De aanval op Mount Snowdon is vandaag, na een ontbijt met een lichtgekookt eitje. Alle plannen om met de trein te gaan hebben we laten varen. Die is immers fully booked en om met gepensioneerden en gehandicapten te reizen, nee bedankt. Vandaag moet het mooi weer worden. Na onze weg gezocht te hebben in Llanberis, parkeren we de auto, doen de wandelschoenen aan en vertrekken naar het station. Daar houden we een sanitaire stop en bewonderen de stoomtrein.
Dan vertrekken we via het wandelpad dat gelijk erg steil begint. Auw! Het pad volgt het treinspoor op een eindje en zo kunnen we de treintjes volgen die volk aan en af brengen. De wandeling is goed te doen met prachtige uitzichten over de omringende bergen en dalen. Naarmate we vorderen wordt het frisser en winderiger en we krijgen zelfs een paar regendruppels over ons heen. Een paar honderd meter voorbij het halfweg punt, geeft de zool van mijn linkerschoen het op. Scheurt horizontaal middendoor. Van hieraf aan is er nog enkel de binnenzool tussen mijn voet en Mount Snowdon. Het contact wordt er alleen maar intenser door. De wind trekt gevoelig aan, de kilte wordt voelbaar en de zon is al een tijdje weg. Onze aankopen van gister, inclusief de muts van Valerie bewijzen hun nut! Hoe dichter we bij de top komen, hoe dichter de wolkenkraag wordt. Vlakbij de top zien we hoe de wolken door de wind over de rand gejaagd worden. KKKOOOOUUUDDD! En mist. We zijn wat blij als we binnen in de hut zijn. Daar drinken we samen een koffie en eten we onze picknik op. Terwijl we daar zetten lijkt het alsof er een gordijn wordt opengetrokken. De wolk klimt een meer of 50 boven ons en onthult een uitzicht van bijna Cardiff tot Conwy met voor ons het hele eiland Anglesey en de Ierse zee. Magnifiek. Na het eten nemen we nog een groepsfoto op de top en dan dalen we via de Miners' track terug de berg af. Hier zitten we aan de lijzijde van de berg wat een verademing is. De afdaling is erg steil en de mensen die langs hier naar boven gaan zien erg rood en verhit uit, en moe ook. Mijn schoen houdt gelukkig vol. Hier op kousenvoeten door moeten zou niet zo goed zijn. Het ene mooie uitzicht volgt het andere op. De kinderen vinden de afdaling reuze leuk, zelfs Margaux (hoewel ze dat maar een keer dorst te zeggen). Na drie uur dalen komen we in het zicht van de bushalte van de sjerpa bus. Dit blijkt een dubbeldekker bus te zijn met een onbedakte bovenverdieping. Behalve Valerie gaan we allemaal het dak op. Daar beleven we een winderige en leuke busrit terug naar llanberis. Daar gaan we terug naar de auto en gooi ik mijn tienjarige en kapotte schoenen weg.
Terug thuis maakt Valerie pannekoeken en het avondmaal, daarin bijgestaan door ondergetekende. Terwijl het eten klaarkookt, kijken we naar Madagaskar. Na het eten volgt er nog een aflevering van Fawlty Towers en dan gaan we allemaal moe maar tevreden naar bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten