Na een woelige nacht (een lat van mijn bed brak, de backpackers lijken in een andere tijdzone te leven, meer in lijn met Europa dan Oz en het was vrij warm) stonden we op rond 5 uur. Vlug gedoucht, aangekleed en ingepakt. Onze taxi belde om kwart na 5 dat hij klaar stond en we waren dan ook op weg naar de luchthaven voor half zes.
In de luchthaven aangeschoven en ingecheckt en dan alle veiligheids hordes gepasseerd om dan gestopt te worden over een stomme tube cold cream. Philip diende terug te gaan en zijn rugzak diende met de bagage mee om de coldcream te behouden. Hij werd ook voor de tweede keer afgezonderd en gecheckt voor explosieven. Een tekort aan slaap en deze extra aandacht leken niet echt goed op zijn humeur te werken. Straf. Enfin, hij vergeleek dit gedrag met een teutonisch land rond de jaren 40. Nog straffer.
We waren daarna al vlug door de douane en konden toen volop beginnen wachten. Na een tijdje werd afgeroepen dat het inschepen met een half uur vertraagd was doordat de catering truck in pan gevallen was en daardoor het vliegtuig niet langs kon. Dit werd dan nog een half uurtje meer vertraagd daar de mechanieker nog op weg was gevolgd door een half uur daar de mechanieker het hydraulisch systeem diende af te laten. Enfin, om kwart voor 9 stegen we uiteindelijk op.
Aan boord kregen we fruitsap en nadien ontbijt. Rond 10 uur lokale tijd waren we in Bali.
In Bali onze visas gekocht, bagage opgepikt en zonder problemen door de douane gegaan. We werden opgewacht door iemand van ons hotel en na even te wachten kwam een tweede auto zodat we allen in het hotel geraakten. Voor mij heeft Bali een kalmerend effect en gewoon aankomen is genoeg om te destresseren.
In het hotel was het te vroeg om op de kamers te gaan en zodus gingen we eerst maar wat rondkijken. In het Discovery shopping center gingen we vroeg lunchen. Dit viel vrij goed mee en we hadden zicht op de surfers op de oceaan.
Na het eten ging ik een short kopen terwijl Philip, Valerie en de kinderen naar het informatie centrum gingen. Ik vond ze nadien niet terug en ging dan maar even geld wisselen en shoppen voor drinken en fruit. Ik ging terug naar het hotel en kon daar uiteindelijk op de kamer. De kamer viel goed mee. Mooie bedden, genoeg ruimte en een terras. Een grote ijskast en een tv met genoeg kanalen om binnen te blijven (theoretisch toch). Even later kwamen de anderen ook aan en konden ze de kamer op.
Pauline, Margaux en Sophie gingen zwemmen, Philip en Valerie gingen in bad en ik ging de was wegbrengen met Caroline. We vonden een plek vlakbij het hotel. We bleken 85 stuks te hebben en dit koste ons 350000 rupiah (50 cents per stuk). Nadien boden ze ons t-shirts aan van Billabong en Roxy. Startprijs was 1.6 millioen rupiah. Uiteindelijk betaalde ik 400 duizend na lang onderhandelen. Swanti zou zeggen dat ik nog teveel betaalde maar voor ne witte vind ik dit niet slecht onderhandeld. Caroline voelde zich miserabel van deze spannende sessie. In zeker zin was het wel plezant.
Terug in het hotel gedoucht en geluierd op de kamer. Door de tijdssprong van anderhalfuur en het vroeg opstaan zijn we wel een beetje van slag. Dat zal morgen wel beter gaan.
Rond 7 uur zijn we dan iets gaan zoeken om te eten. Valerie had in een gids het restaurant Popies gevonden. We wandelden langs het strand en zagen dat ze er kleine schildpadjes aan het uitzetten waren. We gingen kijken. De verantwoordelijken deelden potjes uit met daarin een baby schildpadje. Op hun teken (golf kwam in) werden de schildpadjes losgelaten zodat ze het water inkonden. De kleine beestjes kropen naar het water aangemoedigd door de mensen. Een gold duwde toen echter de beestjes voorbij de toeschouwers en niemand mocht bewegen vanwege het gevaar om een van de schildpajes te stappen. Caroline en Sophie vonden elk eentje terug en mochten deze terug naar voor brengen. Dit alles onder een mooie zondsondergang. Heel knap, eigenlijk wel grappig en feestelijk tegelijkertijd.
Via de 200 croc(plastieke lelijke sandalen) winkels, zijn we dan naar het restaurant gewandeld in een achteraf straatje in Kuta. Daar hadden Philip en Valerie een pina colada in een kokosnoot die heel prachtig was uitgehold. We hadden dan een rijsttafel terwijl de meisjes allen iets anders aten. Het eten was goed en het decor van het restaurant was prachtig. Na het eten recht naar huis gegaan voor een goede nachtrust.
