormelde tempel. Na afloop doen we nog een toer in de sop van de gids en we gaan terug naar de auto.

We richten onze wielen nu naar Jatiluwih waar we een buffetlunch hebben met een prachtig uitzicht op de rijstvelden rondom ons. Het uitzicht is fantastisch, de buffetlunch maar zozo. Na het eten vertrekken we naar Batukau. Langs de weg worden we tegengehouden om entree te betalen om de weg te gebruiken: 1.5 euro voor ons allen zijn we kwijt. Een kilometer voorbij het betaalpunt verslechtert de weg tot de staat van unsealed road (zie ons bezoek aan Kakadu): hier moet je tol betalen voor een rotslechte weg. Rai verliest er gelijk zijn goede humeur bij. Hij is boos op zijn landgenoten voor zo een mistoestanden. Zelf vind ik het niet zo erg: het uitzicht is hier echt adembenemend. De kleine passagiers kunnen iets minder lachen met de draaiende, twistende en rammelende weg. Na een heel eind rijden komen we aan in de Pura Luhur Batukau. Dit is een voor de Balinezen erg belangrijke tempel: elk dorp heeft een dorpstempel, een markttempel en een dodentempel. Daarnaast zijn er nog een aantal tempels die een universele betekenis hebben en daar is deze er een van. Hij is gelegen op de flanke van de Batukau berg. Voor we binnenmogen, moeten we allemaal een sarong aan. Ik heb me er eentje gekocht en die kan nu gelijk aan. Ik moet enkel een ceremoniele sjaal lenen. De gebouwen liggen in een overvloed aan groene begroeing en zijn een kathedraal met een natuurlijk groen dak. De top is in wolken gehuld en het geheel baadt in een mysterieuze sfeer: groots.
Daarna rijden we naar ons hotel, het Prana Dewi Mountain Resort. Een centrum ook voor yoga en meditatie. het bstaat uit allemaal losse bungalows aangelegd in een tuin van rijstvelden. Tussen de rijstvelden liggen er allemaal vijvertjes en een netwerk van paadjes verbindt de bungalows met de receptie en eetzaal. We betrekken onze kamer. Terwijl ik een beetje rondkijk, rust Valerie wat uit en duikt Margaux in haar Nintendo DS spelletje. Om te avondeten eten we in de prachtige eetruimte met zicht op de tuin.

Daarna lezen we nog even in on de kamer vooraleer het licht uit te doen.

Het afscheid!

Onze (Caroline, Sophie en ik) laatste dag in Bali brak weer vroeg aan. Voor negen uur hadden we onze zakken ingepakt. Gaan ontbijten en nadien de lijn van relax voortgezet. Na het ontbijt met Caroline nog enkel DVDs gaan halen en ook enkele beschrijfbare CDs voor de fotos. Valerie had een Lomi lomi massage geboekt. Philip ging naar de luchthaven om de nachtmerrie van de missende tickets op te lossen. De drie andere meisjes keken nog film op de laptop. Op de terugweg van de winkel mijn was opgepikt. Op de kamer alles ingepakt. Al onze was is gedaan dus minder werk als we thuiskomen. Daarna toch nog enkele zaken gaan kopen en eens we terugkwamen was Philip terug, zonder succes in regards to the tickets. Valerie ging nog even inkopen doen in Kuta.

Terwijl Philip en de meisjes gingen zwemmen,zette ik de fotos op cd.
Rond lunchtijd (2 -3 uur) gingen we even naar het Discovery shoppingcenter om nog wat meer bezittingen aan te werven. Daarna gingen we eten in een restaurant ernaast. Dit bleek heel goed mee te vallen. We hadden allemaal lekker eten.

Na dit culinaire genot, verkleedden we ons in het hotel om een laatste plonske te doen in de zee. Genoten van de golven en ook het zicht van het strand en de palmbomen en het Bali zijn.
Teruggewandeld en na allen snel gedoucht te hebben, waren we juist op tijd om aan het strand de laatste zonsondergang nog te zien. Dit overgoten met een glaasje naar ieders persoonlijke smaak.
Als diner gingen we vervolgens eten in hetzelfde restaurant als op de middag. Het eten bleef in dezelfde topklasse. Na dessert en koffie zijn we dan terug naar het hotel gegaan. Het was toen reeds tegen 10 uur.
Op de kamer van Philip en co ons omgekleed, enkele nieuwe spelletjes op Margaux haar NSD memorycard gezet, fotos gekeken, laatste biertje gedronken en voor we het wisten kraaide de haan voor de derde maal 11 uur.
De bagage naar de lobby gesleept en ons transport werd voorgereden. Afscheid genomen van Valerie en Pauline en daarna naar de luchthaven gereden.
Philip en Margaux diende aan de ingang van de internationale luchthaven achter te blijven. Ook afscheid genomen, de tijd die nu verloren is, hebben we tienvoudig teruggewonnen in ervaringen en herinneringen, niet meer af te nemen.
Hun verhaal in Bali zal nog verder gaan.

Onze epiloog is dat we incheckten, ondanks Carolines aankoopwoede zaten we nog steeds maar aan 56kg totaal gewicht. Door douane and the likes gegaan. Daar het nog vroeg was (nu ja middernacht), hadden we nog tijd voor een koffie of drankje, een snelle sanitaire stop en daarna de tijd uitgezetten in de lounge van de departure gate.
Raar maar waar stegen we op tijd op en de vlucht verliep zoals elke red eye vlucht: te kort om serieus te slapen, te lang om serieus wakker te blijven en op een onmogelijk uur om het eten te verteren dat ze serveren. Rond half zes waren we veilig in Perth. Nog 2 liter whiskey aangeschaft en toen als de bliksem door douane en zelfs quarantine gegaan.
Om zes uur waren Caroline en Sophie terug met Gina en Geoff. Swanti stond me ook op te wachten.
Exit Darwin - NT - Bali

Sushi en schildpad

Opgestaan iets na 7 uur en mijn loopkleren aangetrokken. Philip stond klaar en voor de laatste keer langs het strand van Kuta gaan lopen. Tot aan de bungee toren gelopen en terug. Een mooie afstand.

Terug in het hotel mijn loopschoenen gekuist met mijn extra tandenborstel en nadien gedoucht. Gaan eten rond 9 uur en dit zette de toon voor de dag. Alles relax, no rush. Ik ging de was wegdoen en ging later terug met Sophie die haar haar wou laten vlechten. Dit duurt twee uur.
Philip had een lomi lomi massage geboekt in het hotel voor 12 uur en ik boekte voor Caroline en Pauline een voetmassage voor 1 uur.
Terwijl Sophie haar haar werd gevlochten, had ik een balinese massage gevolgd door a foot cleaning.(na 3 weken in het stof mocht dat wel)
Valerie had een face peeling en een manicure en pedicure tegelijkertijd.
Iets na de middag was Sophie uitgevlochten, had ik blinkende voeten en was het tijd voor Pauline en Carolines voetverwenning.

De jongsten bleven op de kamer terwijl ik de meisjes afzette en vervolgens mijn tickets terug liet confirmeren. Dit bleek een goed idee te zijn daar de vlucht volzat. (vorig jaar hebben Swanti en ik een fantastische extra dag in Bali gehad door een overboekte vlucht)
Iets later kwam Philip teruggehuppeld na een goede massage en ook Valerie kwam terug.
De twee meisjes waren klaar iets na 2 uur en vertrokken toen met Valerie voor een shop-til-you-drop trip in Legian en Kuta.

Philip en ik gingen eerst lunchen met Margaux en Sophie, kochten dan speciale geheugen kaarten voor Nintendo DS en keerden terug naar het hotel om ons om te kleden voor een tocht naar het strand.
Gezwommen en gesparteld in de golven. De golven rond Bali zijn fantastisch en zijn daarom ook een populaire bestemming voor vele surfers. Zoals vorige vrijdag werden weer jonge schildpadjes losgelaten en zowel Sophie als Margaux hadden de kans om de kleine schildpadjes vast te houden en vrij te zetten.

Eens we op de kamer waren hebben we gedoucht en dan zijn we in de lobby iets gaan drinken terwijl we op het internet keken. De jongsen waren zoet op de kamer met hun Nintendos.
Valerie en de twee oudsten kwamen terug en na wat rust en douche, vertrokken we langs het strand naar het centrum van Kuta om Japans te eten.

Dit restaurant was fantastisch. Valerie, Philip en ik hadden elk een gemixte sushi en sashimi bord. Echt om duimen en vingers af te lekken. Spartelverse tonijn en andere vis met rijst en dit met soja saus en wasabi (horse radish). De meisjes hadden chicken katsu en dat leek ook lekker te zijn.
Teruggewandeld en lichten uit.

Fotookes

Vinden jullie op http://picasaweb.google.com.au/michael.hellemans.

Nog verre van compleet, maar geniet er al van!!!

Lake Batur

Iets minder vlot opgestaan en het ontbijt werd weer om 8 uur geleverd. Alles ingepakt en rond half tien zaten we weer in de auto. Ditmaal met bestemming Lake Batur. Een meer dat de oude krater is van een vulkaan omgeven door 3 nieuwere vulkanen. Gelukkig zijn de vulkanen in een slapende staat. De rit heen was via een scenic traject. We stopten wel even om de benen te strekken en Lazarus kocht ons een zak mandarijntjes van een lokale verkoopster. Mandarijntjes vers van de boom. We reden door naar Kintinami. Dit is de top van een heuvel die de vulkanen en lake Batur overziet. Mooi zicht en dan ook een goede plaats om even te stoppen en iets te drinken.

Nadien reden we door en na een kleine omweg om te tanken, reden we naar het meer zelf. Kleine fout daar van mijn kant, ik verwarde mijn meren (water lijkt nu vaak op water) en suggereerde om naar een mooie watertempel te gaan. We reden tussen echte vulkaanrotsen alwaar de lokale boeren op kleine lapjes grond tomaten teelden. We reden toen door piepkleine dorpjes tot aan een tempel in het water, een andere dan diegene die ik in gedachte had maar uiteindelijk wel in een zeer mooie locatie. Daar even fotos genomen en teruggereden naar een restaurant dat we passeerden. De chauffeur vroeg of we zeker waren en we zeiden ja daar het in Het Boek stond (guide des routards). We hebben toen zeer goedkoop gegeten, verse vis uit het meer met een biertje. Na dit eten zijn we terug richting Kuta vertrokken. Enkele sanitaire stops en een bezoek aan een winkel vol batik stof later, waren we terug in ons hotel in Tuban. Ingecheckt en een verfrissende douche genomen.

Iets later kwam Lazarus terug met de overschot van de bagage. Lazarus betaald voor de voorbije dagen en hij bood ons toen aan om naar een javanees restaurant te gaan. Dit was in een van de achterstraten. Na een tijdje rijden waren we er maar het bleek gesloten te zijn. Hij vroeg of we van seafood hielden na een affirmatief antwoord bracht hij ons naar Jimbaran bay.

We kwamen aan een restaurant en we werden door het restaurant het strand opgeleid. Daar stonden allemaal tafels met de stoelen gericht zodanig dat je zicht had op de golven. We bestelden een familie menu met vis, scampis, inktvis, mosselen en groenten. Als voorgerecht kregen we maissoep. Tijdens de maaltijd kwam een live groep voor ons spelen, zelfs een verzoek nummer. Hun versie van Hotel California van the Eagles was helemaal niet slecht.

Alhoewel het eten niet echt een totale hit was voor de kinderen, voor ons raakte het al de juiste plekjes. Tijdens de maaltijd konden we de vliegtuigen zien landen op de luchthaven. Meer dan 5 vliegtuigen kwamen aan. Good for business.

Nadien bracht Lazarus ons hotel en we namen afscheid. Iedereen verdween naar zijn respektievelijke kamer. Eind van een lange dag, slaap was welverdiend en welkom.

Rijstvelden en Wajang

Valerie heeft vandaag een Batik cursus geboekt.

Michael, Philip en de kinderen gaan sightseeing doen. We geven aan Lazarus de opdracht om ons langs rijstvelden te voeren, een gewoon dorp te tonen en misschien een paar ateliers van houtsnijders om te zien hoe de mensen leven. We vertrekken langs wat een van de langste winkelstraten moet zijn die ik ooit gezien heb: kilometers shops, maar gespecialiseerd per onderwerp. Mozaiek, houtsnijwerk, vliegers, maar ook Maorikunst, aboriginalkunst met didgeridoos, indiaanse kunst, afrikaanse kunst, modelbouwvliegtuigen, you name it they make it!!

Dan stoppen we bij een scenic view van de rijstvelden. We worden besprongen door een paar verkopers, maar we worstelen ons erdoor en worden beloond met een prachtig uitzicht. Er is een cafe met gazebo’s die over de velden uitkijken en we nemen er een drankje. Philip drinkt een jonge kokosnoot: de top is er afgesneden, rietje erin en je hebt een natuurversie van Isotone drankjes. We rijden verder en stoppen in een houtsnijdorp. Elk huis heeft een atelier waar de Garuda’s, Vishnu of Ganesha koppen je aanstaren. Soms zie je ook meer originele ontwerpen. We rijden tussen de rijstvelden, zien de publieke baden en zien de boeren aan het werk op hun velden. Het is een mooie en interessante tocht. Daarna rijden we terug naar Ubud waar we eten in Murni’s restaurant.

Lazarus gaat Valerie halen, maar er gaat weer iets mis met de communicatie tt groot ongenoegen van Valerie die daardoor een uur in de zon moet wachten. Als we allemaal terug samen zijn, gaan we kerstinkopen doen, ze hebben hier immers zo een mooie spullen voor zo weinig geld...

Na de inkopen, gaan we om 20u naar de Wajang poppenvoorstelling kijken. Dat is een voorstelling waarbij de schaduw van leren (wajang) poppen op een wit doek wordt geprojecteerd. Het spel wordt begeleid door de stem van een verteller en Balinese muziek. Lichtbron is een walmende en flakkerende olielamp. Knap om zien, maar hoewel het stuk van 4 tot 1 uur werd ingekort heb ik toch een paar stukken gemist... gelukkig waren er een paar grappige engelstalige intermezzos en sloot het stuk af met een sterke actiescene ondersteund door virtuoze speciale effecten, of iets in die aard.

Nadien was het laat voor Ubud om nog een restaurant te vinden. Uitenindelijk vonden we een sjiek en naar balinese maatstaven duur restaurant. Daar ontdekten we dat zelfs in een sjiek restaurant het bier op kan zijn, ze zonder sinaasappelen kunnen zitten en heel wat gerechten op zijn. Uiteindelijk dan toch gegeten en tegen 2230 lagen we in onze beddenbak.

Olifanten allerhande en Balinese rosewijn

Ons ontbijt werd geleverd aan de kamer. Nadien maakten we ons klaar. Lazarus kwam aan met de rest van de bagage en we waren weer volledig. Nadien reden we naar een museum waar Philip, Valerie en Pauline achterbleven. Ik reed door met de drie meisjes naar een olifantenpark in de buurt.

Hier werden de beperkingen van onze chauffeur wel zichtbaar. Lazarus rijdt normaal rond met zakenmensen geinteresseerd in antiek. Toeristische frivoliteiten zijn niet echt zijn specialiteit.Dit gecombineerd met het feit dat zijn Engels niet echt dat goed is maakte dat hij eerst op de verkeerde plek was en nadien diende rond te vragen. Eind goed al goed echter en op het einde waren op de juiste plek.

Inkom betaald en gewacht voor onze olifanten. Na een 40 minuten wachten en kijken was het onze beurt. Sophie en Margaux gingen op een olifant. Caroline en ik op een andere. Wel leuk om op zulk een groot beest te zitten en praten met de temmer was ook de moeite. We stopten op een bepaald punt en namen enkele fotos. Onze olifant at de hele tijd. Op een bepaald punt brak hij zelfs een bananeboom af envertrappelde de stronk zodat hij aan de binnenkant van de boom kon. Bij terugkomst haalden de olifanten met ons erop nog een paar kunstjes uit: ze gingen op een stoel zitten en nog leuker, gingen in een bad met water en spoten op commando water uit hun slurf.

Philip en Valerie genoten intussen van de Balinese kunst. Na hun bezoek aan het museum wandelden ze naar Murni’s Warung, een restaurant op vier verdiepingen met een prachtig zicht op de riviervallei en op de jungle ertegenover. Die krioelde van de kleurrijke vlinders en vogels. Ook de bomen en alle hang en klimplanten waren het bekijken waard. Erg mooi en het eten was (weer) erg lekker.

Terug bij het hotel hebben we onze ervaringen vergeleken. Na even te zijn gaan zwemmen hebben we Ubud verder verkend. Valerie heeft hardnekkig niet genezende insectenbeten en schrijft zich in bij een doktersraadpleging om 1800.

Met de auto zijn we dan naar de olifantentempel gereden. Dat is een tempel bij de olifantenrivier. Uniek omdat er een Hindoe en een Boedhistisch heilgdom naast elkaar liggen. Eerst moeten Valerie, Michael en Philip een uitleensarong aandoen. We werden rondgeleid door een zeer goede gids die ons heel wat bijleerde over de Hindoe. De Boeddha tempel is in 1917 het slachtoffer gezorden van een aardbeving. Je bezoekt dan ook de brokstukken. Wat opvalt is dat er hier heel wat geschiedenis is, maar bewaard en bewaakt op zijn Indonesisch: veel improvisatie en weinig veiligheid. Hier en daar een bordje en voor de rest mag je klauteren en ploeteren tussen de rotsen. Wat opvalt is dat overal waar er plaats is er rijstvelden worden aangelegd. Aan water geen gebrek hier. Ook in het tempelcomplex wordt er rijst verbouwd.

Terug naar de auto waar we belaagd worden door wel erg hardnekkige verkopers. Maar het lukt ons toch om naar Yeh Puluh te rijden. Daar zijn er overblijfselen van een tempel midden in een arm boerendorp. Een interessante wandeling tussen de rijstvelden ernaartoe, weer begeleid door een gids en met een sarong aan. Vandaar rijden we spoorslags terug naar de doktersafspraak van Valerie.

De dokter is een wat oudere man die snel een accurate diagnose stelt en ons heenstuurt met de nodige medicamenten voor de ronde prijs van 20 US$! En we krijgen nog een papier mee om het in te brengen voor de verzekering.

Die avond gaan we eten bij Cafe Des Artistes, een restaurant gehouden door een Belg Margaux eet er met veel smaak van balleke in tomatensaus. We proberen de Balinese Rosewijn ipv het gewoonlijke Bintangbeer. Het zal nog erg lang duren voor die rose ergens anders dan in Bali te vinden zal zijn.....

Peppi en Kokki naar Ubud

Na reveille en het zingen van de brabanconne zijn Philip en ik nogmaals langs het strand gelopen. Je zou nog geloven dat we het plezant vinden. Het was ditmaal wel wat meer afzien daar het warmer was. We hielden het dan na 35 minuten dan ook voor gezien. Terug op de kamer gedoucht en gaan ontbijten. Uitgecheckt en op onze chauffeur gewacht.

Lazarus kwam aan met een Opel Blazer. We kregen niet alles in de auto en twee valiezen en een zak belanden dan ook op het dak. Dit werd vastgemaakt met plastiek lint aan de zijrails. Deze leken niet echt sterk maar Lazarus zei dat het in orde was. Gemoederen begonnen ietwat op te warmen. We vertrokken en alles leek te houden. Na 15 minuten stopten we om te tanken. Swanti belde toen de chauffeur van Medan en ik kon haar toen ook spreken. Ik wandelde rond de auto en een van de zijrails was al losgekomen. Ik vertelde haar wat er gebeurde en ze zei dat dit niet zo kon. Ze voelde zich enorm betrokken bij het hele gedoe daar ze de chauffeur aangeraden had.
We besloten toen om een deel van de baggage bij Lazarus thuis af te zetten. Hij kon dit dan de volgende dag naar Ubud brengen.
Zo gezegd, zo gedaan met alles veilig bij Lazarus thuis geraakt. Daar alles overgeladen onder iets meer verhitte gemoederen maar uiteindelijk waren we toch op weg naar Ubud.

Het nam wel wat tijd om voorbij Denpasar te geraken. Het was vrij druk. Uiteindelijk kwamen we aan een van de markten aan. Daar dwaalden we rond en kochten we enkele zaken. In deze markt kocht Swanti vroeger veel van haar houtsnijwerk. Na een driekwarier ronddwalen reden we verder.
We besloten om ineens verder te rijden naar Ubud naar onze accomodatie, honeymoon cottages.

Na een verder uurtje rijden waren we er. Ingecheckt en we kregen een suite met twee kamers, een balkon met eettafel en twee badkamers. Het geheel was heel traditioneel en volledig open. De deuren waren allen wonderen van houtsnijkunst. Je diende echter wel steeds je voeten op te heffen daar ze allemaal een hoge drempel hadden.

Eens we ons hadden gesettled zijn we gaan lunchen in Casa Luna. Daar lekker gegeten met een dessert als afsluiter. Nadien naar onze verblijfplaas teruggekeerd.
Daar uiteindelijk een iets donkerdere episode meegemaakt, maar zonder verder uitleg hebben we dit ook allen overleefd.

’s Avonds zijn we naar een voorstelling geweest van traditionele balinese dansers. Buiten het monotone gamelan geluid was het een heel knappe voorstelling. Het werd gehouden in een zaal van het oude koninklijke paleis. De dansers waren kleurrijk en het detail van hun bewegingen, vingers en ogen inbegrepen, was indrukwekkend.
Na de voorstelling nog vlug iets gaan eten in een garden restaurant vlakbij het hotel.

Kuta shopping

Iets na zeven opgestaan, gedoucht en dan een koffie gedronken op het terras terwijl ik mijn journaal intypte. Zalige rust en kalmte. Het regende toen even, een korte 5 minuten. Quick rinse.

Gaan ontbijten en dan naar de kamer in afwachting van de chauffeur.
Uiteindelijk in de lobby gaan wachten met de laptop zodat we het internet even konden checken.
Lazarus kwam iets later dan gepland maar het is nu eenmaal Bali, je hebt hier een rubber watch nodig zoals ze zeggen, time is very stretcheable. We spraken met hem af wat we van plan waren en kwamen een prijs overeen. Hij zou een auto hebben die groot genoeg was voor al onze bagage. Hehehehe, que les jeux commencent.

Na het vertrek van Lazarus zijn we DVD’s gaan kopen in Kuta. Caroline had haar lijst en de rest nam gewoon rechts en links. Uiteindelijk zijn we met iets van een 80 DVDs buiten gewandeld. Allemaal legaal natuurlijk. We gingen toen Discovery center binnen en kochten daar crocs voor Caroline en totaal onverwacht kochten we ook een Nintendo DS voor Sophie daar het er goedkoper is dan in Oz.
Terug naar het hotel gegaan waar we alles acherlieten en onze badpakken aandeden.
We zijn toen gaan lunchen in het Baroque cafe onder het shopping center. Vandaar gingen we naar het strand alwaar we met zijn allen de golven ingingen. Na een half uur ging Valerie met Sophie, Pauline en Margaux terug naar het hotel, ze gingen na een douche voor een massage. Philip en ik bleven samen met Caroline nog even langer.in de golven. Een half uur later hielden we het ook voor gezien. Terug in het hotel snel gedoucht en zelf dan ook voor een massage sessie gegaan. Caroline liet haar tenen doen terwijl ik een balinese massage had.

Iets na zes uur of later, tijd is een beetje vaag op vakantie, zijn we met zijn allen gaan eten in een chinees restaurant vlakbij. We hadden lekkere verse vis en een selectie andere gerechten. Nadien was het naar bed en lichten uit.

Waterbom

Rond half zeven wakker gebeld door Philip. Hij en zijn bende waren nog op Darwin tijd en klaarwakker. Bleek dat Sophie ook al wakker was. Caroline en ik leken niet echt hetzelfde probleem te hebben. Loopkleren aangedaan en gaan lopen langs het strand. 24 minuten op en 20 minuten af. Het was al goed dat we zo vroeg vertrokken waren want het was vrij vochtig en warm toen we terugkwamen.

Na douche gaan ontbijten. Het is een buffet met al het nodige zodat we meer dan genoeg konden eten. Het plan voor vandaag was dat Philip en ik met de meisjes naar het Waterbom park gingen en Valerie ging shoppen en voor een massage.

We wandelden naar het Waterbom park en eens ingang betaald, onze geld bracelets gekocht (bracelets met een barcode waar je gled opzet en dit laat je toe om overal te betalen zonder geld mee te nemen) en onze spullen weggelegd in een kastje, zijn we begonnen met de grootste attracties. Deze zijn de boomerang en de Superbowl. De eerste glijd je met een band naar beneden in een goot en kom je uit op een grote schans. Eens je stilvalt glijd je terug tot aan het einde van de schans n kom je terecht in een pool. De superbowl start ook weer met een goot in een band en je komt uit in een grote bowl. Je glijdt enkele keren rond totdat je snelheid is afgenomen en dan val je in de goot in het midden die weer naar de pool gaat. Dit enkele keren gedaan en dan naar de andere attracties gegaan. Het was heel veel plezier. Om alles in detail te weten dien je echter zelf eens te gaan.

’s Middags daar gegeten en nog enkele uren ons verder geamuseerd. Iets na 4 uur het voor gezien gehouden en terug naar het hotel gegaan. Onderweg mijn was opgepikt. Alles was netjes gestreken en rook lekker fris. Goed. Op ons kamer gedoucht en terug aangekleed.

Ik ben dan met de meisjes naar een massage plaats geweest terwijl Philip met Valerie iets ging drinken daar ze de hele dag alleen was geweest. In de massageplaats had ik een Balinese masssage terwijl de meisjes hun nagels lieten doen. Alle vier een andere kleur en met bloemetjes erop. Nadien gingen we terug naar het hotel. Er wachtte een bericht op mij dat Swanti had gebeld. Bleek dat ze een chauffeur heeft georganiseerd. We ontmoeten hem zondag ochtend.Cool.

Met de hele bende dan gaan eten in een chinees restaurant iets verder. We hadden daar een selectie gerechten met als piece de resistance een gestoomde zeevis, lelijke vis maar heel lekker.
Terug naar het hotel gegaan. Valerie en pauline gingen nog even winkelen voor crocs. Terug op de kamer was mijn kaars ver uit.

Philip, Valerie en co verhuisden van kamer daar hun airconditioning de geest had gegeven.

Bali, here we come

Na een woelige nacht (een lat van mijn bed brak, de backpackers lijken in een andere tijdzone te leven, meer in lijn met Europa dan Oz en het was vrij warm) stonden we op rond 5 uur. Vlug gedoucht, aangekleed en ingepakt. Onze taxi belde om kwart na 5 dat hij klaar stond en we waren dan ook op weg naar de luchthaven voor half zes.

In de luchthaven aangeschoven en ingecheckt en dan alle veiligheids hordes gepasseerd om dan gestopt te worden over een stomme tube cold cream. Philip diende terug te gaan en zijn rugzak diende met de bagage mee om de coldcream te behouden. Hij werd ook voor de tweede keer afgezonderd en gecheckt voor explosieven. Een tekort aan slaap en deze extra aandacht leken niet echt goed op zijn humeur te werken. Straf. Enfin, hij vergeleek dit gedrag met een teutonisch land rond de jaren 40. Nog straffer.
We waren daarna al vlug door de douane en konden toen volop beginnen wachten. Na een tijdje werd afgeroepen dat het inschepen met een half uur vertraagd was doordat de catering truck in pan gevallen was en daardoor het vliegtuig niet langs kon. Dit werd dan nog een half uurtje meer vertraagd daar de mechanieker nog op weg was gevolgd door een half uur daar de mechanieker het hydraulisch systeem diende af te laten. Enfin, om kwart voor 9 stegen we uiteindelijk op.

Aan boord kregen we fruitsap en nadien ontbijt. Rond 10 uur lokale tijd waren we in Bali.
In Bali onze visas gekocht, bagage opgepikt en zonder problemen door de douane gegaan. We werden opgewacht door iemand van ons hotel en na even te wachten kwam een tweede auto zodat we allen in het hotel geraakten. Voor mij heeft Bali een kalmerend effect en gewoon aankomen is genoeg om te destresseren.

In het hotel was het te vroeg om op de kamers te gaan en zodus gingen we eerst maar wat rondkijken. In het Discovery shopping center gingen we vroeg lunchen. Dit viel vrij goed mee en we hadden zicht op de surfers op de oceaan.
Na het eten ging ik een short kopen terwijl Philip, Valerie en de kinderen naar het informatie centrum gingen. Ik vond ze nadien niet terug en ging dan maar even geld wisselen en shoppen voor drinken en fruit. Ik ging terug naar het hotel en kon daar uiteindelijk op de kamer. De kamer viel goed mee. Mooie bedden, genoeg ruimte en een terras. Een grote ijskast en een tv met genoeg kanalen om binnen te blijven (theoretisch toch). Even later kwamen de anderen ook aan en konden ze de kamer op.

Pauline, Margaux en Sophie gingen zwemmen, Philip en Valerie gingen in bad en ik ging de was wegbrengen met Caroline. We vonden een plek vlakbij het hotel. We bleken 85 stuks te hebben en dit koste ons 350000 rupiah (50 cents per stuk). Nadien boden ze ons t-shirts aan van Billabong en Roxy. Startprijs was 1.6 millioen rupiah. Uiteindelijk betaalde ik 400 duizend na lang onderhandelen. Swanti zou zeggen dat ik nog teveel betaalde maar voor ne witte vind ik dit niet slecht onderhandeld. Caroline voelde zich miserabel van deze spannende sessie. In zeker zin was het wel plezant.

Terug in het hotel gedoucht en geluierd op de kamer. Door de tijdssprong van anderhalfuur en het vroeg opstaan zijn we wel een beetje van slag. Dat zal morgen wel beter gaan.

Rond 7 uur zijn we dan iets gaan zoeken om te eten. Valerie had in een gids het restaurant Popies gevonden. We wandelden langs het strand en zagen dat ze er kleine schildpadjes aan het uitzetten waren. We gingen kijken. De verantwoordelijken deelden potjes uit met daarin een baby schildpadje. Op hun teken (golf kwam in) werden de schildpadjes losgelaten zodat ze het water inkonden. De kleine beestjes kropen naar het water aangemoedigd door de mensen. Een gold duwde toen echter de beestjes voorbij de toeschouwers en niemand mocht bewegen vanwege het gevaar om een van de schildpajes te stappen. Caroline en Sophie vonden elk eentje terug en mochten deze terug naar voor brengen. Dit alles onder een mooie zondsondergang. Heel knap, eigenlijk wel grappig en feestelijk tegelijkertijd.

Via de 200 croc(plastieke lelijke sandalen) winkels, zijn we dan naar het restaurant gewandeld in een achteraf straatje in Kuta. Daar hadden Philip en Valerie een pina colada in een kokosnoot die heel prachtig was uitgehold. We hadden dan een rijsttafel terwijl de meisjes allen iets anders aten. Het eten was goed en het decor van het restaurant was prachtig. Na het eten recht naar huis gegaan voor een goede nachtrust.

Terug in Darwin

Om kwart na zeven opgestaan en ja ja ook de meisjes. Met ons zessen (Caroline bleef achter) naar de waterval gegaan voor een heel vroege zwempartij (krokodillen zijn late slapers). We waren de enigen aan en in de waterval. Pure magie. Na deze vroege zwempartij, gaan douchen, ontbeten en kamp opgebroken.
Na een democratische stemming besloten we om nog te gaan zwemmen aan de Buley rockpools. Daar hadden we nog een laatste sessie. Van de rotsen gesprongen en in de pools gespeeld. Een mooie afsluiter.

Toen aan de terugtocht naar Darwin begonnen. Het eerste stuk naar Batchelor was een nagelbijter. We hadden onze benzine voorraad nogal nipt ingeschat. Met als gevolg was deze 48km op het puntje van onze stoel gereden.
Gelukkig kwamen we aan zonder stil te vallen. Getankt en toen de laatste 85km aangevallen. Tegen dat we aan Stuart Highway kwamen, begon onze van te ratelen. Gestopt, onder de van gekeken. Een emergency services auto stopte en kwam mee kijken. Niets gevonden. Philip was reeds terug gedraaid en we besloten dan maar verder te rijden. We waren nog geen kilometer verder of de van begon opnieuw te ratelen, en het leek alsof de bodem er ging afvallen. Ik remde en ineens sprong er iets vrij en het geratel stopte. Het moet een steen geweest zijn die vastzat ergens aan mijn remmen of zo. De rest van de rit verliep zonder problemen.

Eens in Darwin zijn we naar de botanische tuin gereden alwaar we geluncht hebben. Afwas gedaan en dan naar de national gallery gereden alwaar de meisjes hun bagage inpakten en Valerie enkele souvenirs kocht. Naar frogs hollow gereden en daar ingecheckt en alles uitgeladen. Philip en ik zijn gaan tanken en dan de campers gaan inleveren. Dit verliep zonder problemen.
Net overvloedig junk food gegeten bij Salvatore's, een afwisseling na onze gezonde kost de voorbije 10 dagen.
We zijn nu in frogshollow en morgenochtend vertrekken we naar Bali.

Last night in the outback

Iets na zeven uur opgestaan en mijn loop kostuumpje aangedaan. Philip wachtte me reeds op. Na een vlugge sanitaire stop, begonnen we aan onze loop naar Florence falls. Dit ging zeer vlot daar het meestal bergaf was. Het hele eerste stuk was op een kronkelend natuurpad. De goden van het evenwicht waren me ditmaal goedgezind en ik bleef dan ook recht op mijn benen.
We stopten aan Florence falls, deden onze schoenen en shirts uit en namen een duik in de pool. Ongelooflijk zalig. Een hele pool voor ons alleen (wie is er nu zo zot om zo vroeg te gaan zwemmen?). Nadien verdergelopen en na een loop van 36 minuten met een break van 20 minuten, waren we terug aan ons kamp. Het was een stuk warmer dan de vorige dagen en we transpireerden dan ook als een boerderijdier. We zijn dan een duik gaan nemen in de rockpools en watervallen. Instant shower provided by nature.

Verfrist teruggekomen en het ontbijt gemaakt. Na het ontbijt zijn we nog even gaan zwemmen. Het kamp opgeruimd en naar Wangi Falls.
Onderweg even aan Tolmer falls gestopt. Adembenemende watervallen maar niet toegankelijk daar er beschermde vleermuizen zitten. Spijtig. Mijn memory card van mijn camera vertoonde kuren, dus geen fotos genomen.
Daarna verder naar Wangi falls gereden. Nog even vlug wat hout gesprokkeld, way cool dry wood.
Eens aan Wangi falls een kampplaats gezocht. Deze was nog beter dan de eerste. Alles buitengezet en gelunched. Daarna gerust en vingers gedraaid tot 3 uur. Margaux heeft al gans de tijd een serieuse hoest en deze was nogal spectaculair losgekomen in de ochtend aan het ontbijt. Voor de veiligheid van haar lijf en leden hebben we dan maar op maternaal advies gewacht.

Het water aan de falls was fantastisch, we zwommen onder de grote waterval, we klommen weer in de natuurlijke jacuzzi, we zwommen rond. Zaaaaaaalig. Toen we uit het water kwamen zagen we een green tree snake (giftig) die een beetje verloren was. Blijkt dat ze voordien ook in philip zijn tevasandalen zat, ze leed dus aan chemische shock. Een ijsje gaan eten aan de kiosk en nadien getuige geweest van enig drama. Iemand had kramp gehad in de pool en er was een aan en afgeloop van bezorgde mensen. Het feit dat we 60km van enige civilisatie zaten was natuurlijk niet behulpzaam. Niemand kwam een spade halen dus alles was nog onder controle.

Eens terug aan het kamp ons vuur aangestoken. Dat brandde prachtig. Valerie maakte couscous. Alles wat over was, een gezonde portie. Ik legde zilverpapier op de metalen plaat en een teentje look was het experiment om de warmte van het vuur te testen. Na dit halfverkoold te hebben en als aperitief opgegeten te hebben, legden Philip en ik eerst de bacon op de plaat. Nadien worsten en als afsluiter steaks. Dit alles was lekker gekookt en smaakte ons allen want opnieuw was er niets over.

Nadien zaten we neer, genoten van de volle maan, van het vuur en van de fruitbats die uitvlogen. Pure magic, ok we dienden wel te zeggen aan de meisjes dat ze van dit alles dienden te genieten, maar ja kinders, you can’t live with them, you can’t shoot them.De grote camper had een lage batterij, met als gevolg, ijskast af, en een enkel lichtje. De meisjes verdwenen naar binnen en speelden met hun nintendo Ds. Stuff those bats, that nature thing and beautiful fire.
Na een tijdje wandelden Philip en ik onder de volle maan. Aan de watervallen konden we kleine vleermuisjes zien jagen over het water achter insecten. Een zeer mooi spektakel met de volle maan. Ook mooi was de eenzame freshwater krokodil die we even door het water van de pool zagen glijden.

De laatste nacht in de bush. A good one at that.

Litchfield do

Vroeg opgestaan, gedoucht en dan iedereen uit bed gezet. We deden mee aan een ranger walk om half negen. Dus snel ontbeten en naar het startpunt van de walk gegaan.
Lazarus was onze gids en vertelde tot welke familie en stam hij behoorde en hoe hij verantwoordelijk was voor het gebied rondom ons. We vertrokken en hij wees ons menige boom, plant en gebruik. Terwijl hij praatte beklommen we de steile helling die de waterval overzag. Het was een steile klim, maar de moeite waard. Alhoewel de wandeling anderhalf uur ging duren waren we na minder dan een uur al terug aan onze kampplaats.
Daar alles ingepakt, afwas gedaan en vertrokken. We dienden weer de 37km rotte baan te trotseren. Dit veel mee buiten het omvallen van het zout en de couscous. Het laatste bekleedde twee schabben van de kast.
Na iets minder dan een uur waren we terug op verharde baan en daarna reden we naar pine creek waar we rond half twaalf aankwamen. We hadden er voor de derde keer lunch. Ditmaal echter vanop de lookout. Dit overzag een oude mijnput, nu gevuld met water en een andere actieve mijn (goud is het erts).
Terug in de auto gesprongen en gezwind de laatste 140km naar litchfield national park gereden, meer bepaald Buley Rockholes.
Weer onze vorig kampplaats ingenomen en gaan zwemmen in de rockholes. Dit viel enorm mee. Veel volk maar ondanks dat was het water perfect. Van de rotsen gesprongen in de rockpools, in de watervallen gelegen. De perfecte ervaring.

In deze stijl zetten we de avond verder. Een vuur gebouwd in de haard van de kampplaats met het hout dat we in Pine Creek gesprokkeld hadden. Het droge hout vatte onmiddellijk vuur. Als experiment eerst een ajuin gegrild als aperitief en vervolgens honey soy kippen sates gevolgd door worsten gebakken. Caroline maakte een lekkere salsa en dit werd vergezeld met rijst.
We hadden avondeten, naast een kampvuur met zicht op een magnifieke zonsondergang. Meer picture perfect kon je het niet hebben. Na de afwas nog een koffie gedronken, genietend van een mooie nacht onder een bijna volle maan.

Heaven.

Kakadu (not)

Time flies when you are having fun.
Als toog idee leek het lopen van een van de wandelingen een goed plan. Philip en ik vertrokken dan ook voor half acht voor een totale loop van ongeveer 7 -8 km. Dit bleek echter langs een vrij rotsachtig, kiezelachtig, niet echt stabiel pad te gaan. Sommige stukken waren te gevaarlijk om te lopen en wandelden we. Halfweg werden we beloond met een magnifiek zicht over de rivier en de eerste gorge. Het had ons 27 minuten genomen om tot daar te geraken, bargain. Toen keerden we terug. Het eerste stuk verliep vlot totdat een steen en mijn voet een gebrek aan communicatie vertoonden en ik hierdoor naar moeder aarde terugkeerde in een niet echt elegante manier. Gelukkig werd mijn val gebroken door een stekelige struik. Al bij al viel de schade nogal mee, matig bloedverlies aan handen en pols, lichtjes geschaafde knie en een extra deuk in mijn eergevoel. Eens terug op mijn voeten verdergelopen met iets meer aandacht voor de zwaartekracht en al bij al waren we na 52 minuten terug aan onze campers.
Na even uitgeblazen te hebben, gedoucht en dan voor het ontbijt gezorgd.
In een wervelwind van activiteit het kamp opgebroken en naar Katherine gereden. Daar zijn we dan voor de volgende 3 dagen gaan inkopen. Geen alcohol daar dit pas na 2 uur verkocht mag worden.
Daarna zijn we naar een winkel gegaan voor speciale stenen alwaar Valerie enkele mooie exemplaren kocht. Ondertussen belde ik Garuda en bevestigden we onze vluchten voor vrijdag.
Toen reden we 90km naar Pine creek, onze piknik spot par excellence (zie enkele dagen geleden).
We tankten en reden toen naar Kakadu national park, world heritage area, de parel in de kroon van NT, blablablabla. Iets na de ingang draaiden we op een onverharde weg naar Gumlong of Waterfall creek. Dit werd een rit van 37km over een weg die de vlaamse kasseien mijlen achter zich laat. Stof tot en met en gedaver, gedaver!!!! Gelukkig hadden we alles goed vastgezet. Sommige momenten voelde het aan of mijn wielen er gingen afvallen ofwel de hele camper ging uiteenvallen. Straf weggetje en in pine creek zeiden ze nog dat hij er goed bijligt. No sh*t!!!!Enfin, eens ter beschikking bleken Philip en Valerie ook meer shaken dan stirred te zijn.
Naar de waterval gaan kijken. Niet echt veel water viel echter en dit gecombineerd met reeds ettelijke borden langs de weg en ook aan de plunge pool betreffende krokodillen ( van het grote bijtende type) en het vrij groen water, zorgde voor een domper op het humeur. Niet gezwommen en ons zieltje naar de campers teruggedragen.
We blijven hier deze nacht. Terwijl we zaten hadden we het gezelschap van vele vliegen, fair dinkum australian. Dat hielp ook niet echt. Terwijl we over ons avondmenu kniesden, schoot Caroline in gang en kwam op het idee om morgen terug naar Litchfield national park te gaan en Kakadu achter ons te laten. Dit werd voorgelegd aan al de verschillende panels. Een feasibility studie werd gemaakt en na een unanieme niet anonieme stemming werd dit aanvaard als het nieuwe plan.
Als avondeten hadden we sla met couscous, hamburgers en kangabangers Dit overgoten door een goed wit wijntje zorgde voor een goed afsluiting.Exit maandag.

Katherine gorge by water

Iets na 7 uur opgestaan, wel rond half 8 om eerlijk te zijn. Met Philip naar het visitors centrum gegaan om canoes te boeken voor de ochtend. Deze bleken echter allen uitgeboekt te zijn en we boekten dan maar voor de namiddag. Al bij al kwam dit goed uit daar het ons extra relax tijd gaf in de ochtend.
Terug aan het kamp ontbijt gemaakt en na het ontbijt, met Philip het eerste deel van het reisverslag op zijn blog gaan zetten. Het was al een stuk drukker in het visitors centrum, goede beslissing. Eens terug met de meisjes in het zwembad gedoken. Dit zwembad bleek slechts 4 dagen oud te zijn, van timing gesproken. Eens in het water viel het goed mee, er in geraken was de harde taak. Een blinde sprong deed echter de job.Nadien een lekkere warme douche genomen en geluncht.
Ons allemaal goed ingesmeerd tegen de zon, water meegenomen en toen naar de rivier gegaan. We hadden 3 dubbele kayaks en een enkele. Philip ging eerst single. Caroline met Margaux, Valerie met Pauline en ik met Sophie. Het was een beetje trial and error en na een tijdje ging Caroline single en Philip met Margaux en uiteindelijk koppelde Caroline zich aan mijn kayak voor de eerste helft naar het einde van de eerste gorge/canyon, dit was het stroomopwaartse gedeelte. Een goed uur later waren we aan het einde van de eerste gorge. Het was heel prachtig. De hoge rotswanden, het donker water, blauwe lucht en stilte onderbroken door het zingen van de vogels.
Eens aan het eind stapten we uit en zochten we naar een plaats waar we konden oversteken. Dit was niet echt een sinecure. Valerie bezeerde haar schouder gedurende het eerste gedeelte van deze oversteek. Aan de oversteek vonden we eerst een volle porta potty (chemisch toilet) en vervolgens rotstekeningen die rond de 20000 jaren oud waren. Van de laatste heb ik fotos genomen. We relaxten even terwijl een grote groep luide (obviously) Italianen langskwam en aan boord ging van een van de cruises. We staken terug de rivier over, zwommen even in de rivier en nadien vertrokken we terug stroomafwaarts. De teams waren iets gewijzigd. Philip was met Sophie, Valerie met Margaux, ik met Caroline en Pauline ging solo (volgens haar het beste gezelschap). Met de stroming konden we ons gewoon laten drijven en volop genieten van de serene stilte en de majestueuse omgeving. Gewoon magische momenten op een stroom van kalmte en vrede.Dit kon spijtig genoeg niet blijven duren en veel te snel waren we terug aan het begin punt. Weer een succesvolle ervaring opgetekend
Een ijsje voor allen zette achteraf het puntje op de i van immaculate.
Terug op de kampplaats hadden we allen een douche om ons op te frissen en klaar te maken voor de avond shift. Nadien maakten we ons eten klaar, tortillas op de bbq met bacon en worsten.
Geen Michelin maar zeker twee Michael sterren.

Katherine Gorge, zonder krokodil

Om half acht met Philip gaan lopen. We liepen langs de rivier en de hot springs. Een goed 50 minuten gelopen, een goede manier van wakker worden. Gedoucht en nadien ontbeten. Kamp ingepakt en opgeruimd. Dit was ook de plaats om alle watertanks te vullen en de greywater tank leeg te maken. Vervolgens reden we naar het centrum van Katherine. We bezochten er een aboriginal art gallery en nadien gingen we naar het lokale shoppingcenter. Philip en Valerie gingen er e-mailen terwijl ik met de meisjes informatie verzamelde over de omgeving. Na deze stop reden we naar de Katherine hot springs. Deze warmwaterbronnen bevinden zich op enkele plaatsen hier in de streek. Het water liep in een nauwe rivier en was aangenaam van temperatuur. We bleven een goede 45 minuten genieten. De hele setting was fantastisch, een real life aqualibi. We vertrokken en reden toen naar Katerine National Park. Dit park heeft de Katherine Gorges en Katherine river. We betaalden de campingfee voor weer twee powered sites. Het was er vrij warm. Caroline, Pauline, Sophie en Margaux maakten lunch (met een beetje hulp van mij), bacon and eggs. Dit was een geslaagde lunch. Terwijl de jongsten de afwas deden, gingen Philip en ik even aan de rivier kijken. Zwemmen leek wel mogelijk en een wandeling ook. Regelmatig snorren er helikopters rond die je op een comfortabele manier de gorges laten zien. Terug naar het kamp gegaan. De meisjes hadden in het zwembad willen zwemmen en zagen een wandeling niet echt zitten, maar kwamen dan toch met ons mee (alsof ze een keus hadden).
Eens aan de rivier ging iedereen in het water buiten Pauline die weigerde in het water te gaan daar er een kans was op krokodillen ( er stond een bord met uitleg dat de rivier gecontroleerd wordt door de rangers en met vallen en als er een kans op krok was, de zwemplaats afgesloten zou zijn, niet dus). Het water was fris maar eens in het midden van de rivier hadden we een magnifiek zicht op de gorges. Echt knap, dit was een wondermooi moment.
Eens uit het water gingen we te voet (hoe anders?) de helling op naar de top van de gorge. Vandaar hadden we een mooi zicht op de omgeving. Verdergewandeld en om 6 uur waren we terug aan de camping. Philip en Valerie gingen even naar het informatie centrum terwijl ik met de meisjes naar het zwembad ging. Ik keek toe terwijl zij speelden. Het water bleek ook koud te zijn. Terug aan de camper ging ik voor een douche terwijl Philip en Valerie kip met couscous klaarmaakten. Dit bleek weer heel lekker te zijn. (door al de activiteiten smaakt alles goed).Op de camping liepen er enkele kangoeroes rond die goed wisten waar het eten te halen viel. De meisjes keken een DVD op de laptop terwijl wij de afwas deden. Eind van weer een mooie dag.

Op naar Katherine

Iets voor acht uur opgestaan. Naar de waterval gewandeld om fotos te nemen zonder te veel volk in de buurt. Onderweg nog vlug een foto genomen van een dode brownsnake voor grannys collectie van fotos van dode beesten. Eens terug in het kamp gaan douchen en nadien met zijn allen ontbijt gemaakt en opgeruimd. Iets na 10 uur verlieten we het kamp. We reden eerst door Batchelor naar Stuart Highway met als bestemming Adelaide river. Daar stopten we om te tanken. Door een beetje geluk vonden we het goedkoopste tankstation. Het was er druk met veel caravans en campers. Vervolgens reden we meer dan 100km tot Pine Creek. Daar stopten we voor lunch. We aten onze koelkast leeg. Gevolg gebakken bacon met sla en tomaten en brood. De camper geeft de flexibiliteit om zelfs op de middag te koken. Vervolgens reden we het laatste stuk tot in Katherine. We reden hier naar een van de campings, betaalden en installeerden ons op de ons aangewezen plaatsen. Philip en Valerie vertrokken toen naar de winkel om aankopen te doen terwijl ik sommige van de fotos oplaadde en ook een deel van mijn verslag schreef. De meisjes gingen vlug rondkijken op de camping. Eens ze terugwaren deden we ons zwempak aan en gingen zwemmen in het zwembad. Dit bleek een paar graden onder ijskoud te zijn. Toch plezier gemaakt. Na een tijdje kwamen Philip en Valerie terug en verlieten we het zwembad.Valerie deed enkele wasbeurten voor sommige kleren en de handdoeken.’s Avonds zagen we enkele wallabies in de weide naast ons. Als avondeten hadden we daarom dan ook steak en een paar kanga-bangas (kangoeroe worsten) met rijst en sla. Al het eten werd met smaak opgegeten.Het was vrij fris ’s avonds en we hadden allen onze truien aan.

Litchfield do again

Iets na zeven uur opgestaan en na even gewacht te hebben, alleen gaan lopen. Ik liep tot een meertje vlakbij en terug. De inspanning was er maar de goesting niet echt. Toen ik aankwam waren er tekenen van leven in het kamp. Ontbeten en toen even vlug met Philip eten gaan kopen in het dorpje vlakbij terwijl al de dames zich klaarmaakten. Eens terug van onze uitstap kamp opgebroken en naar Wangi falls gereden. Onderweg zijn we gestopt en hebben we hout gesprokkeld voor het vuur ’s avonds. We hadden allen zwarte handen van de houtskool op het hout daar bushfires hier vaak voorkomen en het hout op de grond vaak verkoold is. Enkele rangers daagden op maar we deden het juiste, namelijk hout rapen langs de weg ipv rond de kampplaats. Terug op weg en naar Wangi falls gereden. Daar kwamen we aan iets voor twaalf uur aan en we vonden een kampplaats waar beide onze voertuigen oppasten. Het was ideaal gelegen, vlak aan de toilet blok, vlak bij het pad naar de falls en vlak bij de vuilbakken. All creature comforts one desires. We zijn toen gaan kijken naar de waterval. Vrij veel volk, maar de waterval was fantastisch. Een vrij grote plas waarop twee watervallen uitkwamen. Het zag er de moeite uit. Er waren wel waarschuwings bordjes voor zoetwater en zoutwater krokodillen. De eersten zijn geen probleem. De tweede soort wordt in het oog gehouden en indien ze er zijn, wordt de waterval gesloten.(nu ja, de toegang toch). We zijn ons toen gaan omkleden en insmeren. Het water was fris maar viel mee eens we aan het zwemmen waren. Er was een ondiepe zandbank in het midden waar iedereen kon rusten voor we verderzwommen naar de waterval. De kleinste waterval had een mini jaccuzi. Je diende enkele meters de rotsen op te klimmen en dan was er een diep gat gevuld met warm water. Het was iets van een drie meter diep, gevuld tot de rand met lauw water, opgewarmd door de warme rots. Dit was een fantastische ervaring. Nadien ons afgedroogd en gaan lunchen.Na ons gesterkt te hebben, zijn we teruggegaan naar de waterval. Daar hebben we toen nog anderhalf uur gezwommen, op de rotsen geklommen en in de jacuzzi gehangen. Ongelooflijk. Nabij het meertje waren twee bomen vol met fruitbats. Margaux kon spijtig genoeg niet het water in daar ze een hoest had. Uiteindelijk het water achter ons gelaten en terug naar het kamp gekeerd. Een vuur gebouwd met het hout dat we ’s morgens gesprokkeld hadden. Dat brandde heel fel daar het poederdroog was.Na een tijdje de metalen bakplaat over het vuur laten zakken. De worsten die we er toen oplegden werden onmiddellijk zwart en waren vlug klaar. Nadien wachtten we even voor het vuur om wat af te koelen eer we de steaks op het vuur legden. Deze kookten in een tragere tijd met een iets minder geblakerd resultaat.

Litchfield rulezzz

Iets na zeven opgestaan en met Philip gaan lopen. We zijn naar Florence falls gelopen, wat een prachtige waterval bleek te zijn met bijpassend meer om in te zwemmen. Via een grote lus terug naar onze kampplaats gelopen, totaal iets van een 8km denk ik. Nadien zijn we dan samen in een van de nabije rockpools gaan baden. Een meer luxueuse omgeving kan je je niet voorstellen. Het water was aangenaam (eens we er in waren), de zon scheen en we waren haast alleen. Zoals god in the Northern territory. Verfrist gingen we terug naar het kamp alwaar al de meisjes en dame wakker werden. Valerie ging zelf ook voor een duik terwijl Philip en ik het ontbijt (bacon and eggs) klaarmaakten. Na het ontbijt wandelden we naar Florence falls. Daar zwommen we allen tot aan de watervallen. Er was veel volk (vroeger op de ochtend was er geen kat). We wandelden toen terug naar het kamp. De meisjes en Valerie gingen nog even naar de rockpools terwijl Philip en ik voor lunch zorgden. Nadien braken we kamp en vertrokken we naar onze volgende bestemming.Op we stopten we aan de Magnetic Termite Mounts. Deze termieten bouwen nesten die Noord zuid georienteerd zijn. Het informatie centrum vertelde alles over hun leven en belevn.Toen reden we verder naar de Banyan tree caravan park. Daar betaalden we voor de nacht voor twee powered sites. De meisjes hadden een snelle dip in het zwembad en nadien planden we het vervolg van ons avontuur. Daar de meisjes zo genoten hadden van de vorige dag, besloten we nog een dag langer hier te blijven en terug te gaan naar onze voorbije locaties.’s Avonds aten we rijst met bbq-ed kangoeroe en rundsworsten. Eind van een mooie dag.

On the road!

Vroeg opgestaan en me klaargemaakt. Vlug naar de winkel gegaan voor brood en ontbeten. Met Philip dan de mobilhomes aan oppikken. Dat had wel wat voeten in de aarde nodig. Uiteindelijk was alles geregeld en gelukkig kwam Valerie toen opdagen om alles te tekenen zodat we allen beide voertuigen konden besturen. De meisjes en de bagage gaan oppikken en vervolgens gaan winkelen voor eten. Dit was mijn eerste test met het rijden van de 6 persoons Winnebago. Ik manouvreerde me door de parking van woolworths en bijna verloor de flank van het voertuig. Dit ding draait niet zo vlot als een auto. Iets meer ruimte nodig. Ondertussen werd me enkele malen verteld dat een van mijn koffers openstond. Enfin, nogmaals het blokje rond gedaan en dan langs de straat geparkeerd.Met de hele bende dan eten gekocht voor de volgende drie dagen daar we in de wildernis verdwenen. Dit aangevuld met de nodige alcoholische snoeprijen, vertrokken we naar de Adelaide river.Via de Stuart highway reden we naar de Adelaide river. Het gaf me de tijd om gewoon te worden aan de campervan. Een diesel met 6 versnellingen. De meisjes zaten achterin. Philip en Valerie reden uiteindelijk voorop in de kleine drie persoons campervan. Eerst reed ik voorop maar het was moeilijk om te rijden en de kaart te lezen. Multi-tasking, juist een stap te ver voor mannen.Iets na de middag kwamen we aan aan de Adelaide river. Daar boekten we onze trip en hadden voordien een snelle geimproviseerde lunch. Om een uur vertrokken we op een oogopenende trip in krokodillen land.Ze springen meters uit het water, zo ver dat zelfs hun achterpoten zichtbaar zijn. Ik wist reeds veel van krokodillen maar om van dichtbij deze dieren te zien....ongelooflijk. De fotos genomen op deze boottocht vertellen het verhaal. Je krijgt respect voor deze beesten. In het geval van Pauline een beetje teveel respect: ze ziet nu overal krokodillen.Na de tocht zijn we naar the window on the wetlands gegaan. Dit gaf een overzicht over de wetlands. Een informatief centrum dat een goed overzicht gaf over het gebied.Na dit korte bezoek, reden we naar onze bestemming voor de dag, Litchfield National Park. We trachten eerst om naar Florence falls te gaan maar toen we er aankwamen stond de camping area reeds vol. We reden toen terug naar Buley Rockhole. Daar vonden we een plaats zonder problemen en dit bleek een goede beslissing te zijn daar de rivier vlakbij was met mooie rockholes (plassen tussen de watervallen) van de kampeerplaats. De meisjes gingen vlug zwemmen in de rockholes en hadden een fantastische tijd.’s Avonds aten we kip met couscous en sla. Vrij vlug lagen we in ons bed. Al kamperend volg je de zon.

Darwin

Op tijd opgestaan en met Philip brood gaan kopen daar het brood op bleek te zijn in de keuken.Na het ontbijt en nadat iedereen gewassen en gestreken was, zijn we naar de botanische tuin gewandeld. Onderweg zagen we een mooie vogel en ook een dode vleermuis hangend van een elecriciteitsdraad. We hebben een foto genomen voor grannys dode dieren collectie. In de tuin lieten we de meisjes los in de kindertuin terwijl Valerie, Philip en ik door de jungle en andere tuinen dwaalden.Na dit bezoek ging onze tocht verder naar het art museum van the Northern territory. Dit zorgde voor protest van de volgende generatie die liever tijd in het zwembad doorbracht. Spijtig.Het museum vertelde de geschiedenis van Darwin en omstreken op allerlei gebied. Voor een totale muiterij plaatsvond hebben we dan de bus genomen naar huis. Valerie en Philip maakten een vlug bezoek aan Woolworths terwijl de meisjes en ik terug naar de kamer gingen.Na lunch speelden de meisjes in het zwembad in gezelschap van ons.’s Avonds gingen we eten in het restaurant dat de vorige avond uigeboekt was. Dit viel goed mee. De eigenaar deed enkele goocheltrucs voor de meisjes. Het was een gezellige bedoening.

de aankomst

Rond 6 uur hoorden we de shuttle bus aankomen buiten het hostel. Sophie en ik gingen onmiddellijk naar buiten en zeiden hallo aan Philip & co. Een blij weerzien. Caroline sliep nog vast maar was vlug wakker. Vrij vlug kropen we allen terug in bed en trachten nog wat slaap in te halen.Rond half acht opgestaan en ontbeten. Caroline en Sophie stonden ook iets later op en hadden ook hun ontbijt. De familie van Berchem slaapt nog.....Om 10 uur besloot ik Philip wakker te maken. Dat bleek echter niet nodig te zijn daar hij reeds wakker was. Na een koffie zijn we met hem in het zwembad gaan spelen. Rond de middag was iedereen wakker en Philip en ik gingen naar Woolworths alwaar we eten kochten voor de middag. Nadien gingen we voor een verkenning door Darwin. Niet echt veel te zien. We stopten voor een break aan een cafe/restaurant na een lange wandeling langs de Darwin waterside. De meisjes vonden dit te lang.Na de drink terug naar het hotel gegaan waar we vlug het zwembad indoken. Dit was wel koel daar de zon al lager aan de horizon stond. Eeens we allen opgefrist waren, zijn we op jacht gegaan naar een restaurant. Het eerste was geboekt voor een privaat feest, het tweede was vol. Uiteindelijk zijn we dan gaan eten waar we in de namiddag gedronken hadden. Valerie en ik hadden krokodil. Dat smaakt hetzelfde als kip. Het was gewikkeld in bacon, waarschijnlijk om het meer smaak te geven.Eens terug op de kamer was het vroeg ogen dicht.

Onze trip naar Oz en Bali

Vanaf hier vinden jullie een relaas van onze reis naar Australie. Ons is deze keer Michael, Caroline, Sophie en wij vier. De auteur van dienst is Michael die elke dag het relaas op zijn laptop bijhoudt.

We vliegen er onmiddellijk in:

Iets na 7 uur opgestaan. De vorige avond de meisjes opgepikt en ook mijn inpak gedaan. Fingers crossed dat ik alles bij heb.Naar de bakker gegaan en ontbeten. Een vlug bezoek gebracht aan de bibliotheek en eens terug thuis een taxi besteld. Die was vrij vlug ter plaatse en rond half elf waren we op de luchthaven.Ik trachtte om de automatische kiosk te gebruiken om in te checken maar deze werkte totaal niet. Dus maar gewoon aangeschoven. Dit ging vrij vlot vooruit. Door security gegaan en the waiting game begon. Het weer in Perth was abominabel. Het goot en het was koud. Een perfecte tijd om te vertrekken dus. Een half uur later vertrokken dan gepland maar no problems. Het was een Boeing 717, the bare essentials. Geen tv of entertainment aan boord. Gelukkig hadden we onze boeken en spelletjes bij. Rond 4 uur (lokale tijd) kwamen we aan in Alice Springs. Dat is links van the middle of nowhere. Dor, woestijn, gezien. Een half uur later stegen we terug op en vlogen we naar Darwin. Met alle vertragingen kwamen we daar aan iets voor 7 uur. Met de shuttle bus zijn we toen naar onze backpackers hostel vertrokken. Het hostel is wat het is, the bare essentials. Alles is volgeboekt in Darwin daar het V8 supercar race weekend is. Terwijl ik dit schrijf kunnen we de autos horen in de verte. De kamer is een slaapzaal voor 8, die we volledig geboekt hebben voor 3 nachten. Eens onze bagage op de kamer was, zijn we in de buurt gaan wandelen. Eens buiten zagen we onze eerste vleermuis. Een flying fox, grootte tussen een kraai en een buizerd. Vrij knap maar een beetje macaber, alhoewel het fruit eters zijn. We vonden een supermarkt vlakbij en kochten er enkele noodzakelijke items en keerden dan terug naar de kamer. De meisjes keken naar La Grande Vadrouille op de laptop terwijl ik een douche nam en daarna de kamer een beetje proper maakte. Tussen 10 en 11 gingen we naar bed. Ook voor ons is er een tijdsverschil met Perth, slechts anderhalf uur maar toch. Ik sliep aan en af, er was veel lawaai buiten onze kamer en ook het feit dat Philip, Valerie en de meisjes op komst waren, werkte niet echt als slaapmiddel.