Time flies when you are having fun.
Als toog idee leek het lopen van een van de wandelingen een goed plan. Philip en ik vertrokken dan ook voor half acht voor een totale loop van ongeveer 7 -8 km. Dit bleek echter langs een vrij rotsachtig, kiezelachtig, niet echt stabiel pad te gaan. Sommige stukken waren te gevaarlijk om te lopen en wandelden we. Halfweg werden we beloond met een magnifiek zicht over de rivier en de eerste gorge. Het had ons 27 minuten genomen om tot daar te geraken, bargain. Toen keerden we terug. Het eerste stuk verliep vlot totdat een steen en mijn voet een gebrek aan communicatie vertoonden en ik hierdoor naar moeder aarde terugkeerde in een niet echt elegante manier. Gelukkig werd mijn val gebroken door een stekelige struik. Al bij al viel de schade nogal mee, matig bloedverlies aan handen en pols, lichtjes geschaafde knie en een extra deuk in mijn eergevoel. Eens terug op mijn voeten verdergelopen met iets meer aandacht voor de zwaartekracht en al bij al waren we na 52 minuten terug aan onze campers.
Na even uitgeblazen te hebben, gedoucht en dan voor het ontbijt gezorgd.
In een wervelwind van activiteit het kamp opgebroken en naar Katherine gereden. Daar zijn we dan voor de volgende 3 dagen gaan inkopen. Geen alcohol daar dit pas na 2 uur verkocht mag worden.
Daarna zijn we naar een winkel gegaan voor speciale stenen alwaar Valerie enkele mooie exemplaren kocht. Ondertussen belde ik Garuda en bevestigden we onze vluchten voor vrijdag.
Toen reden we 90km naar Pine creek, onze piknik spot par excellence (zie enkele dagen geleden).
We tankten en reden toen naar Kakadu national park, world heritage area, de parel in de kroon van NT, blablablabla. Iets na de ingang draaiden we op een onverharde weg naar Gumlong of Waterfall creek. Dit werd een rit van 37km over een weg die de vlaamse kasseien mijlen achter zich laat. Stof tot en met en gedaver, gedaver!!!! Gelukkig hadden we alles goed vastgezet. Sommige momenten voelde het aan of mijn wielen er gingen afvallen ofwel de hele camper ging uiteenvallen. Straf weggetje en in pine creek zeiden ze nog dat hij er goed bijligt. No sh*t!!!!Enfin, eens ter beschikking bleken Philip en Valerie ook meer shaken dan stirred te zijn.
Naar de waterval gaan kijken. Niet echt veel water viel echter en dit gecombineerd met reeds ettelijke borden langs de weg en ook aan de plunge pool betreffende krokodillen ( van het grote bijtende type) en het vrij groen water, zorgde voor een domper op het humeur. Niet gezwommen en ons zieltje naar de campers teruggedragen.
We blijven hier deze nacht. Terwijl we zaten hadden we het gezelschap van vele vliegen, fair dinkum australian. Dat hielp ook niet echt. Terwijl we over ons avondmenu kniesden, schoot Caroline in gang en kwam op het idee om morgen terug naar Litchfield national park te gaan en Kakadu achter ons te laten. Dit werd voorgelegd aan al de verschillende panels. Een feasibility studie werd gemaakt en na een unanieme niet anonieme stemming werd dit aanvaard als het nieuwe plan.
Als avondeten hadden we sla met couscous, hamburgers en kangabangers Dit overgoten door een goed wit wijntje zorgde voor een goed afsluiting.Exit maandag.
